Benin

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of Benin.svg
Bénin
Benin.png
Hoofdstad Porto-Novo
Oppervlakte 112.622 km²
Inwonertal 10.880.000
Lengte wegennet 1.357 km
Lengte snelwegennet 0 km
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg nvt
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode DY[1]

Benin (Frans: Bénin), formeel de Republiek Benin (République du Bénin) is een klein land in het westen van Afrika. Het land is circa 3 keer zo groot als Nederland en telt ruim 10 miljoen inwoners. De hoofdstad is Porto-Novo, de grootste stad is Cotonou.

Inleiding

Geografie

Benin is een kleiner land in West-Afrika, ingeklemd tussen Nigeria in het oosten, Togo in het westen en Burkina Faso en Niger in het noorden. Het land is in de noord-zuidrichting uitgerekt, de kustlijn aan de Golf van Guinea beslaat slechts 120 kilometer, maar het land meet ruim 650 kilometer van noord naar zuid.

Een groot deel van Benin ligt in de tropische savanna-zone, alleen het uiterste noorden is droger. Het land is overwegend vlak, het grootste deel van het land ligt tussen 100 en 400 meter boven zeeniveau. De 658 meter hoge Mont Sokbaro op de grens met Togo is het hoogste punt van Benin. De kustlijn van Benin bestaat uit zandstranden met daarachter lagunes en moerasgebieden. De kustlijn is daarom maar beperkt ontwikkeld, eigenlijk alleen rond de stad Cotonou. De grote rivier de Niger vormt voor een deel de noordgrens met het land Niger.

Benin heeft een heet en vochtig klimaat. De gemiddelde maximumtemperatuur in Cotonou ligt het gehele jaar door tussen 28 en 32 °C. Er valt circa 1300 mm neerslag per jaar in Cotonou, met een sterke uitschieter van april tot juli en een drogere periode in december en januari.

Demografie

Benin had in 1950 slechts 2,2 miljoen inwoners en groeide naar 10 miljoen inwoners na 2015. Het land heeft 5 steden met meer dan 100.000 inwoners, waarvan er 4 rond de havenstad Cotonou en de nabijgelegen hoofdstad Porto-Novo liggen. De voornaamste stad in het binnenland is Parakou. Er zijn 42 etnische groepen in Benin, opgedeeld in 3 grotere groepen: Niger-Congo, Nilo-Saharaans en Afro-Aziatisch. In het land worden meer dan 50 talen gesproken, waarvan het Frans de officiële taal is. Voor een groot deel van de inwoners is het Frans de tweede taal. De meeste media is uitsluitend in het Frans. Het Engels is in opkomst, mede vanwege de handel met buurland Nigeria.

Economie

Benin is een ontwikkelingsland met een grote informele economie. Een groot deel van de bevolking werkt in de landbouw voor de eigen voedselvoorziening. Er is weinig industrie in Benin buiten de havenstad Cotonou. Circa 40% van de inwoners leeft onder de armoedegrens, dit is zelfs stijgend omdat de economie niet zo snel groeit als het inwonertal. Een grote drempel voor economische groei is het gebrekkige onderwijs, veel Beninezen kunnen niet lezen of schrijven. De infrastructuur is gebrekkig.

Geschiedenis

Het huidige Benin omvat drie historische regio's die voor de Franse kolonisatie hun eigen cultuur en bestuur hadden. Na 1600 begon het koninkrijk Dahomey te ontstaan in de kustregio, wat nu het zuiden van Benin is. Dit koninkrijk bestond tot 1894, toen de laatste koning verslagen werd door de Fransen. De regio werd relatief laat gekoloniseerd, alhoewel vanaf de 18e eeuw al wel slavenhandel met de Portugezen plaatsvond. In 1899 werd de Franse kolonie Dahomey opgericht, als onderdeel van het grotere Frans West-Afrika. Dit was een grensregio, naar het oosten lag de Britse kolonie Nigeria.

Onder de Franse koloniale tijd werd infrastructuur aangelegd, met name de haven van Cotonou en spoorlijnen naar het binnenland. Onderwijs werd opgericht door katholieke kerken. In 1958 verkreeg Dahomey autonomie en werd in 1960 formeel onafhankelijk van Frankrijk. De jaren '60 werden gemarkeerd door onrust en staatsgrepen. In 1974 werd de Marxistische Volksrepubliek Benin uitgeroepen. Het land vestigde relaties met China, Noord-Korea en Libië en plaatste bijna de hele economie onder de staat, waardoor buitenlandse investeringen opdroogden. In 1989 werd het Marxisme afgezworen en in 1990 werd het land hernoemd naar de Republiek Benin. Sindsdien is het land democratisch, maar is de situatie economisch niet significant verbeterd, het land is echter wel stabieler geworden.

Wegennet

Het wegennet van Benin is beperkt, er zijn feitelijk twee belangrijke verharde hoofdwegen, de kustweg vanaf de grens met Nigeria via Cotonou naar Togo, en de weg van Cotonou naar de grens met Niger in het noorden. Andere wegen zijn vaak in slechte toestand en doorgaans onverhard. De kustroute is grotendeels 2x2 uitgevoerd, maar geen autosnelweg. In Benin zijn in het geheel geen autosnelwegen. In Cotonou zijn alleen de hoofdwegen verhard, de zijstraten zijn vrijwel altijd onverhard en van zeer slechte kwaliteit. De grensovergang met Niger is één van de belangrijkste in het noorden en ligt bij Malanville. Hier liggen twee bruggen over de Niger naast elkaar. Met Burkina Faso is één verharde grensovergang. Met buurland Togo zijn een aantal grensovergangen, maar de meesten zijn onverhard. Het aantal grensovergangen met Nigeria is ondanks de lange grens nogal beperkt.

In Cotonou lopen een aantal meerstrookswegen met chaotisch verkeer. Er zijn drie bruggen over de de watergang die het Lac Nokoué van de Atlantische Oceaan scheidt, waarvan de nieuwste[2] omstreeks 2004 in gebruik is genomen.

De verkeersveiligheid in Benin is slecht, wegverlichting ontbreekt vrijwel volledig, evenals wegmarkering. Het verkrijgen van brandstof is redelijk goed in het zuiden, maar minder in het noorden waar maar een beperkt aantal tankstations zijn. Bekende tankstations komen ook in Benin voor.[3][4] Gesmokkelde benzine uit Nigeria wordt vaak in flessen langs de weg verkocht[5], maar is doorgaans van slechte kwaliteit en vaak aangelengd met water. West-Afrika is een belangrijke afzetmarkt voor afgedankte Europese auto's van Franse en Japanse makelij, die onder andere in Benin weer verkocht worden.

Hoofdwegennet

Het hoofdwegennet is in 2001 vastgesteld, toen er 6.076 kilometer weg werden aangewezen als onderdeel van het réseau routier national (nationale wegennet). Hiervan vormen de 7 routes van de Route Nationale Inter-Etat 2.178 kilometer. Van de nationale wegen was in 2014 1.837 kilometer geasfalteerd en 4.239 kilometer onverhard.[6] In 2007 werd de kwaliteit van het nationale wegennet vastgesteld op 24% goed, 54% berijdbaar, 14% slecht en 8% in aanleg.[7] Het wegennet wordt sinds 1970 gefinancierd uit het wegenfonds (fonds routier). Sinds 1997 wordt het wegenfonds deels gefinancierd door tolheffing.

Flag of Benin.svg Hoofdwegen in Benin Flag of Benin.svg

RNIE1RNIE2RNIE3RNIE4RNIE5RNIE6RNIE7


Tolwegen

In Benin wordt op enkele wegen tol geheven om het wegenfonds te financieren. De eerste tolweg was de RNIE1 bij de grens met Togo, hier wordt sinds 1987 tol geheven. Dit was lange tijd de enige tolweg, sinds 1997 wordt op meer wegen tol geheven.[8] De tolwegen zijn onder concessie gebracht, in 2014 waren er in Benin 4 concessionairs.[9]

Wegnummering

Er zijn twee wegnummerlagen in Benin, de internationale routes afgekort met RNIE, en de Route Nationales, die afgekort worden met RN. Het hoogste nummer is de RN11.

Geschiedenis

Oorspronkelijk vielen de RNIE-routes grotendeels samen met de RN-routes. De oorspronkelijke RN-nummering liep van de RN1 t/m RN10. Later is de wegnummering aangepast. De RNIE-routes zijn in stand gelaten, maar de oude RN-routes zijn geschrapt, en er is een nieuwe nummering ingevoerd met RN-nummers tussen RN11 en RN39. Ruim de helft van de nieuwe RN-wegen zijn minder dan 50 kilometer lang.[10]

Bewegwijzering

De bewegwijzering in Benin is identiek aan die van Frankrijk, met witte borden met zwarte letters.[11]

Referenties


Wegen van Afrika

AlgerijeAngolaBeninBotswanaBurkina FasoBurundiCentraal Afrikaanse RepubliekComorosCôte d'IvoireDemocratische Republiek CongoDjiboutiEgypteEquatoriaal GuineaEritreaEthiopiëGabonGambiaGhanaGuineaGuinea-BissauKaapverdiëKameroenKenyaLesothoLiberiaLibiëMadagaskarMalawiMaliMarokkoMauritaniëMauritiusMozambiqueNamibiëNigerNigeriaRepubliek CongoRwandaSão Tomé and PríncipeSenegalSeychellenSierra LeoneSomaliëSudanSwazilandTanzaniaTogoTsjaadTunesiëUgandaZambiaZimbabweZuid-AfrikaZuid-Sudan