Armenië

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Flag of Armenia.svg
Հայաստան - Hayastan
Armenië.png
Hoofdstad Yerevan
Oppervlakte 29.743 km²
Inwonertal 2.925.000
Lengte wegennet 7.700 km
Lengte snelwegennet 125 km
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg nvt
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode AM

Armenië (Armeens: Հայաստան, Hayastan) is een klein land in de Kaukasus. Het wordt volgens verschillende definities tot zowel Europa als Azië gerekend. Het land telt bijna 3 miljoen inwoners, waarvan ruim een derde in de hoofdstad Yerevan woont.

Inleiding

Geografie

Armenië is een binnenstaat in de Kaukasus, gelegen op de overgang van Europa tot Azië. Het land grenst kloksgewijs aan Georgië, Azerbeidzjan, Iran en Turkije. Het land meet circa 360 bij 160 kilometer. Het land wordt gedomineerd door de Kleine Kaukasus, met de 4.090 meter hoge Aragats als hoogste punt. De in Turkije gelegen Ararat (5.137 meter) is vanuit Armenië goed zichtbaar en wordt gezien als een nationaal symbool. Armenië heeft één van de hoogste gemiddelde hoogte ter wereld. Het land heeft één groot meer, het Sevanmeer in het centrale oosten van het land. De grootste rivier van Armenië is de Aras, die de grens vormt met Turkije en Iran.

Het land heeft een hooglandklimaat, met droge, hete zomers en koude winters met veel sneeuw. De gemiddelde maximumtemperatuur in Yerevan varieert van 1°C in januari tot 34°C in juli. De gemiddelde neerslag in Yerevan bedraagt slechts 300 mm, waarvan het grootste deel in de herfst en het voorjaar valt. Het aantal zonneuren ligt op circa 2.500, een resultaat van het vaak droge weer.

Demografie

Het inwonertal van Armenië groeide van 1,3 miljoen in 1950 tot 3,6 miljoen in 1991, waarna een gestage bevolkingskrimp inzette. In 2016 kromp de bevolking tot onder de grens van 3 miljoen inwoners. De grootste stad is de hoofdstad Yerevan dat ruim 1 miljoen inwoners telt, dus een derde van het inwonertal. Verder telt alleen Gyumri nog 120.000 inwoners, de overige steden zijn kleiner. Er zijn maar drie steden met meer dan 50.000 inwoners.

Het land wordt bevolkt door Armenen, die 98% van de bevolking uitmaken. Andere minderheden zijn zeer klein. Het Armeens is de taal die vrijwel de gehele bevolking spreekt. Het Armeens is een Indo-Europese taal met geen directe verwanten. Het Armeens heeft een eigen alfabet dat ook geen directe verwanten heeft. Van oudsher werd het Russisch onderwezen, zodat relatief veel Armenen ook het Russisch spreken. De kennis van het Engels groeit, maar is nog relatief beperkt.

De Armeense diaspora is omvangrijk, de Armenen buiten Armenië worden geschat op circa 8 miljoen, 2,5 keer zoveel als er in Armenië zelf wonen. De grootste groepen hiervan wonen in Rusland en de Verenigde Staten, maar ook elders in het Midden-Oosten en een aantal Europese landen.

Economie

De Armeense economie is sterk afhankelijk van geldzendingen van de Armeense diaspora. De economie van Armenië is van oudsher sterk op de industrie gebaseerd, na de onafhankelijkheid van de Sovjetunie nam het belang van de landbouw echter toe. De industrie is in verval geraakt. In 1988 werd het land getroffen door een aardbeving met een magnitude van 6.8 die grote schade aanrichtte en de ontwikkeling van Armenië in de periode daarna beperkte. De economie heeft zich vanaf de late jaren '90 wat hersteld, maar het land is relatief onderontwikkeld, de beperkte infrastructuur en ligging buiten de grote handelsroutes zorgen ervoor dat Armenië relatief geïsoleerd is. Corruptie is ook een probleem in het land.

Geschiedenis

Armenië is één van de grote koninkrijken uit de oudheid, onder Tigranes II strekte het Koninkrijk Armenië van de Middellandse Zee tot de Kaspische Zee. Dit verklaart ook de Armeense diaspora in deze gebieden. Tussen de 16e en 19e eeuw stond het gebied onder het bestuur van het Ottomaanse Rijk, tot het oostelijk deel van het gebied in de 19e eeuw werd veroverd door het Russische Rijk. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden Armenen in het Ottomaanse Rijk onderdrukt en vervolgd, wat de Armeense genocide genoemd wordt. Tussen 1918 en 1920 bestond kortstondig de Republiek Armenië, wat vervolgens opging als socialistische republiek van de Sovjetunie. Armenië werd in 1991 onafhankelijk toen de Sovjetunie uiteen viel. Ondertussen was al de Nagorno-Karabakh-oorlog aan de gang, die van 1988 tot 1994 woedde. Dit vond plaats in het zuidwesten van Azerbeidzjan, maar werd gevochten tussen Armenen en Azeri's. Hierna ontstond het de-facto onafhankelijke land Nagorno-Karabakh, dat echter geen enkel ander VN-land erkend. Het wordt door de afhankelijkheid van Armenië ook wel gezien als een onderdeel van Armenië. In 2017 wijzigde Nagorno-Karabakh de naam naar Artsakh.

Wegennet

Het hoofdwegennet van Armenië
De M2 net buiten Yerevan.

Het wegennet van Armenië dateert grotendeels uit de Sovjettijd en is over het algemeen slecht onderhouden. Wel is het wegennet relatief dicht, met name in de wijde regio rond Yerevan. Er zijn vrij veel verbindende routes, ondanks het bergachtige karakter van het land. Internationaal verkeer is er weinig, afgezien van wat vrachtverkeer uit Iran. Men kan het land over de weg alleen via Iran en Georgië verlaten, routes die door berggebieden voeren. Echte snelwegen heeft Armenië niet, alhoewel er wel een aantal 2x2 wegen zijn die deels ongelijkvloers zijn. Een groot deel van de M5 vanaf Yerevan naar het westen is met 2x2 rijstroken uitgevoerd, evenals een flink deel van de M1 vanaf Yerevan naar het noordwesten. Ook de M4 vanaf Yerevan naar het noordoosten is een 2x2 weg. De M2 vanaf Yerevan naar het zuidoosten is ook met 2x2 rijstroken uitgevoerd. De hoofdstad Yerevan heeft een bypass aan de oost- en zuidkant van de stad, de M15. Ondanks de regelmatige aanwezigheid van ongelijkvloerse kruisingen op deze wegen kan men niet spreken van echte snelwegen, vanwege vele erfaansluitingen, langzaam verkeer en bebouwing langs de wegen. Het aantal 2x2 snelwegachtige wegen bedraagt 125 kilometer. In bergachtige gebieden zijn regelmatig 2+1 wegen aanwezig.

Een groot deel van de auto's in Armenië rijdt op LPG, in 2014 zo'n 80% van alle personenauto's.[1]

Hoofdwegen

Snelwegen en hoofdwegen in Armenië

M1 ARM.pngM2 ARM.pngM3 ARM.pngM4 ARM.pngM5 ARM.pngM6 ARM.pngM7 ARM.pngM8 ARM.pngM9 ARM.pngM10 ARM.pngM11 ARM.pngM12 ARM.pngM13 ARM.pngM14 ARM.pngM15 ARM.png


Europese wegen

Europese wegen in Armenië

E117E691E001E002


Asian Highways

Asian Highways in Armenië

AH81AH82AH83


Wegnummering

Het hoofdwegennet bestaat uit M-wegen, het secundaire hoofdwegennet uit H-wegen en bedienen alle steden en grotere plaatsen van het land en zijn altijd verhard, alhoewel de kwaliteit minder kan zijn. Andere genummerde wegen zijn er niet, behalve E-wegen en Asian Highway wegen die over de eerder genoemde wegen lopen. Zo loopt de E117 door Armenië. De originele wegnummering bestond uit de Sovjetnummering, maar is rondom het jaar 2000 overgezet op een Armeense wegnummering. In die tijd is ook het nummer E117 ingevoerd. De Asian Highwaynummers zijn in 1994 vastgesteld.

De M-nummering loopt van M1 t/m M15 en is grotendeels een radiaal systeem voor de lagere nummers. De M15 is de bypass van Yerevan. De H-wegen lopen van H1 t/m H52 en zijn geclusterd, doch niet gezoneerd.[2]

Bewegwijzering

Wegwijzer op de M1.

De bewegwijzering is vaak matig tot slecht, en is niet erg uitgebreid. Wegnummers staan lang niet altijd aangegeven. Lokale doelen hebben een witte achtergrond met zwarte letters, doorgaande doelen hebben blauwe borden met witte letters. De prefix M wordt met de Armeense Մ aangegeven. Մ4 betekent M4 bijvoorbeeld. Veel bewegwijzering is zowel in het Armeens als het Engels, maar vooral op het platteland ontbreekt een Engelse vertaling. Op oudere borden staan doelen ook wel in het Russisch aangegeven, in het Cyrillische schrift.

Verkeersborden in Armenië zijn naar Europees model. Bebouwde komgrenzen worden met plaatsnaam aangegeven op een blauw bord met witte letters voor grotere plaatsen en op een wit bord met zwarte letters voor gehuchten.

Bebakening en markering is vaak matig, en ontbreekt soms volledig. De markering bestaat uit witte strepen op het wegdek, gelijk aan wat men in het grootste deel van Europa ziet. Op sommige meerstrooks wegen ontbreekt markering simpelweg, met name in de steden. Reflectorpaaltjes zijn buiten de bebouwde kom op belangrijkere wegen vrij vaak aanwezig. Daarnaast heeft men de vangrail vaak in een zwart-witpatroon geverfd met reflecterende verf.

Referenties

Wegen van Europa

AlbaniëAndorraArmeniëAzerbeidzjanBelgiëBosnië-HerzegovinaBulgarijeCyprusDenemarkenDuitslandEstlandFinlandFrankrijkGeorgiëGriekenlandHongarijeIerlandIJslandItaliëKazachstanKosovoKroatiëLetlandLiechtensteinLitouwenLuxemburgMacedoniëMaltaMoldaviëMonacoMontenegroNederlandNoorwegenOekraïneOostenrijkPolenPortugalRoemeniëRuslandSan MarinoServiëSloveniëSlowakijeSpanjeTsjechiëTurkijeVaticaanstadVerenigd KoninkrijkWit-RuslandZwedenZwitserland

in cursief landen die deels in Europa liggen of met Europa geassocieerd worden

Wegen van Azië

AfghanistanArmeniëAzerbeidzjanBahrainBangladeshBhutanBruneiCambodjaChinaCyprusFilippijnenGeorgiëIndiaIndonesiëIrakIranIsraëlJapanJordaniëKazachstanKoeweitKyrgyzstanLaosLibanonMaleisiëMaledivenMongoliëMyanmarNepalNoord-KoreaOmanOost-TimorPakistanPalestijnse gebiedenQatarRuslandSaudi-ArabiëSingaporeSri LankaSyriëTaiwanTadzjikistanThailandTurkijeTurkmenistanUzbekistanVerenigde Arabische EmiratenVietnamYemenZuid-Korea