Merritt Parkway
| |||
|---|---|---|---|
| CT-15 | |||
| Begin | Greenwich | ||
| Einde | Stratford | ||
| Lengte | 60 km | ||
| |||
De Merrit Parkway is een Parkway in de Amerikaanse staat Connecticut. De snelweg is een voortvloeisel van de Hutchinson River Parkway in New York, en loopt tot aan Stratford, waar de weg overgaat in de Wilbur Cross Parkway richting Hartford. De snelweg is 60 kilometer lang.
Inhoud |
Traject
De snelweg begint in Greenwich, de eerste plaats na de grens met New York. In Greenwich zitten veel financiële instellingen die Manhattan verlaten hebben. Het is één van de welvarendste steden in de Verenigde Staten. Men passeert door de dichtbeboste buitenwijken aan het noorden van de stad, en de weg telt 2x2 rijstroken. Deze wijken hebben een goed leefklimaat en veel ruimte. De Merritt Parkway is wellicht één van de meest groene snelwegen van de agglomeratie New York, met zelfs bomen in de smalle middenberm. Hierna komt men door de buitenwijken van Stamford, een voorstad met 119.000 inwoners. De weg is zo dicht omgeven met bomen dat daglicht moeite heeft om de weg te verlichten. In de stad Norwalk kruist men de US 7, een korte noord-zuidsnelweg. De Merritt Parkway volg een noordoostelijke richting. Men passeert door Fairfield, een stad die is uitgeroepen tot meest leefbare stad van het noordoosten van de VS. Hierna komt men in Bridgeport, de grootste stad in Connecticut, welke 138.000 inwoners telt. Hier kruist men twee snelwegen, de SR-25 en de SR-8, waarvan de laatste een doorgaande snelweg is naar de stad Waterbury in het noorden. Ook hier zijn slechts 2x2 rijstroken beschikbaar. Bij Stratford steekt men de rivier de Housatonic over, tevens de overgang naar de Wilbur Cross Parkway.
Geschiedenis
De hoofdroute door het zuiden van Connecticut was van oudsher de Boston Post Road, later de US 1. In de jaren 20 begon deze al overbelast te raken door het vele verkeer tussen de kernen aan de kust van Connecticut, en het verkeer naar New York City. In 1923 werden drie opties voorgesteld, een nieuwe noordelijke route, een upgrade van de bestaande US 1 en een nieuwe zuidelijke route waar vrachtverkeer overheen moest. De laatste optie werd in de jaren 50 gebouwd als de Interstate 95. Het eerste voorstel was vergelijkbaar met een voorstel van Robert Moses om de Hutchinson River Parkway, die toen in aanbouw was, te verlengen naar Fairfield County.
In 1931 werd geld vrijgemaakt voor het verkrijgen van een right-of-way in Fairfield County, namelijk 1 miljoen dollar. Dat geld bleek al snel te weinig, aangezien alleen al het deel door Greenwich 1 miljoen dollar kostte. In 1935 werd 15 miljoen dollar vrijgemaakt, dat 2000 banen zou genereren. De snelweg ging vervolgens in aanleg en op 29 juni 1938 opende het eerste deel, met een lengte van 28 kilometer vanaf de grens met New York tot aan Norwalk. Op 2 september 1940 openden de laatste 32 kilometer tot Milford. De aanlegkosten bleken achteraf mee te vallen met 22,7 miljoen dollar.
De snelweg is één van de meest landschappelijk mooie routes van de Verenigde Staten, elke brug over de Merritt Parkway heeft een unieke bouwstijl, zodat geen enkele brug over de Parkway op elkaar lijkt. Alleen personenauto's zijn toegestaan op de snelweg. Van 1939 tot 1988 werd er tol geheven bij Greenwich.
Verkeersintensiteiten
De weg is niet erg druk, met 60.000 tot 70.000 voertuigen per etmaal, maar de capaciteit wordt wel ernstig belemmerd door de oude ontwerpeisen die nog steeds zo zijn als in de jaren 40 op de snelweg. Doorgaand verkeer neemt doorgaans de parallele Interstate 95.
Rijstrookconfiguratie
| Van | Naar | Rijstroken |
|---|---|---|
| Exit 27 | Exit 54 | 2x2 |
