Verenigde Staten

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Flag of the United States.svg
United States of America
United States.png
Hoofdstad Washington
Oppervlakte 9.826.675 km²
Inwonertal 317.298.000
Lengte wegennet 4.209.835 km
Lengte snelwegennet 97.384 km[1]
Eerste snelweg 1938[2]
Benaming snelweg Freeway, Expressway
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode USA
De Amerikaanse staten.

De Verenigde Staten is een groot land in Noord-Amerika. Het land bestaat uit 50 staten, een federaal district en verschillende territoria. Het belangrijkste deel van de VS zijn de 48 zogenaamde "contiguous states" (aaneengesloten staten), dit zijn alle staten behalve Alaska en Hawaii. De hoofdstad van de Verenigde Staten is Washington D.C. De grootste stad is New York City. Het land wordt begrensd door twee landen; Canada in het noorden en Mexico in het zuiden. Niet ver van Alaska ligt Rusland. De Verenigde Staten telt 317,3 miljoen inwoners (2014) op 9.826.630 km², het derde grootste land ter wereld, na Canada en Rusland. De bevolking is etnisch zeer divers, door de immigratie zijn bijna alle bevolkingsgroepen vertegenwoordigd. De Amerikaanse economie is de grootste ter wereld, met een BNP van 16,6 biljoen dollar in 2013. De bevolkingsdichtheid is 34/km², en het land staat daarmee op de 179e plaats.

Inhoud

Geografie

agglomeratie (MSA) inwonertal 2012
New York City 19.832.000
Los Angeles 17.403.000
Chicago 9.522.000
Dallas-Fort Worth 6.701.000
Houston 6.177.000
Philadelphia 6.019.000
Washington 5.860.000
Miami 5.763.000
Atlanta 5.458.000
Boston 4.641.000

Het land ligt tussen de Atlantische en Pacifische Oceaan, en tussen Canada en de Golf van Mexico en Mexico zelf. Alaska ligt ten westen van Canada, en in de Pacifische Oceaan ligt Hawaii. Het land heeft nog diverse territoria, zoals Guam en Puerto Rico. Het oosten van de Verenigde Staten bestaat uit het zogenaamde "Atlantic Seaboard", een vrij vlak kustgebied, met veel bossen. Hier zijn grote steden als Boston, New York City, Philadelphia, Washington, Charlotte, Atlanta en Miami gesitueerd. Het Appalachengebergte (Appalachians) vormen de barrière tussen het Eastern Seaboard en het Midwesten van de Verenigde Staten. Het hoogste punt daarvan is Mount Mitchell in North Carolina op 2.037 meter hoogte. In het zuiden liggen de "Southern States", welke bestaan uit regenwouden, en tropische bossen, zoals in Georgia, Florida, Mississippi en Louisiana. Deze gaan verder langs de Golf van Mexico over in de prairiestaat Texas.

Het Midwesten bestaat uit enorme vlakten, in het westen bijna boomloos, maar in het oosten regelmatig met bossen. Hier liggen grote steden als Chicago, Detroit, Cleveland, Kansas City, Minneapolis en Oklahoma City. Hier doorheen lopen de grote rivieren Mississippi en Missouri, met talloze zijrivieren. In dit gebied komt vaak extreem weer voor, wanneer koude en warme luchtmassa's ongehinderd door gebergten op elkaar botsen. Dit gebied staat bekend als Tornado Alley, en loopt van Texas tot aan Ohio en Canada. Opvallende geografie vindt men in North en South Dakota, met de zogenaamde Badlands, een geërodeerd, onvruchtbaar reliëfgebied.

Verder naar het westen liggen de machtige Rocky Mountains, met daarin slechts een beperkt aantal grote steden, zoals Denver en Salt Lake City. De Rockies reiken op diverse plekken tot boven de 4000 meter. Nog wat verder naar het westen en zuiden gaan de gebergtes over in woestijnen, zoals die van Nevada en Arizona. Dit is het Great Basin, een relatief laag gebied tussen de Rocky Mountains en de Sierra Nevada. Hier liggen steden zoals Phoenix en Las Vegas. Nog wat verder naar het westen liggen de Sierra Nevada (niet te verwarren met die in Zuid-Spanje) en de Coast Ranges, en hier zijn megasteden zoals Los Angeles en het San Francisco Bay Area. Andere grote steden zijn San Diego, Sacramento, en in het met tropische regenwouden bedekte noordwesten de steden Portland en Seattle.

Daarnaast behoren andere territoria tot de Verenigde Staten, zoals Alaska, Hawaii, Puerto Rico en diverse eilanden en atollen verspreid over de wereld. Daarnaast zijn de diverse oorlogsbegraafplaatsen in Europa Amerikaans grondgebied.

Wegennet

Het Interstate Highway netwerk.

Het wegennet in de Verenigde Staten is uitgebreid, met bijna 100.000 kilometer aan snelwegen, die grotendeels gevormd worden door de Interstate Highways, maar ook door andere wegen, zoals State Routes en US Highways. In het oosten komen ook veel Parkways voor, met name rond New York. Sinds 2013 heeft de Verenigde Staten het op één na grootste snelwegennet ter wereld, daarvoor had het lange tijd het grootste snelwegennet ter wereld, maar de snelle groei van het snelwegennet van China zorgde ervoor dat China op 31 december 2013 de Verenigde Staten inhaalde.

Het onderliggend wegennet bestaat uit US Highways, die eenzelfde netwerk vormen als de Interstates, en de State Routes, hoofdwegen in de verschillende staten. Daarnaast zijn er nog County Highways en verschillende andere vormen, zoals de FM Roads in Texas. Verschillende Interstates zijn tolwegen, de zogenaamde Turnpikes, en Tollways. Deze liggen voornamelijk in het oosten en midwesten van de Verenigde Staten. Daarnaast tellen een groeiend aantal steden korte tolwegen om files te omzeilen, zoals in Los Angeles, Miami, Dallas, Houston, Austin en Denver.

Er zijn nog weinig grensoverschrijdende snelwegen met de buurlanden. Canada telt een aantal grensoverschrijdende snelwegen, maar de meeste Amerikaanse snelwegen gaan in Canada over in gewone hoofdwegen. Met Mexico sluiten de snelwegen vaak niet goed aan op elkaar, alhoewel er in het verlengde van de Amerikaanse snelwegen wel Mexicaanse snelwegen liggen.

Vrijwel alle steden kennen een gridpatroon, met name in de stadscentra, en de wat oudere wijken. Veel van deze hoofdstraten zijn breed uitgevoerd om het autoverkeer goed te kunnen verwerken. De geschiedenis van deze brede wegen en het gridpatroon dateert echter grotendeels van voor het auto-tijdperk. In de nieuwere buitenwijken en voorsteden, met name rondom de grote steden in het oosten, maar ook rond andere steden, is het wegennet anders opgebouwd, speelser, met vaak een Cul-de-sac, doodlopende straten. De wijken die dichter bij het centrum liggen zijn doorgaans dichter bebouwd dan die erbuiten. Over het algemeen wonen veel Amerikanen wel in vrijstaande huizen, die vaak dicht op elkaar staan, met name in de steden in het westen. Zo haalt een "platte" stad als Los Angeles bijna dezelfde bevolkingsdichtheid als de stad New York, die meer de hoogte is ingegaan.

Het wegennet is vaak oplopend genummerd, zoals 1st avenue, 2nd avenue, 3rd avenue/street/boulevard/drive/way etcetera. Deze kunnen tot boven de 200 oplopen. Een New Yorker zegt dan ook niet "corner of Park Avenue and East 54st street", maar "corner of Park and East 54st"

Verschillen met Europa

Het gridnetwerk van de staat Iowa.

Naast de overduidelijke verschillen zoals de bewegwijzering, zijn er ook inrichtingsverschillen. Markeringen kunnen zowel wit als geel zijn, vaak is de buitenste markering wit, en de middenmarkering geel. Een gele markering scheidt rijrichtingen, ook op wegen met gescheiden rijbanen. In sommige gebieden, zoals in Los Angeles worden zogenaamde "Botts Dots" gebruikt, dit zijn feitelijk geen markeringen, maar reflecterende bolletjes. Die stammen nog uit een tijd dat reflecterende wegenverf nog niet toegepast werd.

Gebruikelijk is bij hoofdwegen in stedelijke gebieden dat er meer rijstroken per richting zijn (meestal maximaal 3) en die lang niet altijd een middenafscheiding hebben. Aan deze wegen zitten vaak gewoon uitritten van bedrijven en woningen. Fietsers komt men amper tegen, maar bijna alle wegen in stedelijke gebieden beschikken over voetpaden. Daarnaast kan er tussen de rijrichtingen een asfaltstrook zijn aangebracht die voor linksafslaand verkeer in beide richtingen gebruikt kan worden, dit is een zogenaamde center turn lane. Men hoeft dan niet op de doorgaande rijstroken stil te staan. De markering hiervan verschilt, soms is het duidelijk aangebracht met opstelstroken, andere keren is het gewoon een strook met alleen pijltjes naar links.

Rotondes worden in de Verenigde Staten weinig toegepast, maar dit worden er wel meer. Wat wel regelmatig voorkomt, met name in het oosten, zijn de zogenaamde traffic circles, die vergelijkbaar zijn met Nederlandse verkeerspleinen, al dan niet met verkeerslichten geregeld. In woongebieden zijn veel 4-way stops, wat betekent dat men bij elke tak van een kruispunt moet stoppen. Wie het eerste komt mag als eerste weer gaan. Dit wordt ook gedaan om te zorgen dat men niet veel te hard rijdt op de lange rechte wegen. Met name bij wegen in een gridpatroon komt dit voor. Nieuwere suburbane gebieden hebben zelden een gridpatroon, maar zijn meer speels opgezet. Lang niet alle kruisingen met grote wegen hebben verkeerslichten. Vooral linksafslaan kan dan problematisch zijn. Dit wordt gedaan om het verkeer niet elke 80 meter te moeten laten stoppen.

Op de snelwegen gedraagt het verkeer zich anders dan in Europa. Officieel bestaat een keep-your-lane systeem niet, en is het "keep right unless to pass". Dit wordt echter in stedelijke gebieden amper toegepast. Er wordt zowel links als rechts ingehaald en vrachtwagens rijden lang niet altijd rechts, maar komen ook vaak op de middelste rijstroken voor. Vrachtwagens rijden echter meestal niet helemaal links op wegen met meer dan 2x3 rijstroken. Vrachtwagens rijden aanzienlijk sneller dan in Europa, en halen vaak ook gewoon autoverkeer in. Daarnaast is de rechterrijstrook in voorstedelijke gebieden vooral ter decoratie en voor invoegend verkeer, zelfs als het rustig is rijdt men lang niet altijd op de rechterstrook. Dit verschilt echter sterk per gebied. In sommige staten houdt men wel vaak rechts, met name op de snelwegen met 2x2 rijstroken.

Op snelwegen met veel afslagen in stedelijke gebieden loopt de oprit vaak rechtstreeks over in de afrit van de volgende afslag, ook als daar meer dan een kilometer tussen zit. Deze zijn lang niet altijd met blokmarkering gescheiden van de doorgaande stroken. Wel kan men aan de bewegwijzering zien dat het geen doorgaande strook is doordat er "exit only" staat met zwarte letters op een gele achtergrond. Uitvoegstroken zijn ook veel korter dan men in Nederland ziet, meestal moet men het voertuig in één beweging de afrit opsturen. Dit ziet men vooral op het platteland waar van wachtrijen op de afrit geen sprake is. Dit systeem ziet men bijvoorbeeld ook in Denemarken.

Over het weggedrag is het lastig een eenduidige beschrijving te geven van de Verenigde Staten, daar het rijgedrag per staat en zelfs per agglomeratie sterk kan verschillen. Voor Europeanen kan het wel wennen zijn om in de VS te rijden.

Geschiedenis

De geschiedenis van het wegennet gaat terug tot de 17e en 18e eeuw, toen de eerste turnpikes werden aangelegd in het noordoosten van de Verenigde Staten. Dit waren verharde wegen waar tol voor betaald moest worden. Vanaf begin 20e eeuw werden de wegennetten in de staten voor het eerst genummerd. Ook begin 20e eeuw begon de bewegwijzering van zogenaamde auto trails, waarvan de Lincoln Highway van New York City naar San Francisco de eerste transcontinentale weg was in het jaar 1913. Rondom New York City begon men vanaf de jaren 20 van de 20e eeuw met de bouw van de eerste hoogwaardige wegen, parkways genaamd. Eind jaren 30 bezat New York City het grootste stedelijke snelwegennet ter wereld, alhoewel de meeste van deze snelwegen substandaard zijn volgens huidige ontwerpeisen. Eind jaren 30 en begin jaren 40 werden ook elders de eerste snelwegachtige wegen gebouwd, onder andere in San Francisco, Los Angeles, Detroit, San Diego en Houston. De eerste langeafstandssnelweg in de Verenigde Staten was de Pennsylvania Turnpike, waarvan het eerste deel in 1940 werd opengesteld, en gemodelleerd was naar de Duitse Autobahnen.

Vanaf begin jaren 50 werden de eerste snelwegen op grotere schaal aangelegd, beginnend met de turnpikes in het oosten van de Verenigde Staten. Maar de bouw nam pas echt een vlucht nadat het Interstate Highwaysysteem werd gecreeërd in 1956. Vanaf eind jaren 50 werd in hoog tempo een landelijk snelwegennet gebouwd, met name gedurende de jaren 60 en begin jaren 70 werden tienduizenden kilometers snelweg aangelegd. In 1955 werden de meeste routes vastgesteld, en er was geen significante discussie of een route een volwaardige snelweg moest worden, of dat ook met één rijbaan of ongelijkvloerse kruisingen kon worden volstaan, vergelijkbaar met de bouw van de Duitse Reichsautobahnen in de jaren 30. Mede daardoor was de Verenigde Staten het eerste land ter wereld wat een landelijk dekkend snelwegennet had. Met name op de High Plains, Rocky Mountains en Intermountain West waren de verkeersintensiteiten in die tijd nog zeer laag, met op sommige routes nog geen 1.000 voertuigen per etmaal. Toch zouden deze snelwegen later hun nut bewijzen. De bouw van het snelwegennet nam na midden jaren 70 sterk af, en was tegen 1980 min of meer gecompleteerd in de huidige vorm, afgezien van wat incidentele ontbrekende schakels. Sinds het snelwegennet voltooid is, is het inwonertal van het land met 100 miljoen inwoners toegenomen, wat een grote druk op het wegennet veroorzaakt. Steden als New York City en Los Angeles zijn berucht vanwege de extreme congestie. Anderzijds zijn er ook stedelijke gebieden in het midden van het land waar de congestie relatief beperkt is.

Sinds de jaren 80 wordt de snelwegenbouw gekenmerkt door geldtekort. Met name sinds de jaren 90 worden steeds meer nieuwe snelwegen, met name in stedelijke gebieden, als tolwegen aangelegd, of worden verbredingen uitgevoerd met tolstroken. Een ander probleem is het gebrek aan onderhoud, veel snelwegen en kunstwerken hebben nog het originele wegdek uit de jaren 60 en zijn dringend aan vervanging toe. Eén van de problemen in bijvoorbeeld Los Angeles is dat de capaciteit van het snelwegennet de afgelopen 30 jaar nauwelijks is uitgebreid terwijl het inwonertal met miljoenen inwoners toenam. Alhoewel Los Angeles vaak wordt gezien als een freeway-walhalla, heeft de agglomeratie feitelijk één van de kleinste hoeveelheden rijstrookkilometers per inwoner onder grote stedelijke gebieden in de Verenigde Staten. Tevens een probleem in het land zijn de uit de hand gelopen kosten van nieuwe kunstwerken, met name bruggen of tunnels, die vaak miljarden kosten. Het meest beruchte voorbeeld is wel het uit de hand gelopen project van de Big Dig in Boston, maar ook de vervanging van de San Francisco - Oakland Bay Bridge of de Tappan Zee Bridge bij New York City zijn voorbeelden van projecten die op het oog relatief eenvoudig zijn en toch meer dan 6 miljard dollar kosten. Belangrijke oorzaken zijn onrealistische kostenramingen en vertragingen. Maar het is niet enkel vertragingen wat de klok staat, er zijn ook voorbeelden van zeer succesvolle grote projecten die voor op schema en onder budget worden opgeleverd, zoals bijvoorbeeld het T-REX project van de I-25 in Denver, en diverse wegenprojecten van middelgrote schaal in het midden en westen van het land.

Congestie

Congestie op de Santa Ana Freeway in Los Angeles.

Enkele steden zijn berucht vanwege de vele files, zoals Los Angeles en New York City. Het is echter niet alleen maar files wat de klok slaat. Met name de steden in het centrale deel van de Verenigde Staten, in het Midwesten, hebben maar weinig congestie, en als er al files staan, is de vertragingstijd beperkt tot een tiental minuten. De oudere steden in het oosten hebben meestal een wat minder ontwikkeld snelwegennet, met name wanneer het aankomt op huidige ontwerpeisen en aantal rijstroken. Dit probleem speelt bijvoorbeeld in Washington, Philadelphia en New York. In Los Angeles speelt voornamelijk de enorme bevolkingsomvang een grote rol in het aantal files. Over het algemeen zijn de files van een met de Randstad vergelijkbare omvang. De stad met de minste files is Kansas City, en met de meeste files is Los Angeles. De langste gemiddelde reistijd heeft men echter in New York.

Buiten de grote steden zijn de snelwegen vaak heel snel al rustig. Buiten het bebouwde gebied van een agglomeratie daalt de verkeersintensiteit vaak tot 20.000 à 30.000 voertuigen per etmaal. Alleen enkele snelwegen die op korte afstand van twee grotere steden lopen kunnen drukker zijn, maar verbindende snelwegen zijn zelden over de volle lengte tussen twee steden breder dan 2x2 rijstroken.

De verkeersintensiteiten zijn vaak hoog, dit komt omdat Amerikaanse steden meestal veel groter zijn dan Europese steden. Intensiteiten boven de 200.000 zijn in de grootste steden niet ongewoon, alhoewel het aantal wegen met een intensiteit hoger dan 300.000 al een stuk beperkter is. De drukste snelweg is de I-405 in Los Angeles met 390.000 voertuigen per etmaal.

Per regio

Northeast

In de noordoostelijke staten, de regio New England staan buiten de stad Boston en het stedelijk gebied van Connecticut bijna geen files. In Boston kan het tot opstoppingen komen, evenals in Hartford, Providence en de suburbane regio van New York City. Dit is grotendeels te wijten aan enkele incomplete routes die vanwege de freeway revolts niet zijn voltooid, waardoor een onnodige bundeling van verkeersstromen ontstaat, vaak met bottlenecks.

In de Mid-Atlantic regio staan heel veel files, met name in New York City en Philadelphia. In New York speelt voornamelijk het hoge bevolkingsaantal en de verouderde snelwegen een rol, in mindere mate in Philadelphia ook. In beide steden is het vanwege tegenstand en ruimtelijke ordening bijna onmogelijk om snelwegen te verbreden zonder zeer hoge kosten. Ook de prioritering van OV boven het wegennet speelt in de staat New York een rol. Hierdoor zijn er grote verschillen in de metropool New York te zien tussen de staten New York en New Jersey.

In de zogenaamde "Rust Belt" zijn een aantal steden die fors aan inwonertal verloren hebben en over een snelwegennet beschikken dat gedimensioneerd is op veel meer inwoners. Hier staan ook weinig files. Enkele voorbeelden zijn Akron, Buffalo, Cleveland, Detroit, Rochester, Syracuse en Youngstown.

Midwest

Het Midwesten is één van de regio's in de Verenigde Staten waar weinig file staat. Er zijn enkele uitzonderingen, zoals de regio Chicago, Minneapolis en Detroit waar wel redelijk wat files staan, maar andere steden zoals Kansas City, St. Louis, Cleveland, Indianapolis en Cincinnati kampen met amper fileproblemen. Hier geldt dat steden zonder teveel obstakels in alle richtingen evenredig hebben kunnen groeien, waardoor de verkeersstromen evenwichtiger zijn verdeeld dan in gebieden met grote wateroppervlakten of geografische obstakels zoals bergen. In de westelijke staten van het Midwesten speelt het lage bevolkingsaantal ook een belangrijke rol.

South

In het zuiden van de Verenigde Staten zijn wisselende beelden te zien. Aan de ene kant zijn er kuststeden zoals New Orleans en Miami die geen evenredige verkeersstromen hebben door de aanwezigheid van kustlijn en andere geografische obstakels. Aan de andere kant zijn er steden als Charlotte, Atlanta, Houston en Dallas waar wel redelijk wat files staan, maar van een extreem filebeeld geen sprake is. Kleinere agglomeraties kennen veel minder files. De regio groeit wel zeer snel, waardoor de verkeersstromen met het jaar fors groter worden. Hier wordt niet altijd even adequaat op ingesprongen door de verschillende DOTs. Ook hier zijn in de meer midwestelijke steden als Oklahoma City en Louisville bijna helemaal geen files.

West

In het westen een gemixt beeld. Aan de ene kant zijn er de centrale bergstaten waar weinig mensen wonen en weinig grote agglomeraties zijn. Steden als Denver en Phoenix kampen met niet al te grote verkeersproblemen, maar de kuststeden kennen wel grote fileproblemen, door de geografische ligging tussen grote wateroppervlakten en berggebieden. Dit zijn bijvoorbeeld Los Angeles, Portland, San Francisco en Seattle. Met name in Los Angeles speelt het relatief beperkte snelwegennet naar omvang van de bevolking een rol. Door het onteigenen van panden en de hoge bebouwingsdichtheid zijn grote wegverbredingen hier een kostbare zaak. Portland heeft veel meer congestie dan andere Amerikaanse steden van dergelijke omvang. In Honolulu, Hawaii zijn ook grote verkeersproblemen door de situering tussen zee en gebergten.

Wegnummering

Zie Wegnummering in de Verenigde Staten voor het hoofdartikel.

Het wegennet is in de hoogste lagen, de Interstates en de US Highways genummerd volgens een grid-patroon. Voor State Routes geldt dat deze vaak kriskras door een staat lopen, en minder volgens een gridpatroon, met uitzondering van de staten in het midwesten waar van nature al een volledig gridpatroon aanwezig is.

Interstate Highways

De Interstate Highways zijn genummerd in een gridpatroon. Er is geen Interstate 1, 2, 3 en vele andere nummers, alhoewel dat volgens het systeem op zich wel zou kunnen. Hoe dichter het snelwegennet, hoe meer nummers er gebruikt zijn. Zo zijn er in het oosten van de Verenigde Staten in sommige series amper of geen nummers meer over, terwijl in het midden en westen nog wel nummers beschikbaar zijn.

De oneven nummers zijn snelwegen die vanaf het zuiden naar het noorden lopen. De hoofdroutes lopen per 10 vanaf 5. en zijn in veel gevallen snelwegen die door het hele land lopen. De nummering loopt richting het oosten op. Langs de westkust loopt de I-5, langs de kostkust de I-95. Er zijn ook oneven nummers die niet op een 5 eindigen, maar deze zijn vaak korter in lengte, alhoewel dat niet altijd opgaat. Oneven nummers willen ook wel eens zogenaamde diagonale verbindingen zijn, die in noordoostelijke of noordwestelijke richting lopen.

De even nummers zijn snelwegen die vanaf het westen naar het oosten lopen. De I-2 is hierbij het laagste nummer en loopt in Texas. Zoals bij de oneven nummers ook geldt, lopen de belangrijkste oost-westverbindingen per 10 vanaf 10. De I-10, I-20, I-30 tot en met I-90 zijn dan ook allemaal langere oost-westverbindingen. De laagste nummers lopen langs de zuidkust en de Mexicaanse grens tot de hoogste nummers dichterbij de Canadese grens.

Voor de driecijferige nummers geldt dat ze genummerd zijn naar hun hoofdroute, waarbij de laatste twee cijfers het nummer van de hoofdroute zijn, en het eerste cijfer de eerste in de serie is. Zo is bijvoorbeeld de I-310 de derde route van de I-10. Voor een eerste cijfer dat even is zijn dit meestal ringwegen, en voor oneven eerste nummers zijn dit tangentiële of toeleidende wegen. Aangezien sommige hoofdroutes duizenden kilometers lang zijn, kan de 3-cijferige serie per staat herhaald worden. Zo zijn van de I-5 in California en de I-90 in New York al bijna alle combinaties verbruikt. Dit zou anders problemen kunnen leveren in andere staten. Staatsgrensoverschrijdende nummers mogen maar per staat één keer gebruikt worden. Zoals de I-275 in zowel Kentucky als Ohio ligt, mag er elders in één van die staten niet nogmaals het nummer I-275 gebruikt worden.

Rondom de Great Lakes region, en dan met name bij de stad Chicago klopt het systeem niet helemaal, doordat het Lake Michigan ver naar het zuiden loopt wordt bijvoorbeeld de I-90 en I-94 ver naar het zuiden gedrongen, waardoor deze op dezelfde hoogte, of zelfs dubbelgenummerd of zuidelijker lopen dan de I-80, die wel goed loopt volgens het systeem. Tevens zijn er op enkele plekken nummers gebruikt die eigenlijk ten oosten van het vorige nummer moesten liggen, maar ten westen ervan zijn geplaatst. Dit zijn bijvoorbeeld de I-99 in Pennsylvania en de I-97 in Maryland. Over het algemeen kan wel gezegd worden dat het systeem correct is toegepast.

Alhoewel Interstates snelwegen zijn die door diverse staten lopen (daarom ook de naam), komen ook hoofdroutes van Interstate voor die binnen één staat blijven, deze heten Intrastate Interstates, voorbeelden hiervan zijn de I-17 en I-19 in Arizona en de I-37 en I-45 in Texas.

Gedeelde Interstate Highways

In sommige gevallen wordt een hoofdroute opgesplitst in twee routes, bijvoorbeeld wanneer men door een stedelijk gebied komt met twee hoofdcentra. Deze gevallen zijn vrij uitzonderlijk. Het meest opvallende is dat de I-35 zich tweemaal opdeelt, in een I-35E en I-35W in Dallas-Fort Worth en Minneapolis-St. Paul. Dit is momenteel het enige Interstate nummer waar dit fenomeen zich voordoet, maar vroeger kwam dit meer voor, waarbij de I-80 het meest opvallende voorbeeld is. Deze zijn nu vervangen door andere wegnummers.

Extra Interstate Highways

Er bestaan ook extra Interstate Highways, dit zijn normaliter de zogenaamde Business Routes en Spurs. Deze worden bewegwijzerd op een groen schildje in plaats van het gebruikelijke blauw met rode schildje. Een Business spur of loop takken van de hoofdroute af, en bedienen stadscentra. Een voorbeeld hiervan is de I-80 in Sacramento, waarbij de hoofdroute ten noorden van het centrum langs loopt, en de Business I-80 via het centrum gaat. Een ander voorbeeld is bij Spartanburg in South Carolina waar de I-85 langs het noorden van het stadje gaat, en de Business I-85 door het centrum. De wegkarakteristieken zijn niet altijd een snelweg, soms loopt het nummer ook via het onderliggend wegennet. In sommige gevallen waren de Business Routes voorheen de hoofdroute, waarbij de laatste later verlegd is en een Business Route het nummergat mag opvullen. Een Business Loop komt het meeste voor, spurs zijn redelijk zeldzaam.

US Highways

Voor US Highways geldt het omgekeerde van de Interstates. Ze zijn even en oneven wel hetzelfde gerouteerd, maar lopen in de andere richting op. Zo begint de US 2 als noordelijkste oost-westroute en de US 1 als oostelijkste noord-zuidroute. Daar het systeem van Interstate Highways en US Highways in het midden van de Verenigde Staten zou samenkomen, bestaat er geen I-50 of I-60. Het is ook de bedoeling dat er geen US Highways en Interstate Highways van hetzelfde nummer in één staat mogen voorkomen. Hier zijn echter een paar uitzonderingen op.

Gedeelde US Highways

In enkele gevallen zijn er US Highways die zich splitsen in een East/West of North/South gedeelte. Dit komt in de regel maar weinig voor en zijn aftakkingen van de hoofdroute die belangrijk geacht worden om hetzelfde te nummeren als de hoofdroute. In het hele land komt dit maar 10 maal voor. Voorheen waren dit er echter een stuk meer, en ze bestaan al sinds 1926. Meestal splitst een hoofdroute zich af in zowel een E/W of N/S route, maar soms takt er alleen een E, W, N of S-route af. AASHTO probeert deze, als onvolkomenheden geziene, nummering al sinds 1934 te elimineren. Veelal krijgen ze een State Route nummer, en nieuwe gedeelde nummers worden niet meer goedgekeurd.

Extra US Highways

Een extra US Highway is wat anders dan een gedeelde US Highway, namelijk een zogenaamde ALT of BYP, een Alternate of Bypass. Er komen ook BUS (Business), TRUCK (vrachtwagen) en enkele andere extra's voor, zoals een Scenic, City, Thru, Spur en zelfs Temporary. ALT, BUS en BYP extra's zijn het meest gangbaar. Alternatieve nummers vormen een alternatieve route van de hoofdroute, die in de meeste gevallen amper meer kilometers kost, en eenzelfde functie heeft. Business route zijn vaak extra nummers die zakencentra verbindt met een hoofdroute. Meestal lopen hoofdroutes vanzelf al door de zakencentra, maar dit is niet altijd het geval. Een Bypass is een randweg of afsnijding van de hoofdroute. De hoofdroutes lopen vaak door de verschillende centra, maar dit is over het gehele wegnummer gezien niet de snelste route. Een Bypass kan dan voorkomen. Er zijn in de Verenigde Staten honderden van dit soort extra routes.

State Routes

State Routes zijn per staat genummerd, en dezelfde wegnummers komen continu in andere staten ook voor, soms sluiten deze zelfs aan. Wegnummers bestaan er in één, twee en driecijferige combinaties. Echter, in de regel komen State Routes met hetzelfde nummer als een US Highway en Interstate Highway niet voor binnen één staat. Ook hier zijn uitzonderingen op. In Texas is nog een extra wegnummerlaag, bestaande uit de Farm-to-Market roads. Deze kunnen wel 4 cijfers hebben. Verder komen er in de verschillende staten nog County Routes voor. Dit zijn in de regel niet meer dan lokale wegen. County Routes zijn bijna nooit wegen met snelwegkarakteristieken, alhoewel in Texas wel FM-roads voorkomen die snelweg zijn, waarvan de FM-1604 als ringweg van San Antonio de meest opvallende is.

Reference Routes

In de staat New York komen reference routes voor. Dit zijn wegnummers voor snelwegen die alleen een naam hebben, zoals de vele Parkways rondom New York City. Deze reference route nummers worden niet via de reguliere bewegwijzering bewegwijzerd, maar zijn vooral administratief, en worden vaak alleen op reference markers weergegeven. In sommige andere staten hebben alle genummerde wegen ook een referentie wegnummer, zoals in Florida. In andere staten zijn er ook referentienummers voor ongenummerde snelwegen, meestal tolwegen met een naam.

Bewegwijzering

Zie Amerikaanse bewegwijzering voor het hoofdartikel.

Bewegwijzering op de Interstate 95 in Maryland.

De Amerikaanse bewegwijzering wijkt nogal af van de Europese bewegwijzering. Naast Control Cities, werken de Amerikanen vaak met windrichtingen, iets wat een voortvloeisel is van het doorgaans perfect noord-zuid en oost-west gesitueerde gridnetwerk. In grotere steden kan men ook bewegwijzeringen aantreffen die alleen spreekt van "Thru Traffic" of "To Interstate xx". De grootte van Control Cities kunnen nog wel verschillen, met geeft liever geen steden op hele grote afstanden aan, zoals in het westen en midwesten grotere steden soms vele honderden tot meer dan duizend kilometer uit elkaar kunnen liggen. Daardoor kan men vaak ook kleinere, op het oog onbeduidende plaatsen als control city aangeduid zien. Soms verkiest men een kleinere control city dichtbij boven een grote stad verder weg.

Doordat de Amerikaanse steden vaak veel (soms meer dan honderd) voorsteden kennen, is het ondoenlijk deze allemaal individueel aan te geven, hoe groot ze ook zijn. Een bijkomend probleem is dat in sommige stedelijke gebieden (New York, Chicago, Atlanta) de voorsteden vrij klein zijn, vaker niet groter dan 30.000 inwoners per stad. Daardoor zijn verwijzingen als "western suburbs" ook gebruikelijk. Afstandsborden zijn er in de stedelijke gebieden nauwelijks, daarbuiten wat frequenter, maar laten vaak niet erg grote afstanden zien.

Afslagen naar woonwijk of stadsdeel kent men in de Verenigde Staten nauwelijks. Stedelijke gebieden kennen zeer veel afslagen, en het is ondoenlijk om alle afslagen een enigszins unieke naam te geven. Zo zijn er in de agglomeratie Los Angeles meer dan duizend afslagen. Meestal wordt verwezen naar de grote weg welke de snelweg kruist, bijvoorbeeld "Grand Avenue" of "Sunset Boulevard". Buiten dat hebben veel snelwegen in de Verenigde Staten een naam, vaak genoemd naar een geografisch punt, zoals een rivier of stad, maar ook naar historische personen. Deze namen zijn soms bekender dan het wegnummer, en worden in het dagelijks spraakgebruik ook zo genoemd. Zo zegt men eerder "Hollywood Freeway" of "The one-oh-one", dan de US 101. In New York hebben veel Parkways alleen een referentienummer, dat alleen administratief gebruikt wordt, en niet bewegwijzerd staat. Men spreekt dan altijd van de wegnaam.

Op snelwegen kan men vaak het bordje "exit only" tegenkomen, dit wordt gebruikt bij afslagen waar geen parallelbaan is. Vaak gaat de invoegstrook van de toerit over in de uitvoegstrook van de volgende afrit, en dan wordt "Exit Only" gebruikt om de rijstrook te onderscheiden van de doorgaande rijstroken. Verder zet men op portaalborden op snelwegen niet altijd alle pijlen bij de rijstroken, maar spreekt men van "left 5 lanes" of "right 2 lanes". Ook zijn er af en toe linkse afslagen. De zogenaamde HOV-lanes hebben ook vaak aparte rijstroken en afslagen, deze worden op een andere manier aangeduid. Op de portaalborden staan bij knooppunten met andere snelwegen vaak ook de windrichtingen aangeduid, zoals "East" of "North", begeleid met het wegnummerschildje, en één of twee control cities.

Afslagen worden aangeduid met het afslagnummer: de nummering gebeurt zowel sequentieel als op afstand. Meestal worden afslagen in stedelijk gebied al ver van te voren aangegeven. Borden in de middenberm kondigen vaak de afstand tot de eerstkomende 3 tot 4 afslagen aan. Dit is handig wanneer men in druk verkeer een aantal rijstroken moet opschuiven. Bij het zogenaamde "Gore point" (divergentiepunt) staat ook een bordje met "Exit xx".

Gebruikte namen als "Avenue", "Boulevard", "Street", "Drive", "Freeway", "Parkway" en "Expressway" worden doorgaans afgekort tot Av, Blvd, St, Dr, Fwy, Pkwy en Expwy. Men gebruikt zowel het woord Freeway als Expressway in de Verenigde Staten. Freeway wordt vaak gebruikt in de westelijke staten, en expressway in de oostelijke staten (met een paar uitzonderingen), en in het midwesten verschilt het per staat.

Knooppunten worden doorgaans aangekondigd door een bord met het wegnummerschildje, gevolgd door de windrichting, en daaronder de control city. Knooppunten zijn ook opgenomen in de afritnummering. Op afstandsborden staan vrijwel nooit wegnummers, omdat men geacht wordt te weten op welke weg men zit. Wel zijn er vaak trailblazers te zien, een paal met daarop het wegnummerschildje. In plattelandsgebieden worden vaak geen portalen gebruikt. In het westen lopen sommige afslagen naar geen enkele plaats of gehucht, en heet daarom soms alleen "farm road" of "Ranch road". Men probeert wel zoveel mogelijk alle plattelandsafslagen een unieke naam te geven.

Bij kruispunten kan men vaak een paal zien met daarop diverse wegnummerschildjes begeleid met de windrichting, en de pijl welke richting dat op is, met name in de wat dunner bevolkte gebieden, waar een uitgebreide bewegwijzering niet nodig wordt geacht.

Statistieken

Statistieken vervoer

Onderstaande tabel toont de modal split, uitgedrukt als percentage van het totaal aantal reizigers.

Land Auto Carpool OV
Verenigde Staten 83,5% 11,0% 5,5%
Nederland 76,7% 7,7% 15,6%

Onderstaande tabel toont de modal split, uitgedrukt in reizigerskilometers.

Land Auto OV
Verenigde Staten[3] 88,6% 11,4%
Nederland[4] 87,4% 12,6%

Onderstaande tabel toont de reistijden voor het woonwerkverkeer in minuten.

Land Auto Carpool OV
Verenigde Staten[5] 23,8 28,0 47,7
Nederland[6] 27,0 34,0 53,0

Onderstaande tabel toont het aantal voertuigkilometers per inwoner per jaar (2010).

Land voertuigkilometers
Verenigde Staten[7] 15.424
Nederland[8] 7.491

Onderstaande tabel toont de modal split van het aantal tonkilometers vrachtvervoer (2007).

Land vrachtwagen rail water
Verenigde Staten[9] 35,7% 49,3% 15,0%
Nederland[10] 52,3% 5,1% 42,6%

Statistieken wegdek

TRIP heeft onderzoek gedaan naar hoe groot percentage van het stedelijke wegennet in slechte conditie is. Landelijk is 27% van de stedelijke wegen in slechte toestand. Op regionaal niveau zijn echter grote verschillen, de slechtste wegennetten zijn vooral te vinden in het noordoosten en de westkust.[11]

agglomeratie  % slecht
Los Angeles 64%
San Francisco 60%
San Jose 56%
San Diego 55%
Tucson 53%
New York City 51%
Milwaukee 48%
New Orleans 47%
Oklahoma City 47%
Tulsa 46%
Seattle 45%
Honolulu 43%
Sacramento 43%
Concord, CA 42%
New Haven, CT 42%
Riverside/San Bernardino 39%
Springfield, MA 39%
Boston 39%
Hartford 38%

Agglomeraties

Flag of the United States.svg Stedelijke gebieden in de Verenigde Staten

AtlantaAustinBaltimoreBirminghamBostonBuffaloCharlotteChicagoCincinnatiClevelandColumbiaColumbusDallas-Fort WorthDaytonDenverDes MoinesDetroitDurham-RaleighEl PasoGreensboroHarrisburgHartfordHoustonIndianapolisJacksonvilleKansas CityLas VegasLittle RockLos AngelesLouisvilleMemphisMiamiMilwaukeeMinneapolis-St. PaulNashvilleNew OrleansNew York CityNorfolkOklahoma CityOmahaOrlandoPhiladelphiaPhoenixPittsburghPortlandProvidenceRichmondRochesterSacramentoSalt Lake CitySan AntonioSan DiegoSan Francisco Bay AreaScrantonSeattleSpringfieldSt. LouisSyracuseTampa BayToledoTulsaWashington D.C.WichitaWinston-Salem

De 10 grootste agglomeraties in vet.

Staten

Flag of the United States.svg Verenigde Staten

AlabamaAlaskaArizonaArkansasCaliforniaColoradoConnecticutDelawareFloridaGeorgiaHawaiiIdahoIllinoisIndianaIowaKansasKentuckyLouisianaMaineMarylandMassachusettsMichiganMinnesotaMississippiMissouriMontanaNebraskaNevadaNew HampshireNew JerseyNew MexicoNew YorkNorth CarolinaNorth DakotaOhioOklahomaOregonPennsylvaniaRhode IslandSouth CarolinaSouth DakotaTennesseeTexasUtahVermontVirginiaWashingtonWest VirginiaWisconsinWyoming

Verder lezen

Lijsten

Overheid

Algemeen

Wegtypen

Referenties

  1. per 01-01-2014 De som van alle staten zoals genoemd in het Sjabloon:United States plus Puerto Rico en het District of Columbia, exclusief dubbelnummeringen.
  2. De eerste meerstrooks ongelijkvloerse weg was de Bronx River Parkway in 1923
  3. passenger miles | bts.gov
  4. Totale vervoersprestatie van de Nederlandse bevolking | cbs.nl
  5. commuting | census.gov
  6. Woon-werkverkeer naar vervoerwijzen | cbs.nl
  7. Traffic Volume Trends | fhwa.dot.gov
  8. Voertuigkilometers in Nederland | cbs.nl
  9. ton miles of freight | bts.gov
  10. Nationaal en internationaal goederenvervoer op Nederlands grondgebied | cbs.nl
  11. Urban Roads Report October 2013 | tripnet.org
Wegen van Noord-Amerika

Antigua en BarbudaBahamasBarbadosBelizeCanadaCosta RicaCubaDominicaDominicaanse RepubliekEl SalvadorGrenadaGuatemalaHaitiHondurasJamaicaMexicoNicaraguaPanamaSaint Kitts en NevisSaint LuciaSaint Vincent en de GrenadinesTrinidad en TobagoVerenigde Staten