Cementgebonden verharding

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Definitie

Gesloten verharding bestaande uit beton.


Toelichting

Wegen met een betonverharding zijn gesloten en hebben een stijf of star karakter en verschillen daarmee van de asfaltverhardingen. Betonwegen zijn doorgaans gewapend, maar mogen ook ongewapend zijn. Een belangrijke eigenschap van een betonverharding is het elastische gedrag onder belasting en de grote spanningsreductie in de ondergrond. Bij overbelasting treedt echter (directe) scheurvorming op.

De verkeersbelasting wordt door de hoge elasticiteitsmodulus verdeeld over de ondergrond, waardoor de belasting grotendeels door de verharding zelf wordt opgenomen. Het nadeel hiervan is dat bij holtes in de ondergrond (of de onderlaag) er een meer ongunstige spanningsverdeling in het beton optreedt. Daarmee ontstaat het risico van sterke scheuren of zelfs breken. Betonwegen kunnen daarom alleen op een ondergrond met goede draagkracht worden aangelegd.

Bij het storten in het werk dient het beton circa vier weken uit te harden in verband met het chemische verhardingsproces. Bij het gebruik van betonplaten worden de platen doorgaans af fabriek geleverd, waardoor uitharden op de locatie niet nodig is. Beton is verder gevoelig voor temperatuurschommelingen (lengteverandering). Door uitzetten en krimpen kunnen scheurtjes en openingen (met name bij betonplaten) ontstaan.

In Nederland zijn betonnen verhardingen inmiddels zeldzaam. In Duitsland daarentegen is het overgrote deel van de Autobahnen op deze wijze uitgevoerd. Dit type verharding kent voordelen op het gebied van weinig spoorvorming. Nadelen zijn verzakkingen en scheuren bij toepassing op zachte ondergrond, en opspattend hemelwater tijdens regenbuien die het zicht ernstig beperken.