Democratische Republiek Congo

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf DRC)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of the Democratic Republic of the Congo.svg
République Démocratique

du Congo

Democratische Republiek Congo.png
Hoofdstad Kinshasa
Oppervlakte 2.344.858 km²
Inwonertal 91.931.000
Lengte wegennet 2.250 km
Lengte snelwegennet 0 km
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg nvt
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode ZRE[1]

De Democratische Republiek Congo, kortweg DRC of DR Congo (Frans: République démocratique du Congo) is een groot land in centraal Afrika. Het land telt 92 miljoen inwoners en is bijna 60 keer zo groot als Nederland en is het op 11 na grootste land ter wereld en de op één na grootste van Afrika. De hoofdstad is de 11 miljoen inwoners tellende stad Kinshasa.

Inleiding

Geografie

De Democratische Republiek Congo omvat een groot deel van Centraal Afrika, maar heeft ook een korte kustlijn aan de Atlantische Oceaan. Het land grenst in het westen aan de Republiek Congo, in het noorden aan de Centraal Afrikaanse Republiek en Zuid-Sudan, in het oosten aan Uganda, Rwanda, Burundi en Tanzania en in het zuiden aan Zambia en Angola.

Een groot deel van het land bestaat uit de ondoordringbare jungles van het bassin van de machtige rivier de Congo, de rivier met het grootste debiet in Afrika. Het zuiden van het land bestaat uit savannes. Het land is grotendeels vrij vlak, met een plateau in het zuiden. Hoge bergen vindt men in het oosten van het land, aan de grens met Uganda. De Mount Stanley is met 5.110 meter het hoogste punt. In het oosten van het land liggen tevens grote meren, allen grensmeren met de oostelijke buurlanden. Het land meet ruim 2.100 kilometer van noord naar zuid en 1.900 kilometer van oost naar west.

Gezien de ligging op de evenaar heeft Congo een equatoriaal klimaat in een groot deel van het land, maar het zuiden is wat droger en kent een subtropisch savanne-klimaat. De gemiddelde maximumtemperatuur in Kinshasa bedraagt het hele jaar door 27 tot 32 °C, er valt circa 1500 mm neerslag per jaar. Er is sprake van een nat seizoen en een droog seizoen, met veel regen van oktober tot mei en bijna geen regen van juni tot september.

Demografie

Het land heeft een enorme bevolkingsgroei maar de resultaten van censussen zijn weinig betrouwbaar. In 1950 had het land slechts 12 miljoen inwoners, wat groeide naar 50 miljoen in 2000 en naar schatting 92 miljoen in 2018. Er zijn 7 steden met meer dan 1 miljoen inwoners, de hoofdstad Kinshasa is het grootste en telt meer dan 11 miljoen inwoners, dit is één van de grootste steden in Afrika. Lubumbashi, Mbuji-Mayi, Kananga, Kisangani, Goma en Bukavu zijn steden die tussen 1 en 2 miljoen inwoners tellen. Desondanks is het land relatief ruraal, met veel inwoners op het platteland, vaak in geïsoleerde regio's, met name in het noorden en midden van Congo. Het zuiden is meer gecultiveerd doordat de jungle hier minder dicht is.

Er zijn meer dan 200 etnische groepen in Congo, waarvan de meeste tot de Bantu behoren. Er is sprake van significante migratie maar conflicten en slechte infrastructuur maakt het moeilijk om gerichte schattingen te maken. De grote mijnen trekken veel arbeidsmigranten uit buurlanden en andere delen van Afrika.

Het Frans is de officiële taal van Congo en speelt een rol als lingua franca die in een groot deel van het land gesproken wordt. Ongeveer de helft van de bevolking kan Frans lezen en schrijven, met een hoger aandeel in de grote steden. Er worden in totaal meer dan 240 talen gesproken in Congo, waarvan er 4 de status van nationale taal hebben, het Kituba, Lingala, Tshiluba en Swahili. Tijdens de Belgische koloniale periode bleven de inheemse talen onderwezen worden, een uitzondering in de Europese kolonisatie van Afrika.

Economie

Congo is één van de minst ontwikkelde landen van de wereld, maar heeft enorme voorraden grondstoffen. De mijnbouw speelt een belangrijke rol in de economie en voorziet in een groot deel van de overheidsfinanciën. In 2005 kwam 90% van de inkomsten uit mijnbouw. Congo heeft structureel de laagste of één van de laagste inkomens ter wereld. De ontwikkeling van de economie wordt gehinderd door de zeer gebrekkige infrastructuur, intern conflict en politieke instabiliteit.

Geschiedenis

Voor de Europese kolonisatie was er sprake van verschillende koninkrijken in het bassin van de rivier de Congo. In de jaren 1870 werden de eerste Europese expedities van het binnenland van Congo uitgevoerd, in opdracht van koning Leopold II van België. In 1885 werd het gebied zijn persoonlijk bezit, en noemde het de Kongo-Vrijstaat. Miljoenen Congolezen kwamen in die periode om het leven door de introductie van ziekten waarvoor zij niet immuun waren. In 1908 annexeerde de regering van België de vrijstaat, waarna het een Belgische kolonie werd.

Congo was direct betrokken bij de Eerste Wereldoorlog, omdat Duitsland aangrenzende kolonies had in Oost-Afrika. De meeste veldslagen vonden in 1916 en 1917 plaats. België kreeg na de Eerste Wereldoorlog ook een mandaat over Ruanda-Urundi, dat aan Congo grenst. Congo werd beperkt ontwikkeld onder Belgisch bestuur, de ondoordringbare jungle en grote afstanden bemoeilijkten de ontwikkeling van de kolonie. In tegenstelling tot de meeste Franse kolonies werd in Congo nauwelijks een wegennet ontwikkeld. Belgisch Congo was wel één van de weinige Europese kolonies in Afrika waar de inheemse talen op scholen onderwezen werd.

In 1960 werd Congo onafhankelijk van België, waarna het zichzelf de Republiek Congo noemde. Aan de overzijde van de rivier de Congo bevond zich echter ook een Franse kolonie die die naam aannam na onafhankelijkheid, zodat vaak gesproken werd van Congo-Léopoldville en Congo-Brazzaville om het onderscheid te maken tussen beide landen. Direct na onafhankelijkheid brak conflict en machtsstrijd uit. In 1965 kwam Mobutu aan de macht, die het land hernoemde naar de Democratische Republiek Congo en in 1971 naar Zaïre. Mobutu ontwikkelde zich tot dictator en was tot 1997 aan de macht. Mobutu had oorspronkelijk de steun van de Verenigde Staten vanwege zijn anti-communisme, een probleem wat in buurland Angola tot een decennia-lange burgeroorlog leidde. Onder Mobutu had Zaïre lange tijd enige stabiliteit, alhoewel het een repressief regime was.

In 1996 brak de eerste Congo-oorlog uit, de kleine buurlanden Rwanda en Uganda vielen Zaïre binnen om controle over de mijnbouw en grondstoffen te verkrijgen. Het conflict vond hoofdzakelijk in het geïsoleerde oosten van het land plaats, dat vanuit Kinshasa notoir lastig te besturen was. Aan het einde van de oorlog werd Mobutu afgezet en kwam rebellenleider Kabila aan de macht, die het land weer de Democratische Republiek Congo noemde. In 1998 brak de Tweede Congo-oorlog uit, ook wel de Wereldoorlog van Afrika genoemd. Uiteindelijk raakten 9 landen en 25 gewapende groepen in het conflict betrokken, waarbij miljoenen doden vielen, niet alleen door geweld maar ook door ziektes en hongersnood. Kabila werd in 2001 vermoord, waarna zijn zoon aan de macht kwam. Alhoewel de Tweede Congo-oorlog formeel ten einde kwam bleef er sprake van voortdurend conflict in het oosten van Congo.

Wegennet

De belangrijkste routes nationales van Congo. De meeste van deze wegen zijn onverhard of zelfs niet-bestaand.

Congo heeft veruit het minst ontwikkelde wegennet ter wereld. 92 miljoen inwoners moeten het met slechts 2.250 kilometer verharde weg doen. Het wegennet is officieel circa 150.000 kilometer lang, nagenoeg geheel onverhard. Grote delen van het land zijn over de weg niet bereikbaar, en de meeste routes nationales zijn niet meer dan zandwegen die vaak onbegaanbaar zijn. Privaat verkeer komt buiten de grote steden vrijwel niet voor. In het oosten is ook privaat verkeer in de steden schaars. De bestaande infrastructuur is voornamelijk tijdens de periode van Belgisch Congo aangelegd. Slijtage door een gebrek aan onderhoud, het weer en conflicten hebben weinig overgelaten van het wegennet. Het wegennet is tevens sterk afhankelijk van bruggen over de talloze zijrivieren van de rivier de Congo, die vaak ingestort of in slechte staat zijn. Het duurt weken om vanaf de havenstad Matadi naar het oosten van Congo te reizen, dit deel van het land is vanuit Oost-Afrika beter bereikbaar dan vanaf Kinshasa.

De belangrijkste verharde wegverbinding verloopt van Kinshasa naar Lubumbashi, die met Chinese hulp geasfalteerd wordt. Nog altijd zijn grote delen van deze route onverhard. In het oosten en noorden liggen buiten de grotere steden vrijwel helemaal geen verharde wegen. De routes nationales zijn niet meer dan zandwegen die in het regenseizoen onbegaanbaar zijn. Alternatieven in spoorwegen zijn er niet, alleen tussen Matadi en Kinshasa loopt een functionerende spoorlijn. Elders zijn ook spoorlijnen, maar die zijn vaak niet operationeel, of rijden alleen voor vracht zonder dienstregeling. Veel transport gaat via de rivier de Congo en zijn zijrivieren. Er zijn geen bruggen over de rivier de Congo, zelfs niet bij Kinshasa, dat tegenover de stad Brazzaville in de Republiek Congo ligt. Wel zijn hier voorstellen voor een 4 kilometer lange weg/railbrug over de Congo. Er zijn ook geen bruggen naar de Centraal-Afrikaanse Republiek.

In de DR Congo zijn geen autosnelwegen, of iets wat daar op lijkt. Wel zijn in de hoofdstad Kinshasa meerstrooks wegen, die met Chinese hulp verbreed worden, soms naar 2x4 rijstroken. Alhoewel het autobezit in Kinshasa erg laag is, gaat het in numerieke aantallen toch om aardig veel voertuigen, omdat de stad ruim 10 miljoen inwoners telt. Het is in de DRC vaak moeilijk om aan brandstof te komen, zeker in het noorden en oosten van het land. Er gebeuren veel ongevallen met tankwagens, vaak met tientallen doden tot gevolg omdat de plaatselijke bevolking gaat proberen brandstof af te tappen.

Wegnummering

Het wegennet is opgedeeld in routes nationales, en routes regionales, met respectievelijk de prefix N en R.

Routes nationales

De N1 t/m N9 zijn de belangrijkste routes, en twee-cijferige N-wegen lopen kloksgewijs vanaf de kust door het land. De nummers lopen tot in de N-4x

Routes

  • N1 Banana - Matadi - Kinshasa - Kikwit - Kananga - Mbuji-Mayi - Lubumbashi - Kasumbalesa 2.980 km
  • N2 Mbuji-Mayi - Bukavu - Goma - Beni 1.560 km
  • N3 Bukavu - Kisangani 640 km
  • N4 Isango - Beni - Kisangani - Ndu 1.610 km
  • N5 Bukavu - Kalemie - Lubumbashi 1.410 km
  • N6 Dulia - Libenge 850 km
  • N7 Kananga - Kisangani 1.310 km
  • N8 Yayama - Mbandaka 880 km
  • N9 Masi-Manimba - Bagata 210 km
Flag of the Democratic Republic of the Congo.svg Route Nationales in de Democratische Republiek Congo Flag of the Democratic Republic of the Congo.svg

N1N2N3N4N5N6N7N8N9


Routes regionales

De regionale routes zijn gezoneerd per provincie, en hebben de eerste cijfer van de provincie, bijvoorbeeld 3 voor Equateur en 5 voor Kivu. Er zijn 8 zones. Ze hebben drie cijfers, en daardoor komen regionale route nummers maar eenmaal in het land voor[2].

Zones

  • 1 Bas-Congo
  • 2 Bandundu
  • 3 Equateur
  • 4 Haut-Congo
  • 5 Kivu
  • 6 Shaba
  • 7 Kasai Occidental
  • 8 Kasai Oriental

Bewegwijzering

Bewegwijzering is vrijwel non-existent in de DR Congo, ook langs de hoofdwegen.

Referenties

  1. Staat voor Zaire. Vroeger werd ook CGO gebruikt
  2. DRC op monterie.com


Wegen van Afrika

AlgerijeAngolaBeninBotswanaBurkina FasoBurundiCentraal Afrikaanse RepubliekComorosCôte d'IvoireDemocratische Republiek CongoRepubliek CongoDjiboutiEgypteEquatoriaal GuineaEritreaEthiopiëGabonGambiaGhanaGuineaGuinea-BissauKaapverdiëKameroenKenyaLesothoLiberiaLibiëMadagaskarMalawiMaliMarokkoMauritaniëMauritiusMozambiqueNamibiëNigerNigeriaRwandaSão Tomé en PríncipeSenegalSeychellenSierra LeoneSomaliëSudanSwazilandTanzaniaTogoTsjaadTunesiëUgandaZambiaZimbabweZuid-AfrikaZuid-Sudan