Highway 5 in British Columbia

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf Coquihalla Highway)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
BC-5.svg
British Columbia Highway 5 map.png
Highway 5
Begin Hope
Einde Tête Jaune Cache
Lengte 524 km
Route

BC-1.svg

Afslagsymbool.svg171 3rd Avenue

Afslagsymbool.svg173 Old Hope-Princeton Way

Afslagsymbool.svg177 Crowsnest Highway BC-3.svg

Afslagsymbool.svg183 Othello Road

Afslagsymbool.svg192 Sowaqua Creek Road

Afslagsymbool.svg195 Carolin Mines Road

Afslagsymbool.svg200 Shylock Road

Afslagsymbool.svg202 Portia

Afslagsymbool.svg221 Falls Lake Road

Afslagsymbool.svg228 Coquihalla Lakes Road

Afslagsymbool.svg231 Mine Creek Road

Afslagsymbool.svg250 Larson Hill

Afslagsymbool.svg256 Coldwater Road

Afslagsymbool.svg276 Comstock Road

Knooppuntsymbool.svg286 BC-97.svg

Afslagsymbool.svg290 Merritt BC-8.svg

Afslagsymbool.svg315 Helmer Road

Afslagsymbool.svg336 Meadow Creek Road

Afslagsymbool.svg355 Inks Lake Road

Afslagsymbool.svg362 Highway 1 BC.png

Afslagsymbool.svg366 Copperhead Drive

Afslagsymbool.svg367 Pacific Way

Afslagsymbool.svg368 Hillside Avenue

Afslagsymbool.svg369 Columbia Street

Afslagsymbool.svg370 Notre Dame Drive

Afslagsymbool.svg374 BC-1.svg


Centrum.svg Clearwater

Centrum.svg Tête Jaune Cache BC-16.svg

De Highway 5 is een highway en gedeeltelijke freeway in British Columbia, Canada. De weg vormt een noord-zuidroute door het binnenland van de provincie, en loopt vanaf de Highway 1 in Hope via Kamloops naar de Highway 16 bij Tête Jaune Cache. Het gedeelte tussen Hope en Kamloops is over een lengte van 204 kilometer uitgebouwd als een autosnelweg en staat bekend als de Coquihalla Highway. De totale lengte van Highway 5 bedraagt 524 kilometer.

Routebeschrijving

De Coquihalla Highway tussen Hope en Merritt.
De Highway 5 ten noorden van Kamloops.

In het plaatsje Hope gaat de Highway 1 uit Vancouver over in de Highway 5, de Highway 1 slaat noordwaarts af voor een alternatieve route naar Kamloops via de Fraser Canyon. De Highway 5 blijft een snelweg en slingert door de bergen, die hier zo'n 2.000 meter hoog zijn. De Highway 5 geldt als één van de mooiste snelwegen van Canada, met uitzicht op de omringende bergen voor meer dan 200 kilometer achtereen. De snelweg voert over enkele bergpassen die circa 1.400 à 1.500 meter hoog zijn. Als eerste volgt de 1.244 meter hoge Coquihalla Summit, later de 200 meter hogere Surrey Lake Summit. De Highway 5 bedient tussen Hope en Kamloops maar één andere stad van enige omvang, Merritt. Hier sluit ook de Highway 97C aan, een oost-westsnelweg naar Kelowna. Noordelijk van Merritt zijn de hoogteverschillen wat kleiner, en komt men in een aanzienlijk droger gebied. Daarna volgt een forse afdaling van 1300 naar 400 meter naar de stad Kamloops. Hier is de Highway 5 dubbelgenummerd met de Highway 1, die een snelweg langs Kamloops vormt.

In het oosten van Kamloops scheiden de Highways 1 en 5, die beiden geen snelweg meer zijn vanaf dit punt. De Highway 1 voert oostwaarts naar Calgary, de Highway 5 voert noordwaarts, en is een relatief goed uitgebouwde weg met deels 4 rijstroken. De weg volgt de Thompson River naar het noorden. Verder noordelijker, met name na Barrière wordt het gebied bergachtiger en worden de bergen hoger, met toppen tot meer dan 2.600 meter. De weg maakt vanaf Clearwater een slinger naar het oosten, en komt door een nog wat bergachtiger gebied, met besneeuwde bergtoppen van meer dan 3.200 meter. Men bereikt dan de brede vallei rond Valemount, waarna de Highway 5 bij het gehucht Tête Jaune Cache op de Highway 16 eindigt. Men kan dan verder noordwestwaarts naar Prince George.

Geschiedenis

Het nummer Highway 5 werd in 1941 geïntroduceerd in het zuiden van British Columbia, de route van Penticon naar Salmon Arm, wat tegenwoordig de Highway 97 is. In 1953 werd het nummer gewijzigd, deze verliep vanaf dat moment van Princeton via Merritt naar Kamloops, wat in 1960 werd verlengd tot Tête Jaune Cache.

In de jaren '60 is het traject van Kamloops tot Tête Jaune Cache geasfalteerd. Dit was van belang voor verkeer vanaf British Columbia naar de noordelijker gelegen delen van Alberta, dat niet via Highway 1 over de Kicking Horse Pass ging. In 1970 werd de Highway 5 daarom aangewezen als een zijtak van de Yellowhead Highway tussen Kamloops en Tête Jaune Cache. Na de completering van de Coquihalla Highway tussen Hope en Merritt werd de oude route vanaf Penticon genummerd als de Highway 5A. Deze route verliep via Princeton en niet via de hedendaagse Highway 97C.

Coquihalla Highway

De bouw van de Great Bear Snowshed op de Coquihalla Highway in april 1986.

In de jaren '70 werd duidelijk dat de route door de Fraser Canyon onvoldoende was voor het toegenomen verkeer. Er zijn indertijd studies uitgevoerd voor een 'derde verbinding' (naast Highway 1 en de spoorlijn) tussen Vancouver en het binnenland. Een upgrade van Highway 1 door de Fraser Canyon viel af vanwege de complexiteit, hoge kosten en lange doorlooptijd. Ook een westelijke route via de kust en Whistler viel af. In 1979 werd gekozen voor een geheel nieuw tracé door de bergen, de Coquihalla Highway.

Het was oorspronkelijk gepland dat de Coquihalla Highway tussen Hope en Merrit over een periode van 10 jaar aangelegd zou worden. In november 1980 werd echter duidelijk dat Vancouver Expo 86 zou organiseren. In september 1984 werd besloten om de Coquihalla Highway nog voor de wereldtentoonstelling gereed te krijgen, een zeer ambitieus plan om over een periode van 20 maanden het 115 kilometer lange traject tussen Hope en Merritt aan te leggen. Dit was het grootste wegenproject dat in dermate korte tijd in Noord-Amerika is uitgevoerd.

Men noemt het een 'engineering marvel' vanwege de schitterende route door lastig terrein. De bouw was lastig, de snelweg voert door 67 lawinepaden en in de winter kon weinig werk verzet worden vanwege de zware sneeuwval op met name het zuidelijk deel van de route. Met name in de zomer van 1985 is zeer veel werk in korte tijd uitgevoerd, waaronder de bouw van bijna alle kunstwerken. Het project omvatte 18 aansluitingen, 38 bruggen en viaducten, 19 onderdoorgangen en 50 pijpleidingkruisingen. Men name opvallend was de bouw van de Dry Gulch Bridge, een grote boogbrug, en de Big Bear Snowshed, een lawinegalerij. Het 115 kilometer lange traject tussen Hope en Merritt was op 16 mei 1986 voltooid.[1] Het deel verder naar Kamloops opende in 1987. De snelweg was destijds een tolweg. Sinds 26 september 2008 is de Highway 5 tolvrij.

In 2014 werd een maximumsnelheid van 120 km/h geïntroduceerd op de Highway 5 van Hope tot Kamloops (Coquihalla Highway), de eerste weg in Canada waar 120 gereden mag worden.

Openstellingsgeschiedenis

De openstellingsgeschiedenis van de Coquihalla Highway.

Van Naar Lengte Datum
Hope Merritt 110 km 16-05-1986
Meritt Kamloops 87 km 04-09-1987

Kamloops - Tête Jaune Cache

In de jaren '60 en begin jaren '70 is de Highway 5 tussen Kamloops en Tête Jaune Cache opgewaardeerd tot een moderne geasfalteerde weg. In 1984 opende een nieuwe brug met vier rijstroken over de North Thompson River in Kamloops. Tussen 1987 en 1991 is de Highway 5 tussen Kamloops en Heffley Creek verbreed naar vier rijstroken. In die periode zijn ook verdere delen van de Highway 5 ten noorden van Kamloops verbeterd, deels met tracéverleggingen en inhaalstroken. In 2014 is in Clearwater de eerste rotonde op een genummerde highway in British Columbia aangelegd.

Weersomstandigheden

De weersomstandigheden kunnen enorm verschillen op de Coquihalla Highway.
Een sneeuwschuiver op de Coquihalla Highway.
Het in 2018 uitgebreide "Box Canyon" chain-up area op de Coquihalla Highway.

De Coquihalla Highway is berucht in de winter, maar ook daarbuiten vanwege de snelle veranderingen van het weer. Het beginpunt bij Hope ligt slechts 50 meter boven zeeniveau, en is het beginpunt van de zogenaamde 'Lower Mainland', het enige deel van Canada dat geen koude winters heeft. Dit is een dichtbevolkte regio waar het grootste deel van de inwoners van British Columbia woont. Truckers die hier vertrekken doen dat vaak in mild weer, terwijl het weer op de lange hellingen van de Coquihalla Highway snel kan veranderen van zonnig en droog naar mistig, regenachtig of sneeuw.

In de winter stuwt vochtige lucht vanaf de Pacifische Oceaan op tegen de bergen van British Columbia. De Coquihalla Highway loopt over het deel waar de eerste hoge bergen vanaf de Lower Mainland liggen, in deze regio valt in de winter zeer veel sneeuw. De sneeuwval is vaak zo intens dat er kort na het passeren van sneeuwschuivers al weer een laag sneeuw ligt die het lastig maakt om te rijden. De gevaarlijke omstandigheden werden in beeld gebracht in de TV-serie Highway Thru Hell. Op Coquihalla Summit valt gemiddeld 12 meter sneeuw per jaar. De gemiddelde sneeuwdiepte in de winter is 235 cm.[2]

Het Ministry of Transportation and Infrastructure, TranBC, heeft een bewustwordingscampagne dat 'Shift Into Winter' heet. Waar de Lower Mainland hooguit herfstachtig weer heeft, kan het op de Coquihalla Highway al bar en boos zijn. TranBC heeft ook de The Coquihalla Snowshed Protocol, een plan dat in werking wordt gesteld als meer dan 15-20 cm sneeuw wordt verwacht in een periode van 12 uur. Het plan wordt uitgevoerd door VSA Highway Maintenance, de aannemer voor onderhoud en exploitatie van de Coquihalla Highway. Onderdeel van het plan is de verplichting voor alle zware vrachtwagens om sneeuwkettingen te voeren. Dit wordt gehandhaafd door personeel van de Commercial Vehicle Safety Enforcement (CVSE). Vrachtwagens richting Kamloops moeten in de Box Canyon hun sneeuwkettingen om doen. In 2017-2018 is deze 'chain up area' vergroot met plek voor 70 vrachtwagens.

De voornaamste problemen doen zich voor op het zuidelijk deel van de Coquihalla Highway tussen Hope en Merritt. Dit traject kent grote hoogteverschillen en lange hellingen. Alhoewel het traject van Merritt naar Kamloops nog wat hoger loopt, zijn de hoogteverschillen kleiner en is de snelweg hier minder bochtig. Ook ligt dit deel meer in de regenschaduw van de bergen, waardoor er in de winter minder sneeuw valt op het noordelijk deel. Kamloops heeft bijna een woestijnklimaat.

Het lawinegevaar op de Coquihalla Highway is gering, gemiddeld is er iets minder dan één afsluiting per jaar vanwege lawinegevaar, en in de helft van de jaren is er helemaal geen afsluiting. De meeste afsluitingen duren korter dan 2 uur.

Alternatieven

De Coquihalla Highway is een cruciale verbinding voor doorgaand vrachtverkeer tussen de westkust en de rest van Canada. Alhoewel de Trans-Canada Highway via de Highway 1 via Cache Creek verloopt, is de Coquihalla Highway korter tussen Hope en Kamloops, en als autosnelweg ook beter uitgebouwd. Highway 1 is echter wel een alternatieve route die aanzienlijk minder hoogteverschillen kent. In het geval van langdurige afsluitingen kan verkeer ook de Highway 3 via Princeton nemen, maar deze route kent veel meer hoogteverschillen dan Highway 1.

Verkeersintensiteiten

Dagelijks rijden gemiddeld 10.500 voertuigen over de Coquihalla Highway tussen Hope en Kamloops. Er is een sterke seizoensvariatie, met hogere intensiteiten in de zomer en lagere intensiteiten in de winter. De gemiddelde verkeersintensiteit overschrijdt 18.000 voertuigen per dag in augustus, maar ligt op amper 6.000 voertuigen per dag in januari. Het deel van Kamloops tot Tête Jaune Cache telt slechts 1.200 voertuigen per dag.[3]

Externe links

Referenties

Highways & freeways in British Columbia

123455A67891011121314151617181920212223242627282930313335373941434952779191A93959797C99101113118395

Trans-Canada Highway.svg Trans-Canada Highway Trans-Canada Highway.svg

Hoofdroute: Highway 1 in British ColumbiaHighway 1 in AlbertaHighway 1 in SaskatchewanHighway 1 in ManitobaTrans-Canada Highway in OntarioTrans-Canada Highway in QuébecTrans-Canada Highway in New BrunswickTrans-Canada Highway in Prince Edward IslandTrans-Canada Highway in Nova ScotiaTrans-Canada Highway in Newfoundland and Labrador

Yellowhead Highway: Highway 5 in British ColumbiaHighway 16 in British ColumbiaHighway 16 in AlbertaHighway 16 in SaskatchewanHighway 16 in Manitoba