Algerije

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf DZ)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of Algeria.png
الجزائر - al-Jazā’ir
Algerije.png
Hoofdstad Algiers
Oppervlakte 2.381.741 km²
Inwonertal 42.200.000
Lengte wegennet 71.656 km
Lengte snelwegennet 1.680 km
Eerste snelweg 1985
Benaming snelweg Autoroute
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode DZ[1]

Algerije (Arabisch: الجزائر, Al-Jazā'ir), formeel de Democratische Volksrepubliek Algerije is een groot land in het noorden van Afrika. Het land telt 42 miljoen inwoners op een oppervlakte van 2.381.741 km², pakweg 60 keer zo groot als Nederland. De hoofdstad is Algiers.

Inleiding

Geografie

Algerije is een groot land, met een lange kustlijn aan de Middellandse Zee. Het land grenst verder aan Tunesië en Libië in het oosten, Niger en Mali in het zuiden en Mauritanië en Marokko in het westen. Het land meet maximaal 2000 kilometer van noord naar zuid en 1800 kilometer van west naar oost, het is daarmee het op negen na grootste land ter wereld.

Het land is op te delen in meerdere zones, die grotendeels samenvallen met de verschillende klimaatzones. De noordelijke kustregio heeft een Mediterraans klimaat met valleien, vlaktes en berggebieden. De berggebieden behoren tot de Tell Atlas dat oost-west vanaf de grens met Marokko tot de grens met Tunesië strekt. Het hoogste punt hiervan is de 2.308 meter hoge Lalla Khedidja. De Tell Atlas vormt de natuurlijke grens tussen de Mediterraanse kustregio en het immense achterland van Algerije. In deze regio liggen de meeste grote steden van Algerije.

Ten zuiden van de Tell Atlas liggen de Hauts Plateaux, een steppe-gebied dat veelal 1000 tot 1300 meter boven zeeniveau ligt. In deze regio liggen diverse middelgrote steden. Deze regio is al dermate droog dat het soms wordt beschouwd als onderdeel van de Sahara. Het overgrote deel van de landoppervlakte van Algerije bestaat echter uit de Sahara, een woest gebied met rotswoestijnen, zandwoestijnen en bergketens. De twee grote zandwoestijnen heten de Grand Erg Oriental en de Grand Erg Occidental. Een 'erg' is een zandzee. In het zuidoosten liggen de Hoggar Mountains, een geïsoleerd gebergte met toppen boven 2000 meter, het hoogste punt is de 2.908 meter hoge Tahat, dat tevens de hoogste berg van Algerije is.

Algerije heeft meerdere klimaatzones. Het noorden heeft een droog Mediterraans klimaat. De gemiddelde maximumtemperatuur in Algiers varieert van 17 °C in de winter tot 32 °C in de zomer. In de bergen van noordelijk Algerije valt in de winter met enige regelmaat sneeuw. Ten zuiden hiervan heerst een droog landklimaat, met hete zomers maar vrij frisse winters vanwege de hoogte. Het overgrote deel van Algerije heeft echter een heet woestijnklimaat. De gemiddelde maximumtemperatuur in In Guezzam in het uiterste zuiden van Algerije varieert van 27 °C in de winter tot 42 °C in de zomer.

Demografie

Het inwonertal van Algerije is in de 20e eeuw snel gegroeid, van amper 4 miljoen inwoners in 1900 tot meer dan 30 miljoen inwoners in 2000. Ongeveer 90% van de Algerijnen woont in de noordelijke regio. De twee grootste steden van Algerije zijn de hoofdstad Algiers en de havenstad Oran. De overige steden tellen minder dan 500.000 inwoners, maar zijn wel relatief talrijk, er zijn meer dan 20 steden met meer dan 100.000 inwoners, die bijna allemaal in de noordelijkste 300 kilometer van Algerije liggen, er zijn weinig grotere steden in het midden en zuiden van Algerije, afgezien van oases is de bevolking hier zeer dun, met voornamelijk nomaden.

De meeste Algerijnen identificeren zich met de Arabische cultuur, alhoewel er ook veel Berbers wonen. Tijdens de koloniale tijd maakten Europeanen circa 10% van de bevolking uit, maar zij zijn na onafhankelijkheid bijna allemaal vertrokken. In Algerije wordt het Arabisch en Bebers gesproken, maar het Frans is min of meer de lingua franca. Het Frans heeft geen officiële status maar is wijdverspreid in gebruik door de overheid, de media, het onderwijs en de zakenwereld.

Economie

Algerije is een economie in het midden op de wereldschaal. Het land is enigszins ontwikkeld, met name in de grote kuststeden waar het welvaartsniveau hoger ligt. De economie wordt echter gedomineerd door de overheid, privatisatie is stopgezet en buitenlandse investeringen zijn buiten de olie- en gassector erg laag. De export van Algerije wordt gedomineerd door olie en gas, dat meer dan 95% van de export van het land uitmaakt. Algerije is sinds 1969 lid van OPEC. Het land heeft moeite om andere industrieën te ontwikkelen. Een probleem voor Algerije is het gebrek aan huisvesting, door de snelle bevolkingsgroei is er een groot tekort aan woningen. Ook zijn er niet voldoende banen door een enorme golf aan jongeren die op de arbeidsmarkt komen. Dit zorgt al langere tijd voor sociale onrust. Het toerisme is beperkt vanwege de eerdere conflicten, Algerije kent niet het internationale toerisme zoals buurlanden Tunesië en Marokko dat kennen. De infrastructuur van Algerije is echter wel significant verbeterd sinds 2000.

Geschiedenis

De historische inwoners van Algerije zijn de Berbers. Het gebied heeft echter onder tal van verschillende besturen gestaan sinds de oudheid. De meeste beschavingen ontwikkelden zich vanuit de natuurlijke havens aan de Middellandse Zee. Buitenlandse overheersing kwam frequent voor, zoals de Phoeniciërs, de Carthagers, eeuwenlang de Romeinen, Arabieren vanaf de 7e eeuw en vanaf de 16e eeuw de Ottomanen. In 1830 vielen de Fransen Algiers binnen, waarna een periode van Franse kolonisatie begon. In tegenstelling tot andere Franse kolonies werd Algerije echter als een integraal deel van Frankrijk bestuurd, Europeanen vormden een meerderheid van de bevolking in de kuststeden Algiers en Oran. De Europeanen die naar Algerije migreerden werden Pieds-Noirs (zwarte voeten) genoemd. Tijdens de Franse periode werd de infrastructuur van Algerije ontwikkeld.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond Algerije in eerste instantie onder het bestuur van Vichy-Frankrijk. Onder operatie Torch vonden geallieerde landingen plaats in Frans Noord-Afrika in 1942, waarna de Franse troepen in Algerije de kant van de geallieerden kozen. Daarna vonden geen grote veldslagen meer plaats in Algerije. Na de Tweede Wereldoorlog brak de Algerijnse Oorlog uit, een onafhankelijkheidsoorlog tegen Frankrijk, die van 1954 tot 1962 duurde en uiteindelijk resulteerde in de Algerijnse onafhankelijkheid van Frankrijk.

Direct na onafhankelijkheid verlieten de meeste Europeanen het land. In de jaren '60 werd de regering van Algerije meer autoritair en richtte zich op het socialisme. In de jaren '60-70 werd een geïndustrialiseerde socialistische economie opgebouwd. De economie werd echter vrijwel volledig afhankelijk van de olie-export, wat tijdens de daling van de olieprijzen in de jaren '80 tot een grote recessie leidde. In 1991 brak de Algerijnse Burgeroorlog uit, een religieus conflict tussen de overheid en islamistische rebellen. Er vielen naar schatting 150.000 doden. In 1999 werd president Abdelaziz Bouteflika gekozen, waarna de oorlog afzwakte en uiteindelijk in 2002 tot een eind kwam. Het land begon zich daarna meer te ontwikkelen, steden groeiden snel en grootschalige infrastructuur werd aangelegd, met name na 2000, deels met Chinese steun.

Wegennet

Algerije heeft een redelijk dicht wegennet in het noorden van het land. In het midden en zuiden van het land zijn amper wegen, en al bijna helemaal geen verharde wegen. Algerije heeft één van de grootste snelwegennetten van Afrika.

Autosnelwegen

Autosnelwegen in Algerije

A1 - Autoroute Est-OuestAutoroute Nord-SudAutoroute des Hauts PlateauxAutoroute Algiers-Tizi OuzouAutoroute Tizi Ouzou-BouiraAutoroute Thenia-LakhdariaAutoroute Oran-ArzewAutoroute Batna-Ain ToutaAutoroute Annaba-BerrahalRocade Nord (Algiers)Rocade Est (Algiers)Rocade Sud (Algiers)2e Rocade Sud (Algiers)Rocade Ouest (Algiers)Rocade Sud (Constantine)Rocade Est (Constantine)Rocade Sud (Oran)Pénétrante de MostaganemPénétrante Sud (Oran)Pénétrante Sud (Annaba)Pénétrante de BéjaïaPénétrante de BouinanPénétrante Bouira - Sour El Ghozlane


Snelwegen komen vooral rond de grote steden voor, met name rond de hoofdstad Algiers ligt een redelijk uitgebreid snelwegennet. Het snelwegennet was in 2000 zo'n 1.680 kilometer lang, maar nieuwe snelwegen zijn constant in aanleg, vaak aangelegd door Aziatische (Japanse en Chinese) bedrijven. Het grootste wegenbouwproject ter wereld, de 1216 kilometer lange oost-westsnelweg van de Marokkaanse grens tot de Tunesische grens, wordt sinds 2006 uitgevoerd en zal over de volle lengte 2x3 rijstroken tellen. Delen van deze snelweg zijn sinds 2008 opgeleverd. Alleen de regio Algiers heeft een significant snelwegennet. De meeste andere grote steden hebben kortere snelwegen of bypasses.

Geschiedenis

De eerste snelweg in Algerije werd in 1985 opgeleverd, de Rocade Nord in Algiers over 16 kilometer. Ook in 1985 werd een korte bypass van Annaba opengesteld. In 1986 volgde een 63 kilometer lang deel vanaf Algiers naar het oosten. In 1988 werden nog twee korte snelwegen in Algiers opgeleverd, onder andere een verbinding naar de luchthaven. In 1988 werd ook een 30 kilometer lange snelweg van Oran naar Arzew opengesteld, en een 35 kilometer lange bypass van Constantine.

De aanleg ging in de jaren 90 door, met name in de regio rondom Algiers. In 1990 werd de oost-westsnelweg van Algiers naar Tizi Ouzou over 38 kilometer verlengd, en tevens opende 33 kilometer tussen Birkhadem en Blida in dat jaar. De jaren 90 waren woelige jaren voor Algerije, en derhalve waren er weinig investeringen en stond de aanleg van snelwegen op een laag pitje. De belangrijkste opening was de 46 kilometer lange zuidelijke bypass van Algiers in 1996. In 1997 opende 30 kilometer snelweg tussen Batna en de luchthaven van die stad. Tussen 2002 en 2005 werden diverse snelwegen rondom de grote steden verlengd. Tevens werden verder landinwaarts oost-westassen omgebouwd tot snelweg. In 2009 opende de tweede zuidelijke randweg van Algiers over 61 kilometer. Sinds 2007 wordt op grote schaal nieuwe autosnelwegen aangelegd. Tussen 2008 en 2015 is circa 1.000 kilometer nieuwe snelweg opengesteld.

Toekomst

Veruit het belangrijkste project is de bouw van de oost-westsnelweg, die vanaf de grens met Marokko via Tlemcen, Chlef, Algiers, Sétif, Constantine en Annaba naar de grens met Tunesië moet gaan lopen. Dit project moet in 2018 voltooid zijn over 1216 kilometer. Daarnaast is de Autoroute des Hauts Plateaux gepland, een tweede oost-westroute door Algerije.

Wanneer voltooid, zal het snelwegennet van Algerije zo'n 2.700 kilometer lang zijn. Nieuwere snelwegen zijn moderner dan oudere snelwegen die nog wel eens krappe aansluitingen in stedelijke gebieden en gebrek aan vluchtstroken willen hebben. De meeste snelwegen rond Algiers hebben 2x3 rijstroken, met uitschieters tot 2x5 rijstroken.

Route Nationale

Het hoofdwegennet van Algerije bestaat uit Route Nationales. Dit netwerk is redelijk dicht in het noorden, waarbij alle grote steden minimaal door Route Nationales worden verbonden. De RN1 is de Trans-Sahara Highway en is verhard tot aan Tamanrasset, hemelsbreed zo'n 360 kilometer voor de grens met Niger. De rest van de route is een zandweg die alleen met jeeps en terreinwagens te berijden is. De grensovergang met Niger is een zandweg. Over het algemeen geldt dat ten zuiden van het Atlasgebergte slechts enkele routes verhard zijn. Een aantal afgelegen plaatsen, zoals Tindouf in het grensgebied met Mauritanië en de Westelijke Sahara, zijn nog bereikbaar over verharde wegen. Er lopen geen verharde wegen naar de grenzen met Mali, Mauritanië en Niger, maar wel met Marokko, Tunesië en Libië.

Route nationales in Algerije

N1 FR.svg N2 FR.svg N3 FR.svg N4 FR.svg N5 FR.svg N6 FR.svg N7 FR.svg N8 FR.svg N9 FR.svg N10 FR.svg N11 FR.svg N12 FR.svg N13 FR.svg N14 FR.svg N15 FR.svg N16 FR.svg N17 FR.svg N18 FR.svg N19 FR.svg N20 FR.svg N21 FR.svg N22 FR.svg N23 FR.svg N24 FR.svg N25 FR.svg


Geschiedenis

In de 19e eeuw was Algerije een integraal onderdeel van Frankrijk, en werd vanaf 1848 bestuurd als drie départementen. In tegenstelling tot andere Franse kolonies werd Algerije als onderdeel van Frankrijk en niet als kolonie beschouwd. Het oorspronkelijke Frans-Algerije omvatte alleen de noordelijke derde van Algerije, de Sahara was grotendeels niet-bestuurd gebied. Het huidige Algerije kwam pas in 1934 grotendeels en vanaf 1956 geheel onder Frans bestuur. Vanaf 1902 werd het midden en zuiden bestuurd als het 'Territoires du Sud' en was een territorium, geen département.

In 1864 werden in Algerije routes nationales ingesteld. Oorspronkelijk waren dit 5 routes nationales, de N1 Alger - In Guezzam, de N2 Oran - Tlemcen, de N3 Skikda - Djanet, de N4 Boufarik - Oran en de N5 Alger - Constantine. Onduidelijk is in hoeverre de routes nationales 1 en 3 destijds zuidwaarts liepen in de Sahara. In 1879 werd het netwerk uitgebreid tot 10 routes nationales, de lengte ervan werd in 1906 vastgesteld op 2.994 kilometer.

In 1935 is het netwerk uitgebreid tot 31 routes nationales met een lengte van 6.740 kilometer. In 1948 werden hier nog een aantal routes aan toegevoegd, zodat het totaal uitkwam op 39 routes nationales met een totale lengte van 8.010 kilometer. Dit bleef na onafhankelijkheid in 1962 nog lange tijd onveranderd. Een grote verandering kwam in 1999, toen het aantal routes nationales werd uitgebreid van 39 naar 99 met een lengte van 25.500 kilometer. In 2010 en 2011 werden nog enkele routes nationales aan het netwerk toegevoegd.

De N-wegen waren oorspronkelijk eenvoudige enkelbaans wegen. Vanaf de jaren '90 werd het netwerk in het noorden uitgebreid, en werden de eerste trajecten verbreed naar 2x2 rijstroken. Tevens werden enkele nieuwe voies expresses aangelegd rondom de grootste steden, met name Algiers en Oran. Na 2000 werden meerdere verbindingen deels of geheel naar 2x2 rijstroken verbreed. Tevens begon vanaf 2005 ook de grootschalige aanleg van de A1, de oost-west autoroute met 2x3 rijstroken vanaf de grens met Marokko tot de grens met Tunesië. Deze loopt grotendeels parallel aan de N4, N5 en N7.

Bewegwijzering

Nieuwe stijl bewegwijzering op de A1.

In de bewegwijzering kan onderscheid gemaakt worden tussen oude en nieuwe bewegwijzering. Het overgrote deel is oud, echter de nieuwste snelwegen die opgeleverd worden sinds 2005 hebben een nieuwe (Franse) stijl van bewegwijzering.

Met name op de oudere snelwegen is de bewegwijzering erg simplistisch, grote blauwe borden met een paar pijlen die omhoog wijzen en bestemmingen in het Latijnse en Arabische schrift. Het Latijnse schrift bestaat uit hoofdletters. Pijlen komen niet altijd overeen met de daadwerkelijke wegsituatie en markeringen zijn, vooral in de steden, vaak weggesleten. Groene borden worden ook gebruikt, alhoewel de reden voor het onderscheid niet altijd duidelijk is, aangezien wegnummers vaak niet worden aangegeven. De weginrichting is verder Frans. Nieuwere borden hebben het Franse lettertype en de Franse pijlen die naar beneden wijzen. Op de nieuwere bewegwijzering wordt tevens onderscheid gemaakt tussen snelwegdoelen (blauw) en hoofddoelen via Route Nationales (groen) en lokale bestemmingen (wit). Ook de vooraankondiging van afslagen gebeurd op de nieuwere borden op de Franse manier.

Wegnummering

Wegnummers worden langs routes nationales regelmatig aangegeven, maar ontbreekt vaak op oudere bewegwijzering. Op kilometerpalen komen de wegnummers ook voor.

Grenzen

De grens met Marokko is gesloten vanwege het dispuut over de Westelijke Sahara. De grens met Tunesië is open. In het zuiden is reizen gevaarlijk vanwege terroristische groeperingen en banditisme. Reizen in de grensgebieden met met name Libië, Niger, Mali en Mauritanië wordt ontraden.

Algerije is vanuit Europa bereikbaar via een aantal veerdiensten, hoofdzakelijk Marseille - Algiers en Alicante - Oran. Tevens is reizen via Tunesië mogelijk via de veerdienst Genova - Tunis.

Externe links

Referenties

  1. Dzayer
Wegen van Afrika

AlgerijeAngolaBeninBotswanaBurkina FasoBurundiCentraal Afrikaanse RepubliekComorosCôte d'IvoireDemocratische Republiek CongoRepubliek CongoDjiboutiEgypteEquatoriaal GuineaEritreaEthiopiëGabonGambiaGhanaGuineaGuinea-BissauKaapverdiëKameroenKenyaLesothoLiberiaLibiëMadagaskarMalawiMaliMarokkoMauritaniëMauritiusMozambiqueNamibiëNigerNigeriaRwandaSão Tomé en PríncipeSenegalSeychellenSierra LeoneSomaliëSudanSwazilandTanzaniaTogoTsjaadTunesiëUgandaZambiaZimbabweZuid-AfrikaZuid-Sudan