Pan-American Highway

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Met de term Panamerican Highway (ook wel Panamericana of Interamericana) wordt gedoeld op een complex van wegen die een route zouden vormen van Alaska naar Vuurland, oftewel van noord naar zuid over het gehele Amerikaanse continent.

De Panamerikaanse praktijk blijkt echter iets weerbarstiger. Tussen Colombia en Panama ligt de zogenaamde Darién Gap van ongeveer 150 kilometer. Hier is de weg onderbroken en zijn ook geen veerdiensten beschikbaar. Daarnaast blijkt dat er niet één Panamerican Highway is; er zijn aftakkingen waarvan de officiële status niet altijd even duidelijk is.

Al met al kan gezegd worden dat de term Panamericana het sterkste leeft in gebieden van het Amerikaanse continent waar het aantal grote noord-zuidroutes schaars is. In landen als Guatemala, Honduras en Peru is de Panamericana feitelijk de enige route die het gehele land van grens tot grens doorloopt. Dat grote belang heeft ertoe begedragen dat de Panamericana in die landen een begrip is. Ten noorden van Mexico-Stad, maar ook in landen als Colombia en Argentinië zijn naast de Panamericana ook de nodige andere internationale noord-zuidroutes aan te wijzen. De Pan-American Highway spreekt in die landen vrijwel automatisch veel minder tot de verbeelding.


Inhoud

Geschiedenis

Plannen om een Panamerikaanse weg of een Panamerikaans spoor te ontwikkelen dateren op zijn minst al van 1889, toen het plan op de in dat jaar gehouden Eerste Panamerikaanse Conferentie een vorm van officiële steun van betrokken regeringen kreeg. Op de in 1923 gehouden Vijfde Panamerikaanse Conferentie werd besloten om het idee verder gestalte te geven, waarna in 1925 op de Pan-American Highway Conference werd overgegaan tot het vastleggen van de route. Die route liep van de Amerikaans-Mexicaanse grens bij Laredo tot Buenos Aires in Argentinië.

Met de vastlegging van de Panamerikaanse route bestond echter nog geen weg. Het duurde tot 1950 voordat Mexico haar gedeelte van de Panamericana (in Mexico Interamericana genoemd) opleverde. Inmiddels is sprake van een volledige, geasfalteerde route door het gehele Amerikaanse continent, met uitzondering van één gat in het zuiden van Panama. Door de provincie Darién is geen weg aangelegd; het ontbreekt aan een doorgaande verbinding naar Colombia of Venezuela.

Het aanleggen van een route door dit gebied is om verschillende redenen voorlopig uitgesteld. Onder meer is aangevoerd dat men de natuur van Darién, een groot ongerept natuurgebied en bovendien het leefgebied van indianenstammen, niet wil aantasten. Maar ook argumenten van economische ordening hebben altijd een rol gespeeld. Een wegverbinding van Zuid- naar Midden-Amerika zou mond- en klauwzeer naar Zuid-Amerika kunnen brengen, terwijl men aan de noordkant juist huiverig is voor toenemende aantallen economische vluchtelingen. Intussen lijkt het aan een werkelijke verkeersvraag te ontbreken, terwijl de kosten van aanleg van de route (door bergachtig en moerassig gebied) hoog zouden zijn.

De officiële route

De route van de officieel vastgelegde Panamericana begint aan de Amerikaans-Mexicaanse grens en loopt tot aan Buenos Aires. De route passeert de volgende steden en wegen:

Mexico

  • MEX-85 van Nuevo Laredo naar México DF (Mexico-Stad)
  • MEX-190 van México DF naar de La Mesilla aan de grens met Guatemala

Guatemala

El Salvador

Honduras

Nicaragua

Costa Rica

Panama

  • Van La Concepción aan de grens met Costa Rica via David, Santiago, Penomone en Panama naar Yaviza.

Colombia

Ecuador

  • E35 van Ipiales aan de grens met Colombia naar Macara aan de grens met Peru

Peru

Chili

  • CH-5 van Arica aan de grens met Peru naar Santiago de Chile
  • CH-60 van Santiago de Chile naar Los Andes aan de grens met Argentinië

Argentinië

  • RN7 van Los Andes aan de grens met Chili tot aan Buenos Aires


Onofficiële uitbreidingen

Buiten de hierboven omschreven officieel vastgelegde Panamericana worden de nodige andere routes ook omschreven als onderdeel van de Pan-American Highway. Genoemd kunnen worden een noordelijke verlenging van de Amerikaans-Mexicaanse grens naar Alaska (in twee varianten: via Edmonton en Denver, en via Minneapolis en Dallas), een zuidelijke verlenging van Buenos Aires naar Ushuaia op Vuurland (via de Argentijnse RN3) en een aftakking in Chili vanaf Santiago over het restant van de CH-5 tot aan Puerto Montt.

De verlengingen zijn verminderd belangrijk voor verkeer van noord naar zuid over het continent, maar cruciaal voor mensen die van de Pan-American Highway een ultieme road trip willen maken.

Tussen Lima in Peru en Buenos Aires in Argentinië wordt ook wel een shortcut geduid, dwars door Bolivia. Deze maakt gebruik van de Peruaanse Ruta 3, de Boliviaanse Ruta 1 en uiteindelijk de Argentijnse RN9. Ook andere routes die binnen Zuid-Amerika van internationaal belang worden geacht worden nog wel eens onder de Panamericana-vlag geschaard. Daarbij gaat het met name om aftakkingen van de hoofdroute naar Paraguay en Brazilië. De oost-westroutes door Zuid-Amerika worden tegenwoordig echter vaker omschreven als Corredor Bioceanico, verbindingen tussen twee Oceanen.

Routeschildjes

De Panamericana wordt meestal bewegwijzerd met reguliere routeschildjes, dus puur het nummer van de weg in een schildje zonder verdere toevoeging. In Peru en Chili komen echter daarnaast schildjes voor met een speciaal Panamericana-logo.

Daarnaast wordt "Panamericana" in ieder geval in Peru wel gebruikt als bewegwijzerd doel op wegen die naar de Pan-American Highway toe leiden.