Bolivia

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Flag of Bolivia.png
Bolivia
Bolivia.png
Hoofdstad Sucre / La Paz
Oppervlakte 1.098.581 km²
Inwonertal 10.908.000
Lengte wegennet 62.479 km
Lengte snelwegennet 27 km
Eerste snelweg 1977/1978
Benaming snelweg Autopista
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode BOL

Bolivia is een land in Zuid-Amerika. Het land telt circa 11 miljoen inwoners en is ongeveer 26 keer zo groot als Nederland. De hoofdstad is Sucre, de regering zetelt in het bekendere La Paz. De grootste stad is Santa Cruz de la Sierra.

Inleiding

Bolivia is een land dat niet aan zee ligt, en grenst in het noorden en oosten aan Brazilië, in het zuiden aan Paraguay en Argentinië en in het westen aan Chili en Peru. Ongeveer een derde van het land wordt gedomineerd door het Andesgebergte, dat in de zuidwestelijke hoek van het land ligt, en grotendeels bestaat uit een hoog plateau, de Altiplano. De Nevado Sajama is het hoogste punt met 6.542 meter. Het noorden en oosten van Bolivia is overwegend vlak, bestaande uit het regenwoud van de Amazone en de savannes van de Gran Chaco. De hoofdstad Sucre ligt centraal in het land, de regeringszetel La Paz ligt niet ver van de grens met Peru en ligt op circa 4.000 meter hoogte. Andere grote steden zijn Cochabamba, Santa Cruz de la Sierra, Potosí en Oruro. Alle grote steden liggen in het Andesgebergte, de regenwouden en de Gran Chaco zijn zeer dunbevolkt. Op de grens met Peru ligt het grote Lago Titicaca, het grootste meer van Zuid-Amerika, in het zuidwesten ligt het Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld, ter grootte van één derde van Nederland.

Alhoewel Bolivia rijk is aan grondstoffen is het land het armste land van Zuid-Amerika. Het land bezit omvangrijke gasvoorraden. De politieke situatie in Bolivia is vaak onstabiel.

Wegennet

Bolivia heeft een sterk onderontwikkeld wegennet, wat komt door de economische situatie, geografie en grote afgelegen gebieden. De bevolking is geconcentreerd in het Andesgebergte, wat wegenbouw lastig maakt. De belangrijkste wegen lopen door het Andesgebergte, zoals van La Paz via Cochabamba naar Santa Cruz, en aftakkingen naar Potosi en Sucre. De Yungas Road vanuit La Paz naar het noordoosten geldt als de gevaarlijkste weg ter wereld, alhoewel er een nieuwere weg aangelegd is sinds 2006. Er zijn geen echte snelwegen in Bolivia, wel bestaan er wat snelwegachtige stukken in de stad La Paz en enkele 2x2-trajecten rond en in andere grote steden. In La Paz bevindt zich ook het hoogste ongelijkvloerse knooppunt ter wereld op 4.100 meter hoogte. Rondom La Paz wordt een nieuwe ongelijkvloerse randweg aangelegd over de hoogvlakte aan de westzijde van de stad. De stad wordt gekenmerkt door de enorme hoogteverschillen, het westelijke deel ligt op circa 4.100 meter hoogte op een hoogvlakte, terwijl het oostelijk deel in een ravijn ligt, op circa 3.200 meter hoogte. De Autopista La Paz - El Alto verbindt beide delen van de stad. Het hoofdwegennet van Bolivia wordt gevormd door het Red Vial Fundamental.

Grensovergangen zijn er met alle buurlanden, alhoewel ze spaarzaam zijn. Er is één hoofdroute naar Puno in Peru, 4 hoofdwegen naar het noorden van Chili, 3 naar Argentinië en één over de Gran Chaco naar Paraguay. Er is tevens één doorgaande weg naar São Paulo in Brazilië. Richting het noorden lopen weinig geasfalteerde wegen. Van het 62.000 kilometer lange wegennet is circa 10.000 kilometer geasfalteerd. In La Paz, Cochabamba en Santa Cruz de la Sierra komen 2x2 wegen voor die wel wat weg hebben van een autosnelweg. Naar westerse maatstaven zouden deze als substandaard snelweg beschouwd kunnen worden.

Flag of Bolivia.svg Rutas nacionales in Bolivia Flag of Bolivia.svg

RN1RN2RN3RN4RN5RN6RN7RN8RN9RN10RN11RN12RN13RN14RN15RN16RN17RN18RN19RN20RN21RN22RN23RN24RN25RN26RN27RN28RN29RN30RN31RN32RN33RN34RN35RN36RN37RN38RN39RN40RN41RN42RN43RN44RN45


Geschiedenis

In de jaren '70 had Bolivia nauwelijks verharde wegen. In 1977/1978 werd de eerste snelweg van Bolivia opengesteld, de Autopista La Paz - El Alto. In 1998 werd het Red Vial Fundamental gedefinieerd, dat in 2001 werd uitgebreid tot ruim 16.000 kilometer weg, die nog niet allemaal geasfalteerd zijn. Tot circa 2005 had Bolivia slechts 3.500 kilometer geasfalteerde weg.

In de periode 2006-2014 is meer dan 4.000 kilometer aan rutas nacionales geasfalteerd. Ook is de RN1 tussen La Paz en Oruro in 2011-2014 naar 2x2 rijstroken verdubbeld, alhoewel het geen snelweg is.

Tol

In Bolivia wordt op veel geasfalteerde wegen tol geheven, via een open tolsysteem. Tolstations liggen veelal net buiten de grotere steden. Vanwege het gebrek aan alternatieve verharde wegen is de tol niet te vermijden.

Wegnummering

In Bolivia zijn twee wegnummerlagen, de rutas nacionales (1-99) en rutas departamentos (100-999). Naar verluidt wordt de prefix "F" gebruikt voor het Red Vial Fundamental, in de praktijk wordt deze niet aangegeven.

  • Ruta 1: Peru - La Paz - Potosí - Argentinië 1.300 km
  • Ruta 2: Peru - La Paz 155 km
  • Ruta 3: La Paz - Trinidad - La Cruz 960 km
  • Ruta 4: Chili - Cochabamba - Santa Cruz de la Sierra - Brazilië 1.530 km
  • Ruta 5: Chili - Potosí - Sucre 605 km
  • Ruta 6: Oruro - Sucre - Paraguay 970 km
  • Ruta 7: Cochabamba - Santa Cruz de la Sierra 490 km
  • Ruta 8: Yucumo - El Chorro 540 km
  • Ruta 9: Santa Cruz de la Sierra - Argentinië 530 km

Maximumsnelheid

De algemene maximumsnelheid buiten de bebouwde kom is 80 km/h op geasfalteerde wegen en 70 km/h op gravelwegen.[1] Op de dubbelbaans RN1 van La Paz naar Oruro mag 90 km/h gereden worden.

Bewegwijzering

Wegnummer in de praktijk.
Wegnummer uit het Manual Carreteras.

Zoals (bijna) overal in Zuid-Amerika bestaat de bewegwijzering uit groene borden met witte letters. Erg veel consistentie zit hierin niet, het ontwerp wisselt. Wegnummers worden op een groen schild met wit kader aangegeven, in ontwerp vergelijkbaar met die van veel andere landen in Zuid-Amerika, en gelijkend op die van US Highways in de Verenigde Staten. Bovenaan het schild staat "Bolivia" in witte letters, met daaronder het wegnummer zonder prefix. Er komen ook varianten voor waarbij de kleuren groen zijn vervangen door zwart.

In de praktijk worden andere wegnummerschildjes gebruikt dan in het handboek voor wegen staat. In de praktijk worden zwart-witte schildjes gebruikt met dezelfde vormen als in Peru, maar met een andere kleurstelling. In het handboek voor wegen staan groene wegnummerschildes die de vorm hebben van een schild van een US Highway.[2]

Externe links

Referenties

  1. Artículo 114°.- (Velocidades maximas en caminos y carreteras) | lexivox.org
  2. Manual Carreteras (p. 183) | abc.gob.bo
Wegen van Zuid-Amerika

ArgentiniëBoliviaBraziliëChiliColombiaEcuadorGuyanaParaguayPeruSurinameUruguayVenezuela