Afritnummering in de Verenigde Staten

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Afritnummers in de Verenigde Staten zijn gebruikelijk op alle typen snelwegen, zowel Interstate Highways als US Highways en State Routes, mits ze als snelweg zijn uitgevoerd. In het land worden zowel sequentiële afritnummering als afritnummering naar kilometrering gebruikt. (sequential exit numbering + distance based exit numbering). Het tweede systeem is het meest voorkomend en het MUTCD schrijft voor dat deze binnen 10 jaar na implementatie van het MUTCD moet worden ingevoerd.

Geschiedenis

Vanaf april 1938 begon het New York City Department of Parks afritnummering in te voeren op een aantal Parkways in New York, namelijk de Grand Central Parkway, Jackie Robinson Parkway, Henry Hudson Parkway en Hutchinson River Parkway. Toen andere Parkways in New York werden voltooid, kregen deze ook afritnummers. Dit was destijds een sequentiële afritnummering die tot op de dag van vandaag nog gebruikt wordt. De Merritt Parkway in Connecticut kreeg afritnummering in 1948, en ging voort op de afritnummering van de Hutchinson River Parkway in New York. De New Jersey Turnpike kreeg bij de opening eind 1951 ook afritnummering. Begin jaren 50 werd ook de Garden State Parkway geopend, wat de eerste snelweg was met een afritnummering naar kilometrering. De Gulf Freeway in Texas, toen US 75, nu Interstate 45 had in 1956 een sequentiële afritnummering die begon in Dallas en opliep naar Houston en Galveston. In de jaren 50 begon ook Massachusetts met een opvallende nummering, waarbij elke radiale snelweg vanuit Boston begon met Exit 25 waar deze de SR-128 kruisde. In 1976 kregen deze snelwegen een conventionelere sequentiële afritnummering. Alleen de US 3 heeft tot op de dag van vandaag nog de oude afritnummering.

Interstate Highways

Afritnummering op Interstate Highways werd verplicht vanaf 1971. California kreeg een uitzonderingspositie, omdat deze toen al bijna alle snelwegen had gebouwd, en een volledige nummeringsoperatie als te kostbaar werd gezien. Vanaf 2002 begon men in California met het integraal toepassen van afritnummers.

Tien staten, namelijk Alaska, Connecticut, Delaware, District of Columbia, Massachusetts, Maryland, New Hampshire, New Jersey, New York en Vermont gebruiken de sequentiële afritnummering. Deze staten liggen behalve Alaska allemaal in het noordoosten van het land, waar de eerste snelwegen werden aangelegd, en destijds sequentiëel genummerd waren, wat nooit veranderd is. Een opvallende uitzondering in dit gebied is de staat Maine. Het MUTCD schrijft voor, dat wanneer geïmplementeerd, de staten binnen 10 jaar moeten overschakelen op een afritnummering naar afstand.

De meeste andere staten begonnen in de jaren 50 met een sequentiële afritnummering, en schakelden later over op een afritnummering naar afstand. In een aantal gevallen werden tijdelijk beide systemen gebruikt, om de weggebruiker tijd te geven over te schakelen op het nieuwe systeem. Colorado begon in de jaren 70 met de overstap, en heeft een tijdje beide afritnummeringssystemen gebruikt als overgangsfase. In Indiana schakelde men rond 1980 over, en in Iowa had de Interstate 80 mogelijk sequentiële afritnummering in de jaren 70. In Ohio stapte men tussen 1972 en 1974 over, alhoewel de Ohio Turnpike beide systemen tot 2000 gebruikte. In Mississippi stapte men in de jaren 80 over, en in Georgia begon in 2000, wat inmiddels voltooid is. Pennsylvania begon april 2001 met de overstap met de omnummering op alle Interstate Highways en de wegen van de Pennsylvania Turnpike. Florida begon begon 2002, wat inmiddels voltooid is. California begon in 2002 voor het eerst met het nummeren van afritten. Maine ging begin 2004 over en in 2008 ging in New York een wet van kracht die voorschrijft dat in 2012 het systeem over moet gaan van sequentiëel naar afstand.

Metrisch

Twee snelwegen in de Verenigde Staten hebben een metrisch systeem. Dit betreft de Interstate 19 in Arizona, en de tolweg State Route 1 in Delaware. Deze werden aangelegd in een tijdspanne dat gedacht werd dat het land zou overstappen op een metrisch systeem, wat later niet doorging.

Andere wegen

Afritnummering op niet-Interstate Highways is wat minder consistent. Texas gebruikt bijvoorbeeld een afstandssysteem, behalve op de US 75 tussen Dallas en de grens met Oklahoma en het snelweggedeelte van de US 54 in El Paso.

In Illinois zijn er op de diverse tolwegen helemaal geen afritnummers. Dit betreffen vaak ook Interstate Highways. In Minnesota gebruikt met een afritnummering naar afstand op de Interstate Highways, maar de meeste andere snelwegen hebben geen afritnummering. De enige uitzondering is de US 52 in Rochester die een afstandsnummering kreeg in 2004 na een reconstructie. In Mississippi hebben niet-Interstates geen nummer, met twee uitzonderingen, de Interstate 69 heeft geen afritnummering, maar de US 78 (toekomstige Interstate 22) heeft deze juist wel weer (sinds 2002).

In New Hampshire krijgen snelwegen die een Interstate Highway kruisen, geen afritnummer bij de betreffende aansluiting, maar ook hier zijn weer uitzonderingen op. In Oklahoma worden alle afslagen op tolwegen genummerd, ook als ze geen Interstate Highway zijn. Oregon nummerde voorheen niet de afritten van niet-Interstates, maar doet dat sinds de jaren 90 wel. Tegenwoordig hebben vrijwel alle afritten in Oregon een nummer.

Tennessee nummerd de afslagen van niet-Interstates doorgaans niet, met uitzondering van twee snelwegen in Nashville, de SR-155 en de SR-840. In de staat [[Washington (staat)|Washington geldt hetzelfde, afritten van niet-Interstates worden doorgaans niet genummerd met een paar uitzonderingen. Wisconsin nummerd juist wel veel niet-Interstates.

Exit 0

In enkele gevallen komt ook Exit 0 voor. Met name in grote knooppunten, en in gevallen waarbij er tussen het beginpunt en milepost 1 nog een afrit zit. Zo bestaat bijvoorbeeld Exit 0 op de Interstate 10 in Texas. Erg veel komt dit echter niet voor. Sequentiële nummers beginnen doorgaans gewoon met 1.

Referenties