Centraal-Afrikaanse Republiek

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of the Central African Republic.svg
République centrafricaine
Centraal-Afrikaanse Republiek.png
Hoofdstad Bangui
Oppervlakte 622.984 km²
Inwonertal 4.709.000
Lengte wegennet 643 km
Lengte snelwegennet 0 km
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg nvt
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode RCA

De Centraal-Afrikaanse Republiek, afgekort "CAR" (Frans: République centrafricaine) is een land in het midden van Afrika. Het land telt 4,7 miljoen inwoners en is 15 keer zo groot als Nederland. De hoofdstad is Bangui.

Inleiding

Geografie

De Centraal-Afrikaanse Republiek is een binnenstaat in het binnenland van Afrika. Het land grenst kloksgewijs aan Tsjaad, Sudan, Zuid-Sudan, de Democratische Republiek Congo, de Republiek Congo en Kameroen. Het land meet maximaal 1400 kilometer van west naar oost en bijna 600 kilometer van noord naar zuid.

Het land bestaat grotendeels uit vlakke tot glooiende plateaus op circa 500 meter boven zeeniveau. Het landschap bestaat grotendeels uit savanne, met tropische regenwouden in het zuiden. De zuidgrens van het land wordt gevormd door de rivier de Oubangui, een zijrivier van de Congo. Het noordwesten kent wat hogere heuvels en lage bergen, de 1410 meter hoge Mont Ngaoui is het hoogste punt van de Centraal-Afrikaanse Republiek.

In het land heerst een tropisch klimaat met een regenseizoen en droog seizoen. De maximumtemperatuur in de hoofdstad Bangui ligt het hele jaar door tussen 30 en 34 °C. Er valt circa 1500 mm neerslag per jaar, met weinig neerslag van december tot februari en vrij veel neerslag in de andere maanden, met een piek in de periode van juli tot oktober.

Demografie

De Centraal-Afrikaanse Republiek is betrekkelijk dunbevolkt, het had slechts 1,2 miljoen inwoners in 1960 en 4,6 miljoen in 2016. Het land is maar beperkt verstedelijkt, de hoofdstad Bangui is met afstand de grootste stad en telt ruim 600.000 inwoners. Bimbo en Berbérati zijn de enige andere plaatsen met meer dan 50.000 inwoners.

Het is een divers land met meer dan 80 etnische groepen, die allemaal hun eigen taal hebben. De twee officiële talen van het land zijn het Frans en het Sango. Daarnaast zijn er creoolse talen ontwikkeld die als lingua franca gelden. Het Frans wordt vooral gebruikt voor schrijftaal, maar slechts ongeveer een kwart van de bevolking spreekt het ook. Bijna de hele bevolking beheerst het Sango.

Economie

De Centraal-Afrikaanse Republiek geldt als één van de minst ontwikkelde landen van de wereld. De economie is grotendeels informeel, het overgrote deel van de bevolking werkt in de landbouw voor de eigen voedselvoorziening. Er is nauwelijks industrie en op kleine schaal is er mijnbouw, diamanten zijn het voornaamste exportproduct van het land. De economie wordt beperkt door de gebrekkige infrastructuur en het tekort aan brandstof.

Geschiedenis

Het gebied dat nu de Centraal-Afrikaanse Republiek is, was eeuwenlang het thuisland van diverse inheemse stammen. In de 16e en 17e eeuw begon slavenhandel in het gebied plaats te vinden. Eind 19e eeuw stond het gebied onder bestuur van de Sudanese sultan. Europese kolonisatie begon pas laat, eind 19e eeuw, toen de race om Afrika begon. Dit waren vooral de Fransen, Duitsers en Belgen. In 1903 werd de Franse kolonie Ubangi-Shari opgericht. Vanaf 1920 werd het gebied bestuurd vanuit Brazzaville, als onderdeel van Frans Equatoriaal Afrika. In de jaren '20 en '30 werd een netwerk van wegen ontwikkeld voor het verbouwen van katoen. In 1960 werd het land onafhankelijk van Frankrijk en hernoemd naar de Centraal-Afrikaanse Republiek.

De rest van de 20e eeuw werd gekenmerkt door staatsgrepen en periodes van militair bestuur. Conflicten leidden tot de Bush War van 2003-2007. Hierna werd vrede bereikt, maar in 2012 brak opnieuw conflict uit. De Centraal-Afrikaanse Republiek blijft daarmee een instabiel land.

Wegennet

Het wegennet in de Centraal-Afrikaanse Republiek is extreem onderontwikkeld. Het wegennet is circa 24.000 kilometer lang, maar slechts 730 kilometer weg is verhard. Zelfs in de hoofdstad Bangui zijn vrijwel alle wegen onverhard. Transport verloopt dus moeizaam. Ook zijn er geen bruggen over de rivier de Congo, zodat wegtransport naar de DRC altijd via veerdiensten moet, voor zover die bestaan. In de Centraal-Afrikaanse Republiek zijn nog geen 2.000 personenauto's geregistreerd, en circa 1.600 vrachtwagens. Verkeersproblemen doen zich dan ook vrijwel niet voor - er is simpelweg vrijwel geen autoverkeer. Met name de wegen naar het noorden en oosten zijn in slechte toestand. Er zijn omvangrijke gebieden waar helemaal geen wegen lopen. Door de geïsoleerde ligging van de Centraal-Afrikaanse Republiek, het ontbreken van (goederen)spoorlijnen en andere transportmiddelen is het verkrijgen van brandstof vaak een lastige zaak.

Flag of the Central African Republic.svg Route Nationales in de Centraal-Afrikaanse Republiek Flag of the Central African Republic.svg

N1N2N3N4N5N6N8N9N10N11


Geschiedenis

   route nationale
   geasfalteerd (status 2014)

De Centraal-Afrikaanse Republiek werd in 1960 onafhankelijk van Frankrijk. Het land was één van de minst ontwikkelde gebieden uit de koloniale tijd van Frankrijk, infrastructuur was er vrijwel niet. Aangezien het land niet aan zee ligt, is het van buitenlandse havens afhankelijk voor de import en export. De primaire havens waren in de jaren '60 Pointe-Noire in Congo en Douala in Kameroen. Vanwege het nauwelijks ontwikkelde wegennet ging export oorspronkelijk via een tijdrovende en dure route over de rivieren Ubangi, Congo en een spoorlijn. Deze route vereiste veel overslag en was inefficiënt.

Eind jaren '60 werd getracht een Trans-Equator Route te ontwikkelen, die vanaf N'Djamena in Tsjaad naar Pointe-Noire in de Republiek Congo liep, door het westen van de Centraal-Afrikaanse Republiek. Als onderdeel hiervan is tussen 1969 en 1972 de eerste langere route geasfalteerd, de hedendaagse N6 van Bangui naar Mbaïki. Een verdere verlenging door de dichte regenwouden van de Republiek Congo bleek al snel onpraktisch, daarna werd getracht een zuidelijke route naar Douala te ontwikkelen, ook via de N6, maar deze bleek ook niet haalbaar.

Het wegenbudget bedroeg begin jaren '70 minder dan $ 5 miljoen per jaar. In 1971 werd het wegenfonds opgericht, dat voornamelijk gefinancierd werd via brandstofaccijnzen. Midden jaren '70 werd slechts de helft van de belastingen op weggebruikers in het wegennet geïnvesteerd in projecten en onderhoud. Rond 1976 beschikte het land over ongeveer 300 kilometer geasfalteerde weg, een lengte dat in de 30 jaar erna nauwelijks zou toenemen. In de jaren '70 was er amper sprake van capabel personeel om verkeersprojecten uit te voeren, bijna alle verkeersprojecten in het land zijn door buitenlandse bedrijven ontworpen en uitgevoerd.

Later in de jaren '70 ging de focus meer uit naar het ontwikkelen van de noordelijke route naar Kameroen, via de N1 en N3. Eind jaren '70 is daarvan circa 150 kilometer van de N1 geasfalteerd van Bangui tot Bossembélé. De aansluitende N3 was gepland om ook snel te asfalteren, maar conflicten, instabiliteit en geldgebrek zorgde ervoor dat dit sterk vertraagd werd. In 2010 was nog praktisch de gehele N3 van Bossembélé tot de grens met Kameroen een slechte zandweg. De N3 is grotendeels in de periode 2011-2013 geasfalteerd, waarmee het land eindelijk zijn fatsoenlijke export-route verkreeg. De N1-N3 maakten in 2014 ongeveer driekwart van alle geasfalteerde kilometers in het land uit.

Wegnummering

Het wegennet is genummerd met Route Nationale nummers (RN), in een min of meer radiaal systeem vanuit Bangui. Daarnaast is er een Route Régional systeem (RR). Slechts een klein deel is verhard.

  • RN1 Bangui - Bossangoa - grens met Tsjaad (noordwaarts)
  • RN2 Bangui - Sibut - Bambari - Bangassou - grens met Sudan (oostwaarts)
  • RN3 RN1 - Bouar - Baboua - grens met Kameroen (westwaarts)
  • RN4 Damara (RN2) - Batangafo - Kabo - grens met Tsjaad (noordwaarts)
  • RN5 Bambari (RN2) - Bria - Birao
  • RN6 Bangui - Mbaïki - Berbérati - Gamboula - grens met Kameroen (westwaarts)
  • RN8 Sibut (RN2) - Dékoa - Ndéle - Birao - grens met Sudan (oostwaarts)
  • RN10 Berbérati - Nola - grens met Kameroen (westwaarts)
  • RN11 Baoro (RN3) - Carnot (RN6)

Bewegwijzering

Bewegwijzering is vrijwel non-existent in de Centraal-Afrikaanse Republiek.

Referenties


Wegen van Afrika

AlgerijeAngolaBeninBotswanaBurkina FasoBurundiCentraal Afrikaanse RepubliekComorosCôte d'IvoireDemocratische Republiek CongoRepubliek CongoDjiboutiEgypteEquatoriaal GuineaEritreaEthiopiëGabonGambiaGhanaGuineaGuinea-BissauKaapverdiëKameroenKenyaLesothoLiberiaLibiëMadagaskarMalawiMaliMarokkoMauritaniëMauritiusMozambiqueNamibiëNigerNigeriaRwandaSão Tomé en PríncipeSenegalSeychellenSierra LeoneSomaliëSudanSwazilandTanzaniaTogoTsjaadTunesiëUgandaZambiaZimbabweZuid-AfrikaZuid-Sudan