Arizona

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of Arizona.svg
Arizona.png
Hoofdstad Phoenix
Grootste stad Phoenix
Oppervlakte 295.254 km²
Inwonertal 7.172.000
Lengte snelwegennet 2.146 km
Eerste snelweg 1958
Afkorting AZ

Arizona is een staat in het zuidwesten van de Verenigde Staten. De staat telt 7.172.000 inwoners (2018) die grotendeels in en rond de hoofdstad Phoenix wonen. Andere grote steden zijn Tucson en Yuma. De staat heeft een oppervlakte van 295.254 vierkante kilometer, en is daarmee 7 keer zo groot als Nederland.

Inleiding

Geografie

Arizona is gelegen in het zuidwesten van de Verenigde Staten en grenst kloksgewijs aan de staten California, Nevada, Utah en New Mexico. Het is één van de zogenaamde 'Four Corner States', het punt waar vier staten bij elkaar komen. Daardoor grenst het ook aan Colorado. In het zuiden grenst Arizona aan Mexico, uitsluitend aan de staat Sonora. Arizona is een grote staat, het meet 625 kilometer van noord naar zuid en 540 kilometer van west naar oost.

Grote delen van Arizona bestaat uit woestijn, met in het noorden het Colorado Plateau, waarin de Grand Canyon is gelegen. De zuidrand van het Colorado Plateau wordt gevormd door de Mogollon Rim, een steil aflopende helling, die ten zuiden daarvan overgaat in bergruggen. De hoogste berg van Arizona is Humphreys Peak op 3.850 meter hoogte net ten noorden van Flagstaff. In het zuidoosten van de staat liggen geïsoleerde bergruggen waarvan enkele toppen tot meer dan 3.000 meter hebben. Het zuidwesten van de staat is vlakker en bestaat uit de Sonoran Desert. Dit is ook het laagstgelegen deel van de staat. De westgrens van Arizona wordt grotendeels gevormd door de Colorado River, die ook door de Grand Canyon stroomt. Andere rivieren zijn de Gila River en Salt River. In grote delen van Arizona zijn echter geen rivieren. De weinige rivieren zijn grotendeels ingedamd met stuwmeren voor de watervoorziening van Arizona, Nevada en de Southern California.

Economie

De economie van Arizona bestaat voornamelijk uit diensten, historisch was de mijnbouw ook van belang. Het toerisme speelt een belangrijke rol in Arizona, met name rond de Grand Canyon, maar ook diverse National Monuments en indianenreservaten. Weekendrecreatie is belangrijk voor inwoners van Phoenix die de hitte willen ontsnappen en in de bergen recreëren. Op diverse plekken in Arizona zijn grote open mijnen. Phoenix is sinds de jaren '80 een overloopgebied voor California. De huizen zijn er veel betaalbaarder dan in de regio Los Angeles. Daarnaast wonen er veel pensionado's in Arizona. De transportsector is relatief groot. De grensovergang Nogales is één van de belangrijkste tussen de Verenigde Staten en Mexico.

Demografie

stad inwonertal
Phoenix 1.626.000
Tucson 536.000
Mesa 496.000
Chandler 253.000
Scottsdale 250.000
Glendale 247.000
Gilbert 242.000

Arizona heeft twee grote steden, Phoenix en Tucson. Kenmerkend zijn de zeer grote suburbs rond Phoenix, waarvan er enkele meer dan 200.000 inwoners tellen. De suburb Mesa telt meer dan 490.000 inwoners en is de grootste suburb in de Verenigde Staten. De agglomeratie Phoenix groeit zeer snel. Andere regionale steden zijn Nogales aan de grens met Mexico, Yuma in het zuidwesten, Flagstaff en Kingman in het noorden en kleinere plaatsen als Prescott, Payson en Globe in het midden.

Geschiedenis

De eerste Europeanen in het gebied waren Spanjaarden in de 16e eeuw. Het duurde tot de 18e eeuw voordat de eerste permanente Spaanse nederzettingen in Arizona gesticht werden. Toen Mexico in 1821 onafhankelijk werd van Spanje behoorde de regio tot Alta California en stond onder Mexicaans bestuur. Aan het einde van de Amerikaans-Mexicaanse oorlog moest Mexico dit gebied in 1848 afstaan en in 1953 werd het land ten zuiden van de Gila River apart aangekocht van Mexico als de Gadsden Purchase. Hiermee werd de definitieve zuidgrens van de Verenigde Staten vastgesteld. Het gebied werd daarna bestuurd als onderdeel van het Territory of New Mexico. Tijdens de Amerikaanse burgeroorlog was Arizona een Confederate State, en in 1862 werd de naam 'Arizona' ook voor het eerst formeel gebruikt. In 1863 werd het Arizona Territory afgescheiden van New Mexico, wat de basis vormde voor de latere grenzen van de staat. Pah-Ute County behoorde destijds tot Arizona, maar werd in 1867 een onderdeel van Nevada. Hier is later de stad Las Vegas gesticht. In 1912 werd Arizona de 48e staat van de Verenigde Staten, en de laatste van de 48 aaneengesloten staten. De staat begon na de Tweede Wereldoorlog snel te groeien, met name rond Phoenix. Met name het beschikbaar komen van airconditioning maakte het leven in de staat veel dragelijker in de zomer. Vanaf de jaren '70 groeide Arizona snel doordat veel mensen uit California naar Arizona verhuisden vanwege de veel lagere huizenprijzen.

Wegennet

Het Interstate Highway-net van Arizona (blauw).

Arizona is erg dunbevolkt, en heeft geen dicht wegennet. Een aantal US Highways en Interstate Highways doorkruisen de staat. De grootste drukte concentreert zich rond Phoenix en Tucson. Arizona is een belangrijke doorvoerstaat voor de staat California, en de agglomeratie Los Angeles in het bijzonder.

Wegbeheer

De wegbeheerder van de staat is het Arizona Department of Transportation, afgekort ADOT of AZDOT.[1] ADOT beheert 9.907 kilometer weg, 14.965 kilometer rijbaan en 34.417 rijstrookkilometers. ADOT heeft zijn oorsprong in het Arizona Highway Department, dat in 1912 werd opgericht toen Arizona een staat werd. In 1974 werd de huidige naam aangenomen.

Interstate Highways

In het zuiden loopt de Interstate 8 als oost-westroute tussen Yuma en Casa Grande, terwijl de Interstate 10 een wat langere oost-westroute vormt vanaf Ehrenberg via Phoenix en Tucson naar de grens met New Mexico bij San Simon. De Interstate 15 loopt door een geïsoleerd stukje noordwesten van Arizona. De Interstate 17 is een noord-zuidroute in het centrale deel van de staat, tussen Phoenix en Flagstaff. De Interstate 19 loopt vanaf Tucson naar de grens met Mexico bij Nogales. De Interstate 40 vormt een oost-westroute in het noorden van de staat, vanaf Topock via Kingman en Flagstaff naar Lupton aan de grens met New Mexico.

Er zijn geen 3-cijferige Interstates in de staat aanwezig, wat opvallend is gezien de aanwezigheid van twee grote metropolen; Phoenix en Tucson. Tucson is de grootste Amerikaanse stad met slechts 2 snelwegen; de I-10 en I-19. Phoenix is de grootste Amerikaanse stad zonder 3-cijferige Interstates.

US Highways

Het onderliggend wegennet wordt gevormd door enkele US Highways, waar van de US 93 naar Las Vegas wel de belangrijkste is. Er zijn slechts 2 wegen die over de rivier de Colorado gaan in de buurt van de Grand Canyon, daarom is het noordwesten van Arizona nogal geïsoleerd van de rest van de staat. De wegen zijn lang en kunnen na verloop van tijd saai worden door het gebrek aan verkeer. Sommige US Highways verwerken minder dan 2.000 voertuigen per etmaal. Een netwerk van State Routes vult het wegennet aan, maar de meeste hebben geen belangrijk doorgaand belang. De enige State Routes die een snelweg zijn liggen in de agglomeratie Phoenix.

Interstates en US Highways in de staat Arizona

Interstate 8Interstate 10Interstate 15Interstate 17Interstate 19Interstate 40

US 60US 70US 89US 93US 95US 160US 163US 180US 191

Phoenix


State Routes

De State Route 89A door de Oak Creek Canyon.

In de staat Arizona worden ze een 'state route' genoemd en doorgaans afgekort als 'SR'. Het wegennet van Arizona is vrij dun en de doorgaande wegen zijn doorgaans als een US Highway of Interstate Highway genummerd. Daardoor zijn er weinig state routes van meer dan 150 kilometer lengte. De nummering loopt van 1 t/m 587 maar het grootste deel van de nummers wordt overgeslagen. Er zijn slechts twee state routes met een nummer lager dan 50 (waarvan de SR-30 gepland is). State routes kunnen als freeway zijn uitgebouwd, deze liggen in de agglomeratie Phoenix. Belangrijk zijn de SR-101 en SR-202 die ook wel een loop worden genoemd.

Het Arizona State Highway system werd in 1927 geïntroduceerd en omvatte destijds 27 state routes, waarvan de meesten onverhard waren. De wegnummerschilden omvatten oorspronkelijk een gespiegelde swastika (hakenkruis), een destijds gebruikelijk symbool van Native Americans. In 1942 werd het nummerschild gewijzigd. In de jaren '50 is het huidige wegnummeringssysteem geïntroduceerd. Circa 30 routes zijn sindsdien geschrapt.

Het wegnummerschild tussen 1927 en 1942.

Bijna alle state routes in Arizona zijn geasfalteerd, de grootste uitzonderingen zijn de State Route 88 en de State Route 288. De State Route 366 naar het Mount Graham International Observatory is de hoogste state route van Arizona op 3.191 meter hoogte. Diverse state routes lopen op meer dan 2.000 meter hoogte, met name in het oosten en noorden van Arizona.

Wegnummering

De eerste wegnummering werd in 1927 geïntroduceerd. In de jaren '50 is het huidige nummeringsysteem ingevoerd. Er zijn nooit lage nummers van de state routes in gebruik geweest. De belangrijkste routes werden vanaf 1927 al gevormd door US Highways. De tweecijferige state routes zijn over het algemeen het belangrijkst, de driecijferige state routes zijn vaak een zijtak van de tweecijferige, alhoewel niet in alle gevallen. Enkele routenummers zijn afgeleid van voormalige US Highways. Diverse state routes zijn doodlopend in de wildernis, naar meren, recreatiegebieden, National Monuments, bergtoppen of astronomische waarnemingsstations. Enkele driecijferige nummers vormen lange routes, met name de State Route 260 en State Route 264.

State Routes in Arizona

2451616466676869717273747577787980828384858687888989A90929596979899101143169177179180A181186187188189195202210238260261264266273277286287288289303347366373377386387389410473564587

In vet state routes die geheel of gedeeltelijk een freeway zijn.


Geschiedenis

Voorgeschiedenis

Voor midden 19e eeuw had Arizona eigenlijk geen wegen, de 'wegen' die bestonden waren feitelijk paden die gebruikt werden door migranten en het Amerikaanse leger. Het Arizona Territory nam in 1877 de eerste stap om een weg aan te leggen, een wagon road tussen Phoenix en Globe. Hiertoe werd $ 10.000 aan obligaties uitgegeven om de weg aan te leggen, de eerste obligaties voor wegaanleg in Arizona. In de tweede helft van de 19e eeuw zijn tal van wagon roads aangelegd over het platteland van Arizona. In 1885 werd de eerste brug in het beheer van Arizona Territory aangelegd, een brug over de Gila River bij Florence. In 1886 werd door het Amerikaanse congres echter een halt toegeroepen aan de uitgifte van obligaties. Arizona had al teveel schulden en kon daardoor in de 23 jaar daarna geen nieuwe wegen aanleggen. De ontwikkeling van het wegennet werd daarna gedaan door de counties.

De kwaliteit van het eerste wegennet varieerde echter sterk van county tot county en weg tot weg. Tot begin 20e eeuw waren er geen verharde wegen in Arizona, en slechts één brug, die over de Gila River bij Florence. In 1910 had Arizona slechts 204.000 inwoners en dus geringe belastinginkomsten om een wegennet te financieren die alle delen van de staat bereikte. Een meevaller voor Arizona was dat er weinig neerslag is en de zandwegen en gravelwegen veelal goed berijdbaar bleven, in tegenstelling tot nattere delen in de Verenigde Staten.

De eerste state highways

In 1909 stelde het Arizona Territory een 'netwerk' van state highways vast, dit bestond uit slechts twee wegen die voornamelijk op papier bestonden, een oost-westroute door het zuiden van de staat vanaf Yuma via Tucson tot de grens met New Mexico, en een noord-zuidroute vanaf Douglas tot de Grand Canyon. Tussen 1909 en 1912 werd hiervan 233 kilometer aangelegd, met name op de noord-zuidroute. Dit was voornamelijk een verbeterde gravelweg, elders waren er nog uitsluitend zandwegen. In 1912 werd Arizona een staat en werd het State Highway Department opgericht die ten taak had om het wegennet van Arizona te ontwikkelen. In de eerste jaren na 'statehood' werden voornamelijk gevangenen gebruikt die wegen aan moesten leggen. In deze tijd zijn ook enkele bruggen aangelegd. In de jaren '10 van de 20e eeuw zijn de eerste wegen aangelegd, zoals de weg van Phoenix naar Tempe en de weg van Bisbee naar Tombstone, destijds belangrijke economische centra van Arizona vanwege de mijnbouw. In de beginjaren gaven de counties nog meer geld uit aan wegen dan de staat. In 1913 waren er slechts enkele kilometers moderne gravelweg, de rest van het wegennet bestond voornamelijk uit slecht aangelegde zandwegen.

In 1914 kwam de 'Good Roods Movement' op in Arizona. De staat had destijds 9.633 kilometer 'weg', het op 45 na grootste wegennet van alle staten, terwijl Arizona de op vier na grootste staat was. Bovendien was nog geen enkele weg destijds geasfalteerd. In 1916 waren er al 12.000 auto's in Arizona, maar nog geen enkele verharde weg. De beste wegen van Arizona in die tijd waren gravelwegen. In die tijd verliepen enkele auto trails door Arizona. Met de Federal Aid Road Act van 1916 kwam er federaal geld beschikbaar voor wegen. Hierna kon Arizona de eerste geasfalteerde wegen aanleggen, de eerste verharde wegen in de staat waren de Bisbee-Douglas Road, de National Old Trails Highway door Flagstaff en Winslow, de Tucson-Florence Highway en de Tucson-Nogales Road. Veruit de langste geasfalteerde weg in Arizona liep door de Salt River Valley van Mesa tot Buckeye, door wat nu de agglomeratie Phoenix is. Op dit traject kwamen diverse auto trails samen. In 1921 was hiervan al 100 kilometer verhard met asfalt of beton.

De US Highways en State Highways

In 1926 werden de US Highways geïntroduceerd. Indertijd waren de nummers US 60, 70, 80, 89, 91, 180, 280 en 380 in Arizona toegekend. Indertijd was de US 80 de enige weg die een langer stuk geasfalteerd had, door Phoenix. Ook was de US 80 tussen Tombstone en Douglas geasfalteerd, evenals een kort stuk van de US 280 (huidige US 93) vanaf Phoenix tot halverwege Wickenburg, en de US 380 (huidige I-19) vanaf Tucson een paar kilometer naar het zuiden. Elders waren de routes veelal gravelwegen, alhoewel diverse langere trajecten van de US Highways nog zandwegen waren.

Later in de jaren '20 en jaren '30 zijn enkele US Highways hernummerd. De US 60 werd de beroemde US 66. De US 180 van Phoenix via Globe naar de grens met New Mexico werd later hernummerd van de US 180 naar de US 70. De US 280 en US 380 waren noord-zuidroutes die later opgingen in de US 89.

Met de introductie van de US Highways begon de staat ook de state highways te nummeren. De eerste waren de State Route 79 van Prescott tot Jerome, de State Route 82 van Nogales tot Tombstone, de State Route 83 van Vail tot Sonoita de State Route 87 van Mesa tot Casa Grande en de State Route 88 als de Apache Trail. Diverse van deze routes hebben deze nummers vandaag de dag nog steeds. In 1926 had Arizona een netwerk van 3.273 kilometer state highway, waarvan 335 kilometer verhard was.

In 1928 werd geschat dat het $ 75 miljoen zou kosten om het volledige netwerk van state highways te asfalteren, een onhaalbaar bedrag in die tijd. Als tussenoplossing begon men met een goedkopere oplossing, door een dunne olielaag op gravel te spuiten. Deze 'oiled roads' waren stofvrij en wat comfortabeler dan gravelwegen, maar hadden weinig draagkracht en gingen niet lang mee. De weg van Tucson naar Nogales was de eerste oiled road in Arizona. Daarna ging het in hoog tempo, tussen 1928 en 1933 is meer dan 1.500 kilometer weg van een olielaag voorzien. Men kon toen claimen dat alle US Highways 'verhard' waren, alhoewel dit in de praktijk niet meer dan een olielaag op gravel was. In 1933 verdween ook het laatste stukje gravel tussen Phoenix en Tucson.

Tijdens de economische depressie van de jaren '30 werd de financiering van de 'New Deal' ingezet om het wegennet van Arizona verder te verbeteren. Het belangrijkste project in deze periode was de aanleg van de US 60 tussen Globe en Springerville in het oosten van de staat. Dit project was in 1938 voltooid, maar deels met een olieverharding. De verdere verbetering van de weg liep tot 1941. Tegen 1940 was een groot deel van het hoofdwegennet geasfalteerd, een gigantische verbetering ten opzichte van 15 jaar daarvoor.

Een probleem vanaf eind jaren '30 was de lage ontwerpeisen van de verharde wegen. Veel wegen waren eenvoudigweg over hun historische paden verbreed en verhard, gericht op snelheden van 50 tot 80 km/h. Het verkeer vroeg echter om wegen waarop 100 tot 110 km/h gereden kon worden. Veel bruggen waren nog niet aangelegd, de passage van de seizoensrivieren liepen in het regenseizoen telkens onder water. Bijna geen enkele weg die voor 1934 was verhard had moderne ontwerpeisen. De Tweede Wereldoorlog zorgde er echter voor dat de modernisatie van het wegennet vertraging opliep. Er mocht bijna geen geld uitgegeven worden aan doelen anders dan de oorlogsvoering.

Na de Tweede Wereldoorlog begon het inwonertal van Arizona sterk te groeien, met name rond Phoenix. Het verkeer op de wegen nam sterk toe, en wat ooit de trots van Arizona was, de oiled roads, werden vanaf dat moment alleen nog geschikt geacht voor secundaire wegen. Vanaf de tweede helft van de jaren '40 werden grootschalige verbeterprojecten uitgevoerd aan de wegen in Arizona. De olieverharding werd vervangen door modern asfalt en wegen kregen een meer optimaal alignement, met bredere rijbanen waarop gemakkelijk 100 km/h gereden kon worden. In 1957 opende de moderne US 93 tussen Wickenburg en Kingman, die de route tussen de snelgroeiende steden Phoenix en Las Vegas moest gaan worden. In 1960 opende de US 180 als nieuwe toegangsweg naar de Grand Canyon vanuit Flagstaff.

Het freewaytijdperk

I-40 met zicht op San Francisco Peaks.
I-15 in de Virgin River Canyon.
De Papago Freeway (I-10) ter hoogte van Tolleson.

Arizona had tijdens het creëren van het Interstate Highway-systeem in 1956 slechts zo'n 1 miljoen inwoners. Phoenix was destijds een stad met amper 100.000 inwoners, en Tucson was destijds de grootste stad met zo'n 200.000 inwoners. De eerste snelweg opende in 1955, een stukje van wat later de I-10 ten westen van Sierra Vista in het oosten van de staat zou worden. Dit stuk was nog geen 2 kilometer lang.

De bouw van de Interstate Highways in Arizona startte in 1957. Destijds waren er nog nauwelijks wegen met vier rijstroken in de staat, maar het Interstate Highwaysysteem en de groei van de regio Phoenix zou daar verandering in brengen. De eerste Interstate Highway was 2 kilometer van de I-17 in Phoenix, dat in 1957 werd opengesteld, en omvatte de eerste ongelijkvloerse kruising in Arizona met Grand Avenue. In 1961 was al 250 kilometer Interstate Highway opengesteld, bijzonder gezien het feit dat er 25 jaar eerder nog nauwelijks geasfalteerde wegen in de staat waren. De meeste lange-afstandssnelwegen zijn in Arizona gedurende de jaren '60 aangelegd. De aanleg was vrij eenvoudig, vanwege de uitgestrekte onbewoonde woestijngebieden en het beperkte aantal kunstwerken dat benodigd was.

De Interstate Highways zouden voornamelijk US Highways vervangen. Zo is I-10 deels over de US 80 aangelegd, en I-40 grotendeels over de US 66. Een probleem voor de dorpen op de route was dat deze voor hun bestaan grotendeels afhankelijk waren van passanten. Veel kleine bedrijven zoals hotels, restaurants en tankstations waren voor een groot deel van hun inkomsten afhankelijk van lange-afstandsverkeer. Deze plaatsen waren vaak de reden waarom de aanleg van de bypasses van Interstate Highways pas als laatste uitgevoerd werden. Controversieel in die tijd was echter juist de aanleg van de Interstate 10 ten westen van Phoenix, die stuk van de US 60 afsneed. De US 60 maakt een omweg via Wickenburg, terwijl I-10 rechtstreeks westwaarts is aangelegd over wat men de 'Brenda Cutoff' noemt.

In het noorden van Arizona was er veel weerstand tegen de plannen om I-40 buiten de plaatsen om aan te leggen. Toen de US 66 in 1952 ten westen van Kingman werd aangelegd over een zuidelijkere route verloor het dorp Oatman bijna alle inkomsten. Andere plaatsen langs de US 66, zoals Holbrook, Winslow, Flagstaff, Williams, Ash Fork en Seligman waren bang dat hen hetzelfde zou gebeuren met de aanleg van I-40. Het was een conflict tussen lokale belangen in de dorpen en nationale belangen van lange-afstandsverkeer tussen de grote steden. Uiteindelijk werd zelfs besloten om I-40 tussen Kingman en Seligman rechtstreeks aan te leggen, en enkele dorpen langs de oude US 66 op grotere afstand te bypassen.

In 1967 was al de helft van het geplande Interstate Highway netwerk in Arizona opengesteld, en het grootste resterende deel in aanleg of vastgesteld. In 1972 was 79% van de Interstates voltooid, en toen de 'Brenda Cutoff' van I-10 ten westen van Phoenix opende was meer dan 1000 mijl (1.600 kilometer) aan Interstate Highways voltooid. In 1971 opende het eerste knooppunt tussen twee freeways in Arizona, tussen I-10 en US 60 in Tempe. In 1973 was ook de eerste Interstate Highway in Arizona voltooid, de I-15 door de beroemde Virgin River Gorge in het uiterste noordwesten van Arizona. In 1978 kwamen I-8 en I-17 gereed over hun hele route.

Naast de bouw van de Interstate Highways in die tijd werden ook tal van andere state highways gemoderniseerd in de jaren '50, '60 en '70, met name de routes die van belang waren voor toeristen, zoals bijna elke weg vanaf Phoenix naar het noorden van Arizona. In 1962 opende de US 160 tussen Tuba City en Kayenta in het noordoosten van de staat voor het verkeer, wat toeristen een goede verbinding gaf naar het Navajo National Monument, Navajo Nation en Monument Valley. Met de bouw van diverse wegen werd Flagstaff het dominante knooppunt voor verkeer in het noorden van Arizona. Ook in 1962 opende de nieuw aangelegde US 191 tussen Springerville en Clifton in het oosten van de staat. Begin jaren '60 werd ook de US 89 tussen Flagstaff en de grens met Arizona gemoderniseerd. Dit was nodig voor de aanleg van de Glen Canyon Dam bij Page. Midden jaren '60 werd de US 60 tussen Phoenix en Wickenburg naar 2x2 rijstroken verbreed. Vanaf 1969 werden ook de eerste inhaalstroken op enkelbaans wegen in Arizona aangelegd. In 1974 opende de State Route 260 tussen Payson en Show Low, dwars door de White Mountains.

Het Interstate Highway netwerk in Arizona was midden jaren '70 grotendeels gereed, maar waren er tot pakweg midden jaren 80 nog een aantal ontbrekende schakels. In 1978 waren er nog vier ontbrekende delen van I-40 rond de dorpen die de bouw lange tijd vertraagden. In 1984 opende de laatste bypass van I-40, rond Williams. Een controversieel project was om I-10 door het centrum van Phoenix op een 30 meter hoog viaduct aan te leggen. De planvorming hiervoor begon al in de jaren '60 en het project werd in 1970 goedgekeurd, maar er was sterke oppositie tegen het viaduct. Dit deel is later in een tunnel aangelegd en opende in 1990 voor het verkeer.

Al in de jaren '50 waren er plannen voor een groot netwerk van freeways in de regio Phoenix, inclusief een wegenplan in 1960 dat sterk lijkt op wat uiteindelijk gebouwd is, maar de uitvoering ervan werd jaren vertraagd. De regio Phoenix groeide in die tijd snel, met soms meer dan 50.000 inwoners per jaar. In de jaren '80 werd de bouw van een regionaal snelwegennet rond Phoenix concreter en werd ook de financiering vastgesteld, een verhoging van de sales tax in Maricopa County. Het plan was om met $ 8,5 miljard aan belastinginkomsten 375 kilometer nieuwe freeways in en rond Phoenix aan te leggen. Tussen 1990 en 2015 is een groot deel van dit snelwegennet aangelegd. Er werd een ringstructuur aangelegd, met Loop 101 rond Phoenix en Loop 202 rond de oostelijke suburbs. Als eerste werd in 1991 de Superstition Freeway (US 60) door Mesa voltooid. In 2001 was Loop 101 voltooid en in 2003 was de Piestewa Freeway (voorheen Squaw Peak Parkway) voltooid. In 2006-2008 openden de laatste delen van Loop 202 rond de oostelijke suburbs van Phoenix, waarmee het regionale snelwegenplan voltooid was. Phoenix bleef echter groeien, zodat begonnen werd met de aanleg van Loop 303, een nieuwe westelijke bypass van Phoenix. Deze opende in fases tussen 2011 en 2014 voor het verkeer.

Toekomst

De focus in Arizona ligt voornamelijk op het snelwegennet van de regio Phoenix en de ontwikkeling van de Interstate 11, die in elk geval de US 93 naar Nevada moet vervangen, maar mogelijk ook westelijk van Phoenix langs zal lopen, met een mogelijk beginpunt op de grens met Mexico in Nogales, alhoewel het onwaarschijnlijk is dat I-11 ten zuiden van Casa Grande nog parallel aan I-10 en I-19 zal verlopen.

Rond de zuidwestkant van Phoenix wordt een nieuwe freeway aangelegd, de South Mountain Freeway (Loop 202). Dit is het grootste snelwegenproject van Phoenix in de komende jaren. Er waren ook plannen om de zogenaamde 'Broadway Curve' van I-10 tussen Phoenix en Tempe te verbreden naar meer dan 20 rijstroken, maar dit project is uitgesteld na de financiële crisis vanaf 2009. Er zijn ook plannen voor nieuwe freeways ten zuiden van Phoenix, en mogelijk een tweede verbinding tussen Phoenix en Tucson.

Grand Canyon

De Grand Canyon is het meest bekende punt in de staat Arizona en wordt jaarlijks door 5 miljoen toeristen bezocht. In tegenstelling tot soms gedacht wordt, is de Grand Canyon niet bepaald een dagtrip vanuit Los Angeles. Het is circa 8 uur rijden enkele reis. De Grand Canyon is over het algemeen ontoegankelijke wildernis. Slechts twee punten kunnen over de weg bereikt worden, de South Rim, en de minder bezochte North Rim. De South Rim is via de State Route 64 en US 180 bereikbaar, de dichtstbijzijnde grotere plaats is Flagstaff. Het ligt een ruim uur rijden vanaf de I-40 bij Williams. De South Rim is in principe het hele jaar door bereikbaar, maar in de winter zijn de rij-omstandigheden soms slecht. De State Route 64 loopt op 6 punten direct langs de afgronden. De North Rim wordt veel minder bezocht, dagelijks rijden er circa 7.000 voertuigen naar de South Rim, maar slechts 100 naar de North Rim over de State Route 67. De North Rim is in de winter vaak niet bereikbaar vanwege sneeuwval. Een bezoek aan de South Rim is op één dag niet te combineren met de North Rim, alhoewel beide punten slechts 17 kilometer uit elkaar liggen, is de afstand over de weg bijna 350 kilometer.

De Grand Canyon vanaf de State Route 64.

Vekeersdrukte

zie Lijst van drukste snelwegen in Arizona.

Congestie

Arizona is vooral een staat van lange-afstandsreizigers, en de meeste congestie komt rondom het centrum van Phoenix voor. In Tucson zijn geen regionale snelwegen, hier zijn de urban arterials soms overbelast. Enkele snelwegen zoals de I-40 lopen zeer hoog, op meer dan 2.000 meter hoogte waar sterke winden kunnen voorkomen die een probleem zijn voor het vrachtverkeer.

Referenties

Freeways in Phoenix

I-10.svgI-17.svg

US 60.svgArizona 24.svgArizona 51.svgArizona Loop 101.svgArizona 143.svgArizona Loop 202.svgArizona Loop 303.svg

Northern Parkway


Flag of the United States.svg Verenigde Staten

AlabamaAlaskaArizonaArkansasCaliforniaColoradoConnecticutDelawareFloridaGeorgiaHawaiiIdahoIllinoisIndianaIowaKansasKentuckyLouisianaMaineMarylandMassachusettsMichiganMinnesotaMississippiMissouriMontanaNebraskaNevadaNew HampshireNew JerseyNew MexicoNew YorkNorth CarolinaNorth DakotaOhioOklahomaOregonPennsylvaniaRhode IslandSouth CarolinaSouth DakotaTennesseeTexasUtahVermontVirginiaWashingtonWest VirginiaWisconsinWyoming