Frankrijk

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Flag of France.svg
France
Frankrijk.png
Hoofdstad Paris
Oppervlakte 674.843 km²
Inwonertal 66.616.000
Lengte wegennet 1.000.960 km
Lengte snelwegennet 14.945 km[1]
Eerste snelweg 1941
Benaming snelweg Autoroute
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode F

Frankrijk is een land in West-Europa. Het land telt ruim 66 miljoen inwoners en is inclusief overzeese gebiedsdelen ruim 16 keer zo groot dan Nederland. De hoofdstad is Paris.

Inleiding

Geografie

Frankrijk is gelegen in West-Europa, aan zowel de Atlantische Oceaan als de Middellandse Zee. Het land grenst in het noorden aan België en Luxemburg, in het oosten aan Duitsland, Zwitserland en Italië en in het zuiden aan Spanje en Andorra. Het ministaatje Monaco ligt aan de Middellandse Zee in het zuidoosten van Frankrijk. Het Europese deel van Frankrijk wordt meestal 'metropolitaan Frankrijk' of 'France métropolitaine' genoemd. Daarnaast bestaat er 'overzees Frankrijk' of 'France d'outre-mer', deze gebieden zijn gevarieerd in omvang, inwonertal en mate van autonomie en zelfbestuur. Het grootste gebied is Frans Guyana. Diverse eilanden in het Caribisch gebied, de Indische Oceaan en de Pacifische Oceaan behoren tot Frankrijk.

Europees Frankrijk heeft een gevarieerd landschap. De Atlantische kust wordt gevormd door een gevarieerde kustlijn, van de krijtrotsen in het noorden tot de kliffen van Bretagne en de zandstranden met hoge duinen rond de Golf van Biskaje. De Middellandse Zeekust is westelijk van Marseille veelal vlak met lagunes. Oostelijk van Marseille is de kustlijn veelal bergachtig.

Grote delen van Frankrijk zijn relatief vlak tot glooiend, met name in het noorden, westen en midden van het land. In het zuidoosten liggen de Franse Alpen, met de 4.808 meter hoge Mont Blanc op de grens met Italië als hoogste punt van zowel Frankrijk als de Alpen. De Franse Alpen omvatten diverse 'vierduizenders'. Westelijk van de Alpen ligt het Rhônedal, dat noord-zuid door het zuidoosten van Frankrijk loopt. Westelijk van het Rhônedal ligt het Massif Central, met streken als de Auvergne, Ardèche, Cévennes en Lozère. Het hoogste punt hiervan is de 1.886 meter hoge Puy de Sancy.

De grens met Spanje wordt gevormd door de Pyreneeën, die aan Franse zijde steil aflopen naar het laagland. Het hooggebergte beslaat aan de Franse zijde maar een smalle streek. De 3.298 meter hoge Vignemale is het hoogste punt van de Pyreneeën aan Franse zijde. In het noordoosten van Frankrijk vindt men de Vosges (Vogezen), een middelgebergte met de 1.424 meter hoge Grand Ballon als hoogste punt. Tussen de Franse Alpen en de Vosges vindt men het Massif du Jura, met de 1.720 meter hoge Crêt de la Neige als hoogste punt. Het hoogste punt op Corsica is de 2.706 meter hoge Monte Cinto.

Andere delen van Frankrijk zijn vlakker tot hooguit heuvelachtig, zoals de Franse Ardennen, de Bourgogne en de Morvan. De grootste rivieren van Frankrijk zijn de Loire, Seine en Rhône. De Rijn (Rhin) vormt deels de grens met Duitsland. Kleinere rivieren zijn de Meuse (Maas), Moselle (Moezel), Doubs, Saône, Dordogne, Garonne en Var. Daarnaast hebben met name de Loire en Seine een groot aantal langere zijrivieren. Het grootste meer is het Lac Léman (Meer van Genève) dat op de grens met Zwitserland ligt. Andere grote meren zijn het Lac du Bourget en Lac d'Annecy.

Veel streken van Frankrijk staan internationaal bekend, zoals de Drôme, Provence, Côte d'Azur, Dordogne, Bretagne, Normandie, Bourgogne en Alsace. De départementen van Frankrijk zijn hier vaak naar vernoemd.

Economie

Frankrijk is de derde economie van Europa en de zesde economie van de wereld. Het land heeft een betrekkelijk grote industriële sector, met name chemische industrie, de auto-industrie (Citroën, Peugeot en Renault), luchtvaartindustrie (Airbus), energie (GDF Suez, EDF) en de wapenindustrie. De landbouw speelt een betrekkelijk kleine rol, maar is wel internationaal bekend, met name de Franse wijnen. Een derde van al het landbouwgebied van de Europese Unie is in Frankrijk gelegen.

Het land is de populairste toeristische bestemming ter wereld. Toeristen trekken naar de steden, stranden en bergen. De grootste aantallen toeristen reizen naar Paris. Veel Noord-Europeanen vieren de zomervakantie in Frankrijk.

Demografie

Frankrijk heeft weliswaar veel inwoners, maar grote delen van het land zijn betrekkelijk dunbevolkt. Zo'n 20% van de Fransen woont in de regio Île de France rond Paris. Andere grote agglomeraties zijn Lyon, Marseille, Bordeaux, Toulouse, Lille, Nantes en Strasbourg. In het midden van Frankrijk zijn behalve Paris weinig grotere steden. Fransen moeten grote afstanden afleggen door dunbevolkt gebied tussen de grootstedelijke regio's.

Het inwonertal van Frankrijk was relatief stabiel in de eerste helft van de 20e eeuw, en groeide van 40 miljoen in 1900 naar 42 miljoen in 1950. Vanaf de jaren '50 begon het inwonertal sterk te groeien door immigratie uit voormalige kolonies en andere landen. In 1969 werd de grens van 50 miljoen inwoners overschreden en in 2003 volgde de grens van 60 miljoen inwoners.

In Frankrijk wonen relatief veel mensen van Noord-Afrikaanse afkomst, met name uit Algerije (dat tot 1962 een integraal onderdeel van Frankrijk was) en andere Noord-Afrikaanse landen als Tunesië en Marokko. Daarnaast zijn er veel mensen van Afrikaanse afkomst ten zuiden van de Sahara, dat ook kolonies van Frankrijk waren. De meeste immigranten of mensen van Afrikaanse afkomst wonen in de periferie van grote steden, de zogenaamde 'banlieues' die sociaal en economisch zijn achtergesteld. In 2005 braken grootschalige rellen uit in de banlieues in het Frankrijk.

Overzeese gebiedsdelen

Overzeese départementen en territoria van Frankrijk

Frans-GuyanaGuadeloupeMartiniqueMayotteRéunion

Frans PolynesiëNew CaledoniaSaint-BarthélemySaint-MartinSaint Pierre and MiquelonWallis and Futuna


Wegennet

Frankrijk kent op dit moment ongeveer 900.000 kilometer aan wegen, die alle zijn verhard. Zo'n 11.160 kilometer bestaat uit autosnelwegen, in het Frans autoroute genoemd. Pas na 2000 ontstaan autosnelwegen die in een rechte lijn van Paris naar het zuiden lopen en daardoor een veel directere verbinding met steden als Toulouse en Barcelona geven. Het Franse wegennet zal worden gecompleteerd met een aantal oost-westroutes ten zuiden van Paris, zoals een rechtstreekse route van Lyon naar Bordeaux. Franse wegen zijn in beheer van private concessionairs, van de centrale overheid, departementen en gemeenten.

Het grootste gedeelte van het autosnelwegennet is door de staat in beheer gegeven van een van de Societés Autoroutières. Alleen de snelwegen in en om de grote steden worden door de centrale overheid zelf in beheer gehouden. Daarnaast onderhoudt de centrale overheid de zogenaamde routes nationales, de oorspronkelijke hoofdwegen tussen de grote steden. Door de aanleg van autosnelwegen hebben deze wegen vaak hun nationale belang verloren. De centrale overheid is stoot steeds meer routes nationales af om deze in beheer te geven aan de departementen. Die wegen zijn opnieuw geklasseerd als routes departementales.

Autoroutes

Zie ook Autoroute.

Autoroutes in Frankrijk

A1A2A3A4A5A6A7A8A9A10A11A12A13A14A15A16A19A20A21A22A23A25A26A27A28A29A30A31A33A34A35A36A38A39A40A41A42A43A45A46A47A48A49A50A51A52A54A55A57A61A62A63A64A65A66A68A71A72A75A77A79A81A82A83A84A85A86A87A88A89

A103A104A105A106A115A126A131A132A139A140A150A151A154A186A203A211A216A304A311A313A314A315A320A330A340A344A350A351A352A355A391A400A404A406A410A411A430A432A450A466A480A500A501A502A507A515A516A517A520A551A552A557A570A620A621A623A624A630A631A641A645A660A680A709A710A711A712A714A719A750A811A813A837A844


Route Nationales

Zie ook Route Nationale.

Route Nationales in Frankrijk

N1N2N3N4N5N6N7N8N9N10N11N12N13N14N15N17N19N20N21N22N24N25N27N28N31N33N36N37N41N42N43N44N47N49N51N52N57N58N59N61N65N66N67N70N77N79N80N82N83N85N86N87N88N89N90N94N98

N102N104N105N106N109N112N113N116N118N122N123N124N125N126N129N134N135N136N137N138N141N142N145N147N149N150N151N154N157N158N159N162N164N165N166N171N174N175N176N182N184N186N188N191N192N201N202N205N209N216N221N224N225N227N230N237N244N248N249N250N254N265N274N282N296N301N306N314N315N316N320N324N330N337N338N346N353N356N363N385N388N401N406N410N416N425N431N440N441N444N446N449N455N481N486N488N489N520N524N532N537N542N543N568N569N572N580N814N844

Europese wegen

Europese wegen in Frankrijk

E3E5E7E9E11E15E17E19E21E23E25E27E29E40E42E44E46E50E52E54E60E62E70E72E74E80E401E402E411E420E501E502E511E512E601E602E603E604E606E607E611E711E712E713E714


Tol

Zie ook Tolwegen in Frankrijk.

Concessionairs zijn gerechtigd om tol te heffen op de autosnelwegen die zij in beheer hebben. Dit gebeurt in de regel doordat men bij het oprijden van de tolweg een kaartje trekt en dit bij het verlaten van de route weer inlevert, waarna de prijs wordt berekend. De concessionairs onderhouden de tolwegen, dragen zorg voor de verzorgingsplaatsen en hebben een eigen radiostation op 107.7 FM. Via deze frequentie wordt verkeersinformatie en toeristische informatie gegeven voor het gebied waar men op dat moment doorheen rijdt. Tolroutes zijn in Frankrijk vaak in betere staat dan de autosnelwegen in beheer van de centrale overheid.

De tolwegen waren oorspronkelijk in beheer bij bedrijven die voor 100% in staatseigendom waren. Later zijn de meeste concessionairs beursgenoteerd of op een andere manier in private handen geraakt. De meeste concessiehouders hebben meerdere autosnelwegen in een deel van het land in handen. De grootste spelers op de markt zijn APRR in het noorden en oosten en ASF in het zuiden.

tolwegbeheerders in Frankrijk

ARCOSAdelacALBEAAlicorneA'lienorAlisAPRRArcourAreaASFATLANDESATMBCEVMCofirouteEscotaOpenlySanefSAPNSFTRFSMTPCSociété Prado-Sud


Geschiedenis

Zie Autoroute voor het hoofdonderwerp.

Toekomst

Zie Lijst van wegenprojecten in Frankrijk.

Maximumsnelheden

wegtype Vmax
Znak d42.svg 50 km.svg
Znak d43.svg 90 km.svg
Znak D9.svg 130 km.svg

Bij slecht weer geldt er op autosnelwegen een limiet van 110 km/uur.

Bij slecht weer geldt er op wegen buiten de bebouwde kom een limiet van 80 km/uur.

Frankrijk kent autowegen, maar hieruit volgt geen eigen snelheidslimiet zoals in Nederland.

Wegnummering

De eerste wegnummering in Frankrijk dateert uit de tijd van Napoléon. Ten tijde van de Franse Revolutie waren de wegen in een zeer slechte staat. Napoléon meende een goed wegennet nodig te hebben voor troepenverplaatsingen en ging dan ook over tot aanleg en nummering van Routes Impériales.

De Routes Impériales vormen nog steeds de hoofdmoot van de genummerde Routes Nationales, routes met een rood schildje en een prefix N. Autosnelwegen hebben eveneens een rood schildje, maar een prefix A. Wanneer indirect naar een wegnummer wordt verwezen, gebeurt dit door een verwijzing in platte tekst. Bij verwijzingen naar een autosnelweg vanaf een andere autosnelweg, wordt dit nummer vaak ook wit omkaderd.

De A-nummers zijn tot op zekere hoogte van de N-nummers afgeleid, waarbij zij in de buurt lopen. Dit geldt met name bij de A-nummers 1 tot en met 20; bij hogere nummers bestaat deze parallel vaak niet. Deze nummers zijn eerder regionaal verdeeld. Tenslotte zijn in Frankrijk ook de departementale wegen genummerd. Deze hebben een geel schildje met zwarte letters. Ieder departement bepaalt zelf hoe het de wegen nummert. Op de grens tussen twee departementen wisselt men vaak van wegnummer. Als gezegd worden sinds 2006 veel Routes Nationales aan de departementen overgedragen. Als onderdeel van dit proces verliezen de routes in kwestie hun N-nummer en krijgen zij hiervoor een D-nummer in de plaats.

Gemeentelijke wegen tenslotte verschijnen niet op de borden. Zij hebben slechts administratief belang.

Aan het wegnummer kan men slechts zien wie de wegbeheerder is. Het nummer laat niet zien, hoe de route precies is uitgebouwd. Een N-weg kan een tweestrooksweg zijn en een D-weg een substandaard snelweg. De Boulevard Périphérique van Parijs is zelfs een gemeentelijke weg.

Wegnummers staan in Frankrijk vrijwel overal op de borden. Dat geldt zowel voor nationale nummers als voor E-nummers. De enige uitzondering daarop is dat bij afritten van autosnelwegen het nummer van de kruisende route in principe niet wordt vermeld. De nummers van Franse wegen worden aangegeven op een ruitertje bovenop de richtingsborden.

Bewegwijzering

Richtlijnen voor de Franse bewegwijzering zijn vastgelegd in een landelijke richtlijn, de zogenaamde Instruction Interministérielle sur la Signalisation Routière. Verder is Frankrijk partij bij het Verdrag van Wenen. Verkeerstekens zijn gebaseerd op dat verdrag. In de Franse bewegwijzering komen drie kleurenstellingen terug, namelijk wit-op-blauw, wit-op-groen en zwart-op-wit. Wit-op-blauw is de kleurstelling voor verwijzingen naar de autosnelweg. Deze komt zowel terug bij verwijzingen vanaf het onderliggend wegennet naar de snelweg en op rechtdoorborden en afstandenborden op de autosnelweg zelf.

De overige beide kleurstellingen worden gebruikt op het onderliggend wegennet. In wit-op-groen worden aangegeven de meest directe routes naar een aantal belangrijke plaatsen, de zogenaamde pôles verts. Alle andere verwijzingen (uitgezonderd die naar autosnelwegen) worden in zwart-op-wit geplaatst. In deze "gesplitste" verwijzing ligt deels besloten dat de centrale overheid betaalt voor de groene verwijzingen, de departementen voor de witte en de concessionairs van de autosnelwegen voor de blauwe. Om die reden wordt in de bewegwijzering ook gebruikgemaakt van aparte panelen voor iedere kleurcode.

Op de Franse bewegwijzering wordt gebruikgemaakt van het lettertype Charactères. Dit lettertype verschijnt in een aantal varianten op de borden. Komnamen worden geheel in kapitalen bewegwijzerd; voor stadsdelen worden cursieve hoofdletters gebruikt. Objecten en namen van verzorgingsplaatsen staan met een cursieve letter in regulier schrift op de borden.

De afritten op Franse autosnelwegen zijn genummerd aan de hand van opvolgende nummers. Daarbij wordt gebruikgemaakt van het internationaal bekende afritsymbool. Wanneer een afrit moet worden ingevoegd, wordt na het voorafgaande nummer een afrit met de toevoeging .1 ingevoegd. Knooppunten zijn niet genummerd.

Verkeersveiligheid

jaar verkeersdoden
2010 3.992
2011 3.963
2012 3.653
2013 3.268
2014 3.384
2015 3.461
2016 3.469

In 2010 vielen 62 doden per 1 miljoen inwoners in Frankrijk, een daling van 51 procent ten opzichte van het jaar 2001. Frankrijk behoort daarmee tot de middenmoot in Europa qua verkeersveiligheid.[2] Zoals in meer Europese landen stagneerde de daling van het aantal verkeersdoden vanaf 2013. In 2015 vielen 54 verkeersdoden per 1 miljoen inwoners, waarmee Frankrijk rond het EU-gemiddelde ligt.[3] In 2015 had Frankrijk het grootste aantal verkeersdoden van de Europese Unie, nog iets meer dan Duitsland.

Verkeersveiligheid is een speerpunt van de Franse regering, met een sterk groeiend aantal flitspalen en trajectcontroles. Ook is getracht een alcoholtester verplicht te stellen, aangezien er in Frankrijk betrekkelijk veel onder invloed wordt gereden. Het effect lijkt echter beperkt, sinds 2013 neemt het aantal verkeersdoden weer toe.

Modal split

De modal split in Frankrijk in 2010.[4]

Modaliteit reizigerskm aandeel
Auto 727.300.000.000 81,8%
Bus 49.900.000.000 5,6%
Trein 99.300.000.000 11,2%
Metro 12.400.000.000 1,4%

Zie ook

Externe links

Referenties

  1. 3.730 km voie express (stadnd 01-01-2016) en 11.215 km autoroute (stand 01-01-2017)
  2. Verkeersveiligheid: aantal verkeersdoden EU met 11% gedaald in 2010 | europa.eu
  3. 10th Annual Road Safety Performance Index (PIN) Report | etsc.eu
  4. Transports intérieurs de voyageurs par mode | insee.fr
Wegen van Europa

AlbaniëAndorraArmeniëAzerbeidzjanBelgiëBosnië-HerzegovinaBulgarijeCyprusDenemarkenDuitslandEstlandFinlandFrankrijkGeorgiëGriekenlandHongarijeIerlandIJslandItaliëKazachstanKosovoKroatiëLetlandLiechtensteinLitouwenLuxemburgMacedoniëMaltaMoldaviëMonacoMontenegroNederlandNoorwegenOekraïneOostenrijkPolenPortugalRoemeniëRuslandSan MarinoServiëSloveniëSlowakijeSpanjeTsjechiëTurkijeVaticaanstadVerenigd KoninkrijkWit-RuslandZwedenZwitserland

in cursief landen die deels in Europa liggen of met Europa geassocieerd worden