Atlanta

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf Freeing the freeways)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Midtown Atlanta & de Downtown Connector.

Atlanta is een stad in de Amerikaanse staat Georgia, gelegen in het noordwesten van de staat. De stad zelf is met 499.000 inwoners niet zo groot, maar het stedelijk gebied telt 6.307.000 inwoners (2023), het is daarmee de 6e agglomeratie van de Verenigde Staten en de grootste in het zuidoosten van het land. Atlanta is zeer uitgestrekt.

Inleiding

Atlanta is gelegen in het noordwestelijke gedeelte van de staat Georgia, op 90 kilometer van de grens met Alabama en 140 kilometer van de grens met Tennessee. Grotere steden in de buurt zijn Birmingham, op 225 kilometer naar het westen, Charlotte, 365 kilometer naar het noordoosten, en Nashville, 350 kilometer naar het noordwesten. Atlanta is een zeer belangrijk knooppunt in het oosten van de Verenigde Staten, naast het wegverkeer ook voor het spoorverkeer en de luchtvaart. De regio Atlanta heeft een enorme concentratie aan distributiecentra, in sommige delen van de regio staan tientallen of zelfs meer dan honderd grote distributiecentra geconcentreerd. In 2023 was er meer dan 55 miljoen vierkante meter distributiecentra in de regio,[1] dit is meer dan alle distributiecentra van Nederland bij elkaar.[2]

Het stedelijk gebied is zeer groot en Atlanta is de minst dichtbevolkte metropool in de Verenigde Staten. De agglomeratie kent extremen van zo'n 135 kilometer van zuidwest naar noordoost en 100 kilometer van noord naar zuid. De stad en agglomeratie is grotendeels in de bossen gelegen en grote delen van het stedelijk gebied liggen volledig in de bossen, met uitzondering van het centrum en enkele industriegebieden. Vanuit de lucht is meestal alleen het centrum goed zichtbaar, de woonwijken liggen geheel verscholen in het groen. De stad kan makkelijk gerekend worden tot de groenste steden van de wereld. De stad is op zo'n 320 meter hoogte gelegen en is de hoogstgelegen grote Amerikaanse stad ten oosten van Denver. Het klimaat is vochtig en subtropisch. Temperaturen van boven de 30 graden zijn in de zomermaanden geen uitzondering.

Noorden

Ten noorden van het centrum is de agglomeratie gegroeid langs wegen als I-75, I-575 en US 19. Belangrijke subcentra hier zijn Roswell, Sandy Springs, Alpharetta, Marietta en Kennesaw. De suburbs zijn duidelijk langs de autosnelwegen gegroeid, alhoewel er ook suburbs zijn die relatief ver van een autosnelweg liggen. Het voorstedelijk gebied loopt tot zo'n 50 kilometer ten noorden van het centrum door. Het gebied kent ook belangrijke centra waar veel werkgelegenheid is, met name langs I-75 vanaf I-285 tot aan Kennesaw waar veel bedrijvigheid is. Ook is er een belangrijk subcentrum bij de kruising van de US 19 en I-285 bij Sandy Springs. In Buckhead in het noorden van Atlanta zelf zit ook een tweede centrum.

Westen

Ten westen van Atlanta liggen vooral kleinere voorsteden zonder belangrijke subcentra. Langs de Chattahoochee River is wel veel industrie aanwezig. Naar het westen toe loopt het voorstedelijk gebied tot zo'n 40 kilometer uit het centrum. Hier liggen ook voorsteden die meer dan 15 kilometer van de dichtstbijzijnde autosnelweg liggen.

Zuiden

De exacte grens tussen het voorstedelijk gebied en het platteland is moeilijk vast te stellen, aangezien het gebied langzaam dunner bebouwd wordt en in het platteland overgaat. In het zuiden van Atlanta, nog binnen de ring, ligt de zeer belangrijke luchthaven van de stad. Hier rondom is ook veel industrie. De zuidelijkste voorstad is Peachtree City, maar ook subcentra als Newnan, Stockbridge en McDonough liggen vrij ver uit het centrum. De zuidelijkste suburbs liggen zo'n 45 kilometer uit het centrum.

Oosten

Ten noordoosten van Atlanta loopt het voorstedelijk gebied het verst door, tot ver buiten de ringweg. Voorheen waren centra als Snellville, Lawrenceville, Duluth en Suwanee de verste voorsteden, tegenwoordig loopt dit al tot Gainesville langs de I-85/I-985 corridor. Ook hier is de grens tussen het stedelijk gebied en het platteland vrij vaag. Gainesville ligt zo'n 80 kilometer van het centrum, maar de overige oostelijke suburbs liggen tot ongeveer 45 kilometer uit het centrum.

Bevolkingsgroei

De agglomeratie bestaat in totaal uit 30 counties, hieronder zijn de 10 belangrijkste weergegeven. In de 20 overige counties telden in 2021 nog eens 1,36 miljoen inwoners.

Jaartal Fulton DeKalb Gwinnett Cobb Cherokee Forsyth Clayton Henry Douglas Fayette overige 20 counties totaal groei
1950 474.000 136.000 32.000 62.000 21.000 11.000 23.000 16.000 12.000 8.000 322.000 1.090.000
1960 556.000 257.000 44.000 114.000 23.000 12.000 46.000 18.000 17.000 8.000 330.000 1.397.000 +307.000
1970 608.000 415.000 72.000 197.000 31.000 17.000 98.000 24.000 29.000 11.000 384.000 1.853.000 +456.000
1980 590.000 483.000 167.000 297.000 52.000 28.000 150.000 36.000 55.000 29.000 492.000 2.338.000 +485.000
1990 649.000 546.000 353.000 448.000 90.000 44.000 182.000 59.000 71.000 62.000 633.000 3.081.000 +743.000
2000 816.000 666.000 588.000 608.000 142.000 98.000 237.000 119.000 92.000 91.000 882.000 4.263.000 +1.182.000
2010 921.000 692.000 805.000 701.000 215.000 176.000 274.000 201.000 132.000 107.000 1.189.000 5.316.000 +1.053.000
2020 1.077.000 762.000 943.000 763.000 265.000 251.000 293.000 239.000 148.000 116.000 1.231.000 6.088.000 +772.000
2023 1.079.000 763.000 984.000 777.000 287.000 273.000 298.000 255.000 149.000 123.000 1.319.000 6.307.000 +219.000

Fulton County groeide tot de jaren '90 vrij stabiel, met een korte krimp in de jaren '70 en een sterke groei vanaf de jaren '90. Het voorstedelijk gebied begon in de jaren '50 voor het eerst te groeien, alhoewel de meeste gebieden pas vanaf de jaren '70 groeiden. Een opvallende snelle groeier is Gwinnett County, dat van 72.000 inwoners in 1970 naar 975.000 inwoners in 2022 groeide.

De definitie van de agglomeratie (Metropolitan Statistical Area of MSA) is in 1970, 1980 en 1990 uitgebreid met extra counties. De agglomeratie Atlanta heeft daarmee de meeste counties van alle agglomeraties in de Verenigde Staten. In 1950 hadden slechts 3 van de latere 30 counties meer dan 50.000 inwoners. In 2010 hadden 21 van de 29 counties meer dan 50.000 inwoners. In 2015 overschreed Fulton County als eerste de grens van 1 miljoen inwoners.

Op basis van eerste schattingen (census estimates) van na 2010 bleek dat de groei van het stedelijk gebied was afgenomen. Alhoewel alle counties nog groeien was de jaarlijkse groei met name ten zuiden en zuidoosten van Atlanta laag. De noordkant groeit nog wel sterk. Voor 2000 was de regio Atlanta het enige stedelijke gebied in het zuidoosten van de Verenigde Staten dat hard groeide, maar sinds 2000 heeft Atlanta er meer concurrenten bijgekregen waar sprake is van sterke binnenlandse migratie, met name de steden in North Carolina en in Tennessee, maar ook South Carolina en Virginia. De groei van de regio begon vanaf 2015 echter weer te versnellen, alhoewel het centrale deel van de agglomeratie in 2020-2021 begon te krimpen. In 2023 sprong de agglomeratie Atlanta van de 8e naar 6e grootste van het land.

Wegennet

De regio Atlanta met zijn spinnenwebstructuur.

Er is in Atlanta vrijwel geen sprake van een gridnetwerk, en ook is er in het onderliggend wegennet weinig hiërarchie. De doorgaande wegen zijn vaak niet goed uitgebouwd, zodat het gros van het verkeer zich centreert op het snelwegennet. Het hoofdwegennet van Atlanta wordt wel het minst efficiënte van de Verenigde Staten genoemd, dat niet meegegroeid is met de suburbanisatie. Veel belangrijke verbindingen zijn nog in dezelfde conditie als toen ze nog in plattelandsgebied lagen.

Door de grote afstanden in de agglomeratie en de verspreiding van werk- en woonlocaties is de auto het enige efficiënte vervoermiddel. Het wegennet is radiaal met een ringweg. 8 snelwegen stralen uit vanuit het centrum, met een aantal kleinere verbindingen. Voorstedelijke snelwegverbindingen ontbreken veelal. Het snelwegennet is gezien de omvang van de agglomeratie niet erg groot, maar verwerkt wel enorme hoeveelheden verkeer, waardoor de snelwegen in Atlanta bijzonder breed zijn, tot 8 rijstroken per richting aan toe, en een behoorlijk massaal karakter hebben. De layout van het snelwegennet matcht echter niet met de verkeersstromen. Net zoals het openbaar vervoer is het snelwegennet radiaal van karakter, terwijl de meeste verplaatsingen tangentieel zijn, waardoor veel omrijkilometers noodzakelijk zijn en de ringweg I-285 ernstig overbelast is. Gesteld wordt wel dat het netwerk van snelwegen is ontworpen op het Atlanta van 1960, en niet dat van tegenwoordig. Het onderliggend wegennet is niet efficiënt genoeg om voor het verkeer een alternatief te betekenen. De knooppunten zijn ook groot en complex, met veel directe verbindingsbogen, maar gebrek aan capaciteit is bij aansluitingen en knooppunten een probleem. Er zijn geen tolwegen (meer) in Atlanta, maar wel HOT lanes.

In Atlanta worden de snelwegen doorgaans freeways genoemd, in tegenstelling tot veel omliggende staten, waar ze vaker expressways heten. Atlanta wordt soms ook wel het "Los Angeles van het zuiden" genoemd.

Atlanta kent één ringweg, de 100 kilometer lange I-285. Een ring om het verstedelijkte gebied zou zo'n 290 kilometer lang moeten zijn, waarbij er nog steeds voorsteden buiten de ring zouden vallen.

Overzicht freeways

weg wegnaam lengte[3] eerste opening laatste opening max AADT 2016
Interstate 20 97 km 1963 1966 215.000
Interstate 75 98 km 1952 1965 404.000
Interstate 85 135 km 1952 1965 404.000
The Perimeter 103 km 1963 1969 248.000
Interstate 575 50 km 1980 1985 102.000
Interstate 675 18 km 1987 1987 82.000
Interstate 985 39 km 1970 1970 68.000
Stone Mountain Freeway 16 km 1970 1970 117.000
Peachtree Industrial Boulevard 6 km 1996 1996 128.000
Langford Parkway 11 km 1960 1961 64.000
University Parkway 11 km 1971 1971 99.000
Georgia 400 60 km 1971 1993 209.000
Ronald Reagan Parkway 11 km 1995 1995 45.000
Canton Road Connector 3 km 1973 1976 45.000
Sugarloaf Parkway 9 km 2010 2012 ?

Geschiedenis

Atlanta Expressway

De planning voor een een snelwegennet begon al voor de Tweede Wereldoorlog, maar werd door de oorlog vertraagd. Tussen 1944 en 1947 werkte het adviesbureau H. W. Lochner & Company het 'Lochner Plan' uit, dat voorzag in een radiaal netwerk van autosnelwegen die rond het centrum van Atlanta samen zouden komen, genaamd de 'Atlanta Expressway'. Het netwerk was grotendeels gebaseerd op de routes van de historische spoorwegen die door Atlanta verliepen. Het plan voorzag in vijf radiale routes, waarbij het verkeer rond het centrum samenkwam. Hierin was al een soort van 'Downtown Connector' voorzien, die verdiept zou worden aangelegd. Problematisch in het ontwerp was echter dat zowel oost-west als noord-zuidverkeer op de Downtown Connector zou samenkomen.[4]

De bouw van de 'Atlanta Expressway' begon in 1948, als voorganger van de hedendaagse Downtown Connector. In 1952 openden de eerste twee delen, namelijk een deel in het zuiden van de stad naar de luchthaven, en een kort stukje ten noorden van het centrum. De bouw verliep traag en kostte meer dan verwacht. Het verkrijgen van een right-of-way bleek kostbaar en tijdrovend. Vanwege de snelle groei van het wegverkeer na de Tweede Wereldoorlog werden de ontwerpstandaarden heroverwogen. In de paar jaar daarna werd voornamelijk gebouwd in het noordzijde van het centrum, namelijk de snelweg naar het noordoosten (I-85) en noordwesten (I-75). In 1958, 10 jaar na de start van de bouw van de Atlanta Expressway, was slechts 29 kilometer voltooid.

Nadat het Interstate Highway programma in 1956 gecreëerd werd ging de aanleg van de snelwegen een stuk sneller. Interessant is dat de Downtown Connector 12 jaar lang in het centrum een ontbrekende schakel had, pas in september 1964 werd deze verbinding opengesteld met 2x3 rijstroken met een smalle middenberm van gras. In die periode werd de Downtown Connector al herontworpen van 4 naar 6 rijstroken, waarbij de middenberm een extra rijstrook werd.

De bouw van de Interstate Highways

Het snelwegenplan van 1955.

Voor de creatie van het Interstate Highway systeem in 1956 werden de wegen door de staten en gemeenten gefinancierd, met een 50/50 aandeel voor federaal gefinancierde projecten. Zij hadden echter problemen om de benodigde 50 procent financiën voor dure autosnelwegen rond te krijgen. Anders dan in het noordoosten en Midwesten van de Verenigde Staten werden tolwegen niet serieus overwogen in Georgia, dit is ook de reden waarom Atlanta tot het Interstate tijdperk maar één gedeeltelijk voltooide autosnelweg had.

In de planvorming voor de Interstate Highways werd in 1955 een schetsontwerp opgesteld voor de wegenstructuur van de regio Atlanta. Hierin werd de structuur van de ringweg I-285, de oost-west verlopende I-20, de noord-zuid verlopende I-75 en de diagonaal verlopende I-85 opgenomen, waarbij al de structuur van de toen in aanbouw zijnde Downtown Connector werd opgenomen.

In 1957 opende het eerste deel van I-75 ten noordwesten van Atlanta, tot West Paces Ferry Road. In juni 1958 werd het eerste contract voor de ringweg I-285 gegund, maar dit is pas in 1963 opengesteld bij de General Motorsfabriek in Doraville. De bouw van de stedelijke Interstate Highways verliep trager dan de rurale Interstate Highways, die veel minder complex waren om te ontwerpen, goedkoper te realiseren en sneller om te bouwen. In 1968, 10 jaar na de start van het Interstate Highway systeem was 1.300 van de geplande 1.770 kilometer Interstate Highway in Georgia gereed, maar de bouw van de stedelijke trajecten duurde langer. De eerste autosnelweg naar andere delen van het land die significant gereedkwam vanuit Atlanta was de Interstate 85 naar het noordoosten, die al in 1966 tot de grens met South Carolina reikte.

Het 'Lochner Plan' van 1947 werd gezien als achterhaald vanwege de enorme verkeersgroei in de regio. Er werd in het 'Metropolitan Expressway Plan' van 1954 voorgesteld om een Inner Loop en Outer Loop (I-285) aan te leggen, evenals een nieuwe autosnelweg naar het noorden richting Roswell en een oostelijke bypass van het centrum van Atlanta. In 1965 werd de oostelijke bypass toegevoegd aan het Interstate Highway plan als I-485, maar is nooit aangelegd vanwege toenemende tegenstand door middel van de freeway revolts en nieuwe milieuwetgeving. Zowel I-485 als de Stone Mountain Freeway werden in 1972 geschrapt uit de plannen. Andere plannen, die nog niet concreet uitgewerkt werden, zoals de rest van de Inner Loop, verdwenen ook uit de plannen. Op dat moment was maar 51 van de ooit geplande 167 kilometer urban expressway voltooid.

In de jaren '60 zijn de Interstate Highways binnen de ringweg aangelegd. In 1966 was I-20 door Atlanta gereed en in 1969 werd de ringweg I-285 voltooid. Buiten de ringweg waren er nog ontbrekende schakels tot in de jaren '70. De bouw van Interstate Highways in dit gebied, destijds nog grotendeels landelijk in karakter, vertraagde vanaf begin jaren '70. Tussen 1975 en 1987 was Tom Moreland (1933-2023)[5] de Transportation Commissioner van Georgia en onder zijn leiding werd het Interstate Highway programma voltooid.[6] Het Tom Moreland Interchange in het noordoosten van Atlanta is naar hem vernoemd. In 1972 kwam I-75 ten zuiden van Atlanta gereed en in 1978 ten noorden ervan. In 1979 kwam I-85 ten zuidwesten van Atlanta gereed en ook in 1979 kwam I-20 ten westen van Atlanta gereed, waarmee de stad verbonden was met andere steden in het zuidoosten van de Verenigde Staten.

Freeing the Freeways

Waar echter niet op gerekend was, was de gigantische bevolkingsgroei vanaf eind jaren '60. Het stedelijk gebied groeide soms met 50.000 inwoners per jaar, en de stad werd al vanaf eind jaren 70 berucht vanwege de enorme filevorming. In de periode 1976-1988 is het "freeing the freeways"-programma uitgevoerd, een $ 1,4 miljard kostend bouwprogramma die de snelwegen drastisch moest verbeteren. De bestaande stedelijke Interstate Highways uit de jaren '50 en '60 werden gemoderniseerd en de capaciteit uitgebreid. Dit was indertijd het grootste stedelijke reconstructieprogramma van Interstate Highways in de Verenigde Staten.

Het programma was meer dan alleen een capaciteitsuitbreiding, nieuwe inzichten leidden tot nieuwe ontwerpstandaarden in 1967 en een groot deel van het stedelijke snelwegennet van Atlanta moest herontworpen worden qua geometrie en drainage, evenals de doorrijhoogte van viaducten en het oorspronkelijke concept dat vluchtstroken op bruggen achterwege konden blijven. De Surface Transportation Assistance Act van 1978 gaf federale financiering vrij voor het veiliger maken van Interstate Highways.

Over een periode van 13 jaar is 203 kilometer Interstate Highway in de regio Atlanta heraangelegd. De autosnelwegen werden verbreed naar 2x4 rijstroken op I-20, I-75, I-85 en I-285, en 2x5 rijstroken op de Downtown Connector. Ongeveer 50 kilometer HOV lanes werden toegevoegd aan I-85 ten noordoosten van het centrum. Het project was in november 1988 voltooid met de oplevering van het laatste deelproject van de Downtown Connector ter hoogte van Memorial Drive. In 1989 waren alle kleinere werken ook voltooid.[7]

Voor de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta werd het wegennet nog eens opgeknapt, echter wel op meer beperkte schaal. Zo werd de Peachtree Industrial Boulevard (State Route 141) omgebouwd tot freeway, is I-20 ten oosten van het centrum verbreed en werd de I-285 aan de noordkant van Atlanta verbeterd. Een tweede ringweg zoals jarenlang gepland was, is er echter nooit van gekomen.

Freeway revolts

Zoals in veel Amerikaanse steden vonden ook in Atlanta in de jaren '70 freeway revolts plaats, protesten tegen de bouw van nieuwe autosnelwegen. Deze zijn deels succesvol geweest, want ook in Atlanta zijn een aantal belangrijke projecten niet door gegaan. Dit was bijvoorbeeld de verlenging van de Interstate 675 als noord-zuidroute door het oosten van Atlanta, tussen de Downtown Connector en de I-285 in. Dit was indertijd gepland als I-485. Een verlengstuk, de State Route 400 is in 1993 wel aangelegd als tolweg in het noorden van Atlanta. Een ander afgeblazen plan was de Stone Mountain Freeway (US 78), die vanuit de oostelijke voorsteden op de Downtown Connector moest aansluiten. Alleen het deel in de oostelijke voorsteden is gebouwd, evenals het knooppunt met de Downtown Connector in de vorm van de Freedom Parkway. De ontbrekende schakel door het oosten van Atlanta is echter afgeblazen. Dit project was ook gepland onder het nummer I-475, die later gebruikt is voor de bypass van Macon.

Daarnaast was de Interstate 420 gepland, een zuidelijke bypass van Atlanta, waar de State Route 154 in East Point onderdeel van had moeten worden. Deze bypass moest ten westen van Atlanta van I-20 afsplitsen, dan er ten zuiden van parallel aan lopen, om vervolgens ten oosten van Atlanta weer op de I-20 aan te sluiten, vergelijkbaar met I-470 in Wheeling, West Virginia.

Express lanes & andere aanpassingen

In navolging van andere metropolen in de Verenigde Staten heeft het Georgia Department of Transportation besloten om express lanes op de autosnelwegen in en rond Atlanta aan te leggen om de congestie aan te pakken. De eerste express lanes zijn in 2011 op I-85 ten noordoosten van Atlanta in gebruik genomen. In 2017 en 2018 openden express lanes op I-75, bestaande uit wisselbanen ten noorden en zuiden van Atlanta. De express lanes zijn vooralsnog alleen in de suburbs gerealiseerd en niet binnen I-285.

In 2024 is een systeem van local-express lanes op I-285 aan de noordkant van Atlanta en op de State Route 400 ten noorden van Atlanta in gebruik genomen. Hiermee kregen alle invalswegen van Atlanta vanaf het noorden express lanes, alhoewel die rond het knooppunt I-285/SR-400 geen tolstroken zijn.

Congestie

De verkeersintensiteiten op de Downtown Connector zijn de hoogste van de Verenigde Staten, met tot wel 400.000 voertuigen per dag.

In Atlanta komen vrij veel files voor, maar door het grote aantal rijstroken is langdurig stilstaand verkeer een uitzondering, veelal is het langzaam rijden of korte stukjes stilstaan om daarna weer verder te rijden. Ook de filelengte is meestal beperkt tot rond aansluitingen, vooral verouderde knooppunten. De downtown connector is het drukste in de agglomeratie, maar telt veelal 10 tot 12 rijstroken en staat meestal niet volledig vast, alleen her en der plukjes stilstaand verkeer. Eén van de grotere knelpunten in de agglomeratie is de SR-400, die door de snelle groei van de suburbs in het noorden en een verouderd knooppunt met de I-285 redelijk veel files kent. Ook zijn files mogelijk buiten de ringweg I-285 daar aan deze ringweg veel werkcentra zijn gebouwd en de ringweg hier nog niet overal op aangepast is. Door het grote aantallen subcentra in de regio zijn de verkeersstromen wel veel gespreider dan in een typisch centrumgerichte agglomeratie.

Buiten het centrum van Atlanta zijn er nog een stuk of 5 grotere centra die veel verkeer trekken. Meestal liggen deze bij knooppunten. De intensiteiten op het snelwegennet zijn wel behoorlijk hoog, wat ook komt door het lage aantal doorgaande wegen van het onderliggend wegennet. Vrijwel al het verkeer moet dus de snelweg op voor iets langere ritjes. Dit is een wezenlijk verschil met veel andere steden die een dicht onderliggend wegennet met goede capaciteit hebben. Het snelwegennet is naar omvang van de agglomeratie niet heel erg uitgebreid, maar het grote aantal rijstroken op de meeste snelwegen compenseert dat. In de spits moet men voor een afstand van 50 kilometer zeker een uur rekenen.

Op 28-29 januari 2014 vond de meest extreme congestie in de geschiedenis van Atlanta plaats. Door sneeuwval en het massaal sluiten van overheden, bedrijven en scholen rond het middaguur ontstond er extreme congestie waarbij de wegen totaal verijsden. Binnen 30 minuten veranderde bijna het hele snelwegennet van free-flow naar gridlock. Voor het eerst stonden alle freeways in de regio Atlanta in beide richtingen vast. Op enkele freeways duurde de filevorming de hele nacht, en op sommige snelwegen stond het verkeer 30 uur achtereen vast. Reistijden van meer dan 7 uur voor woon-werkverkeer werden waargenomen.

Op 30 maart 2017 woedde een brand onder een viaduct van I-85 ter hoogte van Piedmont Road, ten noordoosten van Downtown Atlanta.[8] I-85 en de naastgelegen GA-13 moesten worden afgesloten, een segment van het viaduct richting noorden stortte in en het naastgelegen viaduct voor verkeer richting zuiden raakte dermate beschadigd dat het gesloopt moest worden.[9] Daarmee moesten dagelijks 222.000 voertuigen worden omgeleid over alternatieve routes, wat de kwetsbaarheid van het beperkte netwerk van freeways in Atlanta aantoonde. Vanwege het incident werd de noodtoestand uitgeroepen, het werd een 'transportation crisis' genoemd.

Verkeersintensiteiten

De intensiteiten zijn in Atlanta zeer hoog, veel trajecten verwerken meer dan 200.000 voertuigen per dag. De Downtown Connector is de drukste autosnelweg van de Verenigde Staten, met tot 400.000 voertuigen per dag. Het aandeel Downtown en Midtown als bestemming voor forenzen is de laatste 20 jaar teruggelopen. Het verkeer wordt nu beter verspreid, veel autosnelwegen zijn in de spits in beide richtingen erg druk.

Andere drukke trajecten zijn I-75 net ten noorden van de I-285 in Marietta met 321.000 voertuigen, de dubbelnummering I-85 en I-285 in College Park met 230.000 voertuigen, I-285 in Sandy Springs met 237.000 voertuigen, I-285 ter hoogte van I-85 in het noordoosten van Atlanta met 230.000 voertuigen, I-85 in Norcross met 301.000 voertuigen per dag. De Interstate 20 is met maximaal 217.000 voertuigen wat minder extreem druk.

Referenties

Freeways in Atlanta

Interstate 20Interstate 75Interstate 85Interstate 285Interstate 575Interstate 675Interstate 985

US 19 Turner McDonald ParkwayUS 78SR-141 Peachtree Industrial BoulevardSR-154 Lakewood FreewaySR-316SR-400


Ronald Reagan ParkwayCanton Road ConnectorSugarloaf Parkway