Freeway revolts

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf Freeway Revolts)
Ga naar: navigatie, zoeken

De freeway revolts of expressway revolts was een opstand van het publiek tegen de aanleg van diverse snelwegen in de Verenigde Staten en Canada in de jaren 60 en 70. De opstanden vonden vooral plaats in de steden en wijken waar nieuwe snelwegen aangelegd moesten worden om de bevolkingsgroei op te vangen. Deze opstanden vonden in veel Amerikaanse steden plaats, zoals New Orleans, Boston, San Francisco, Los Angeles, Milwaukee, Portland, Seattle, Washington, Cleveland en Baltimore. In veel steden zijn ongebruikte snelwegen en knooppunten te vinden, overblijfselen van ooit geplande snelwegen.

Achtergrond

Voor de Tweede Wereldoorlog was de bouw van wegen de zaak van lokale overheden en staten. Zij hadden weinig geld om op grote schaal nieuwe wegen aan te leggen. In de jaren '30 zijn met name rond New York City een groot aantal parkways onder leiding van Robert Moses aangelegd. Dit was tot de Tweede Wereldoorlog de enige regio dat een groot netwerk van autosnelwegen had, elders in het land waren er slechts een paar korte stukken autosnelweg, met uitzondering van de Pennsylvania Turnpike.

Na de Tweede Wereldoorlog begonnen stedelijke gebieden snel te groeien en de auto werd het vervoermiddel van de massa. In de jaren '40 en de eerste helft van de jaren '50 begonnen stedelijke regio's plannen te maken voor stedelijke autosnelwegen, de zogenoemde 'urban freeways'. Deze waren echter kostbaar en de stedelijke regio's hadden niet de benodigde financiën om op grote schaal urban freeways aan te leggen. De regio New York City was de enige grote stad waar direct na de Tweede Wereldoorlog volgas werd gegeven met de bouw van autosnelwegen.

Dit veranderde met de creatie van de Interstate Highway onder leiding van president Eisenhower in 1956. De federale regering nam 90% van de bouwkosten voor zijn rekening, inclusief grondverwerving. In één klap werd het voor stedelijke regio's mogelijk om op grote schaal autosnelwegen in de steden aan te leggen. Direct vanaf 1956 werden op grote schaal freeways aangelegd. In veel gevallen zijn in stedelijke gebieden hele tracé's vrijgemaakt van bebouwing, dat op steeds meer weerstand stuitte. Echter tot 1969 hadden bewoners en actiegroepen weinig middelen om deze plannen tegen te houden. Op 1 januari 1970 ging de National Environmental Policy Act (NEPA) in. Onder NEPA moesten voor alle federale projecten een environmental assessment (EA) of een environmental impact statement (EIS) vastgesteld worden. Hiermee hadden tegenstanders van wegenprojecten een krachtig wapen in handen. Daar kwam nog de energiecrisis van 1973 bij op, waardoor ook overheden besloten om wegenprojecten te heroverwegen. Na 1975 zijn nog nauwelijks nieuwe stedelijke autosnelwegen opengesteld in de Verenigde Staten.

De protesten waren het grootst in steden die in 1960 al een grote oppervlakte hadden. In deze steden waren geen ruimtereserveringen gemaakt voor toekomstige infrastructuur en was de enige mogelijkheid om een autosnelweg aan te leggen een nieuw tracé verkrijgen door het slopen van woningen en bedrijven. Deze steden waren destijds al dermate groot in oppervlakte dat alleen een ringweg niet voldoende was om de steden te ontsluiten en stadsstraten te ontlasten. In die tijd was bovendien nog een groot deel van de werkgelegenheid gevestigd in het centrum, dat per autosnelweg ontsloten moest worden.

Op het platteland en bij kleinere plaatsen was minder tegenstand bij wegenbouw. Kleinere steden vochten juist om een tracé dat dicht langs hun stad ging zodat ze aangesloten werden op de Interstate Highway. Na 1973 ging de bouw van de Interstate Highways ook gewoon door en was tegen 1980 grotendeels voltooid. Latere projecten omvatten grootschalige inpassingsmaatregelen om de impact van autosnelwegen te beperken, zoals tunnels en overkappingen. Na 2000 zijn in diverse steden snelwegen uit de jaren '60 gesloopt en ondergronds gebracht, of zelfs zonder vervanging zijn gesloopt, zoals in Boston, Oklahoma City, San Francisco en New York City.

Overzicht per staat

California

San Francisco

  • De Western Freeway in San Francisco zou vanaf de Interstate 280 naar het Golden Gate park lopen.
  • Een gedeelte van de Embarcadero Freeway zou verhoogd langs het centrum lopen. Na een aardbeving in 1989 is deze snelweg gesloopt. De snelweg was slechts een lange afslag van de Interstate 80.
  • De Golden Gate Freeway zou vanaf de Embarcadero naar de Golden Gate Bridge lopen.

Oakland

  • SR-13 zou vanaf de Warren Freeway doorgetrokken moeten worden tot de Interstate 80, de Bayshore Freeway.

Los Angeles

  • De Laurel Canyon Freeway zou vanaf Hollywood naar het zuiden lopen via Inglewood naar de Interstate 405.
  • De Beverly Hills Freeway (SR-2) zou vanaf het huidige eind aan de US 101 naar de I-405 in Santa Monica lopen.
  • De Slauson Freeway (SR-90) zou een oost-westroute moeten vormen die min of meer tussen de I-10 en I-105 zou lopen.
  • De Glendale Freeway zou verlengd moeten worden van de I-5 tot de US 101 in Hollywood.
  • De Pacific Coast Highway zou opgewaardeerd moeten worden van zesstrooks hoofdweg tot snelweg.
  • De Redondo Beach Freeway zou de SR-91 naar het westen moeten verlengen tot de I-405.
  • De Long Beach Freeway (I-710) zou verder naar het noorden moeten lopen, tot de I-210 in Pasadena.
  • Het was de bedoeling om de Orange Freeway (SR-57) te verlengen van het huidige einde in Orange tot de Interstate 405 in Costa Mesa.

Colorado

  • Het was de bedoeling de ringweg van Denver als Interstate 470 aan te leggen rond de stad. In plaats daarvan is er de E-470 gebouwd.

Connecticut

Hartford

  • Diverse plannen in Hartford zijn geannuleerd, onder andere de ringweg Interstate 291, de geplande I-484 door het centrum en de I-284 in voorstedelijk Hartford.

Oostelijk Connecticut

Fairfield County

  • Het was de bedoeling de US 7 tussen Norwalk en Danbury op te waarderen tot snelweg.

Georgia

  • Een aantal snelwegprojecten in Atlanta zijn afgeblazen, onder andere de SR-400 door het oosten van de stad als noord-zuidroute, en de verlenging van de US 78 tot het centrum van Atlanta. Momenteel eindigt die snelweg op de ring van de stad. Een ander belangrijk project dat is afgeblazen is een buitenste ringweg die 30 kilometer van de huidige ringweg zou moeten lopen.

Illinois

  • Er zijn diverse snelwegprojecten afgeblazen in Chicago, zoals de Crosstown Expressway tussen de Interstate 90 en Interstate 94 in het zuiden van de stad, om dan doorgetrokken te worden tot de noordkant van de stad, een randweg vormend. Daarnaast moest de Elgin-O'Hare Expressway aangesloten worden op het snelwegennet, maar mist aan beide uiteinden een aansluiting. De Amstutz Expressway moest de huidige Lake Shore Expressway verlengen langs de kust van Lake Michigan tot Waukegan in het noorden. Er waren plannen om de Lake Shore Expressway op te waarderen naar Interstate 494.

Louisiana

  • Diverse snelwegen in de stad New Orleans zijn aangepast door lokale tegenstand. De Vieux Carré Riverfront Expressway is afgeblazen in de jaren 60.

Maryland

Massachusetts

  • In de jaren 70 zijn veel snelwegen afgeblazen binnen de ringweg van Boston, zoals de Interstate 95 in het noordoosten van de stad, de US 3 en de SR-2 eindigen ook niet in het centrum.

Michigan

Minnesota

  • Er waren plannen voor een noordelijke bypass voor het centrum van Minneapolis, de Interstate 335. Enkele aansluitingen zijn hier slechts van gebouwd.

New Jersey

  • De Somerset Freeway (Interstate 95) zou Trenton met de agglomeratie New York moeten verbinden, en zo een directe route geven tussen New York en Philadelphia. De weg is nooit gebouwd. De New Jersey Turnpike is de enige verbindende snelweg tussen beide agglomeraties.
  • Interstate 78 zou dwars door het stadje Philipsburg gaan, maar is verlegd na lokale tegenstand.

New York

New York City

Diverse snelwegen gepland door Robert Moses zijn afgeblazen in de agglomeratie New York.

  • De Lower Manhattan Expressway zou de Interstate 78 verlengen tot de het John F. Kennedy Airport, via de Williamsburg Bridge.
  • De Mid-Manhattan Expressway was ook een oost-westverbinding die de SR-495 zou moeten verbinden met de Interstate 495, vlak langs het Empire State Building. Er waren in eerste instantie veel voorstanders voor de snelweg, die zelfs door wolkenkrabbers heen zou moeten gaan.
  • De Bushwick Expressway moest een snelweg worden vanaf de Williamsburg Bridge tot de Belt Parkway in Brooklyn.
  • De Queens-Interboro Expressway moest een andere noord-zuidsnelweg worden door Queens en Brooklyn.
  • Een aantal snelwegen zijn verkort door lokale tegenstand, zoals de Interstate 295.

Long Island

Talloze snelwegen op Long Island zijn afgeblazen of vertraagd

Hudson Valley

Vele snelwegen in de vallei van de Hudson ten noorden van New York zijn ook afgeblazen.

Albany

Buffalo

  • Lake Ontario State Parkway
  • Robert Moses Parkway Extension
  • LaSalle Expressway
  • Interstate 990
  • Inner Belt Parkway
  • Outer Belt Parkway

Ohio

  • In Cleveland zouden drie snelwegen door de suburbs worden aangelegd.
  • In Cincinnati zijn ook drie snelwegen nooit gebouwd

Oregon

Portland

Robert Moses zou ook in Portland een aantal snelwegen voor het stedelijk gebied ontwerpen. Ondanks soms felle tegenstand zijn er toch een aantal van voltooid, waaronder de huidige Interstate Highways in de agglomeratie. Diverse andere snelwegen zijn afgeblazen, zoals de Interstate 505.

Pennsylvania

In Philadelphia zijn diverse snelwegen afgeblazen

  • Cobbs Creek Expressway
  • Interstate 695
  • Roosevelt Expressway
  • Interstate 895

Ook in Pittsburgh zijn enkele snelwegen afgeblazen.

  • Oakland Crosstown Freeway
  • South Hills Expressway
  • Pittsburgh-McKeesport Expressway
  • East Liberty Expressway

Tennessee

Washington

In Seattle zijn ook een aantal snelwegen afgeblazen

  • Thomson Expressway
  • Bay Freeway

Washington D.C.

Wisconsin

Diverse snelwegen in Milwaukee zijn afgeblazen en gebouwd als een gelijkvloerse boulevard.

Referenties