Highway 3 in British Columbia

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Highway 3 BC.png
British Columbia Highway 3 map.png
Highway 3
Begin Hope
Einde Sparwood
Lengte 830 km
Route

Centrum.svg Hope BC-1.svg

Centrum.svg Princeton

Centrum.svg Osoyoos BC-97.svg

Centrum.svg Grand Forks

Centrum.svg Castlegar

Centrum.svg Salmo

Centrum.svg Creston

Centrum.svg Yakh BC-95.svg

Centrum.svg Cranbrook BC-93.svgBC-95.svg

Centrum.svg Fernie

Centrum.svg Sparwood

Alberta Alberta Highway 3.png

De Highway 3 is een highway in de provincie British Columbia in Canada. De weg vormt een oost-westroute door het zuidoosten van de provincie, vanaf Hope tot aan de grens met Alberta. De route loopt veelal op korte afstand van de grens met de Verenigde Staten. De weg staat ook wel bekend als de Interprovincial en de Crowsnest Highway. Highway 3 is in British Columbia 830 kilometer lang.

Routebeschrijving

Highway 3 nabij Sunday Summit ten westen van Princeton.

Bij Hope splitst de weg af van de Highway 1 vanuit Vancouver. De weg loopt direct door spectaculair berggebied met hoge bergen tot 2.500 meter. De weg doorkruist tal van dalen en bergpassen en slingert nogal. Sommige delen lopen op korte afstand van de Amerikaanse grens, andere delen op wat grotere afstand, dat komt omdat de bergruggen veelal noord-zuid lopen en de Highway 3 juist oost-west loopt. Delen van de route voeren door droog gebied, haast woestijnachtig in sommige dalen. Op sommige plekken loopt Highway 3 op minder dan 200 meter afstand van de grens van de Verenigde Staten. Highway 3 loopt langs de grenzen met de staten Washington, Idaho en Montana. Tevens kruist de weg een aantal belangrijke noord-zuidverbindingen, van west naar oost de Highway 97, Highway 95 en Highway 93. Er liggen weinig grotere plaatsen op de route van Highway 3. Bij Cranbrook loopt de weg een stuk met Highway 93 samen door het dal van de Columbia River. Spectaculair is het oostelijkste deel door de Rocky Mountains, van Fernie naar Sparwood, met hoge bergen rondom. De grens met Alberta is gelegen op de 1.358 meter hoge Crowsnest Pass.

Geschiedenis

Een wildwaarschuwingssysteem op de Highway 3.

De Crowsnest Highway werd in 1932 gecreëerd en volgde een 19e-eeuwse route die goudzoekers volgden. Highway 3 is de kortste route tussen Vancouver en het zuiden van Alberta. De naam van de weg komt van de Crowsnest Pass op de grens met Alberta die in 1917 opengesteld werd voor wegverkeer. Al eerder, in 1898, opende de Canadian Pacific Railway over de bergpas.

Op 2 november 1949 opende de weg tussen Hope en Princeton voor het verkeer.[1] Deze route maakte de verbinding tussen het zuiden van de regio Okanagan en Vancouver ongeveer 150 kilometer korter. Voor de jaren '60 was verkeer over Highway 3 onpraktisch, diverse trajecten over bergpassen ontbraken zodat grote omwegen noodzakelijk waren.

In oktober 1962 opende een 74 kilometer lang stuk van de Highway 3 parallel aan de Amerikaanse grens tussen Christina Lake en Castlegar. Dit deel verving een smalle gravelweg door de bergen. In de jaren '60 is ook het westelijk deel tussen Hope en Princeton opgewaardeerd. Deels moest de weg nog geasfalteerd worden, ook zijn klimstroken aangelegd op enkele hellingen.

In 1964 opende de 67 kilometer lange route tussen Salmo en Creston. Deze route verloopt over de 1.769 meter hoge Kootenay Pass, en is de hoogstgelegen hoofdweg in Canada. Deze route was 100 kilometer korter dan de oude route via Nelson, die ook nog een veerdienst over Kootenay Lake vereiste. In 1965 opende de weg over de Richter Pass tussen Keremeos en Osoyoos. Alhoewel deze bergpas lang niet zo hoog is als andere bergpassen op Highway 3 kon verkeer er een flinke omweg via Okanagan Falls mee besparen.

In 1999 opende een ongelijkvloerse aansluiting met Highway 22 in Castlegar. Dit is één van de weinige ongelijkvloerse elementen van Highway 3. In 2016 is de Highway 3 rond Sunday Summit verbreed naar drie rijstroken.

Hope Slide

Op 9 januari 1965 ontstond een massieve aardverschuiving in de Nicoleum Valley ten oosten van Hope. 47 miljoen kubieke meter rots kwam vanaf Johnson Peak en bedekte de hele vallei, waaronder de Highway 3. Er vielen 4 doden. De weg was onderbroken, wat betekende dat verkeer tussen de Fraser Valley en Princeton een omweg van 180 kilometer moest maken via Merritt, destijds bestond de Coquihalla Highway niet en Highway 1 door de Fraser Canyon was nog maar enkele jaren daarvoor geschikt gemaakt voor zwaar vrachtverkeer, waardoor er anders alleen nog een route via de Verenigde Staten beschikbaar zou zijn. Over een periode van 21 dagen werd een tijdelijke wegverbinding over de Hope Slide aangelegd. Later is een permanente omlegging van Highway 3 aangelegd. Tegenwoordig is er een uitzichtspunt.

Kootenay Pass

De Kootenay River Bridge bij Creston, opengesteld in 1961.

Kootenay Pass is een 1.775 meter hoge bergpas tussen Salmo en Creston, enkele kilometers ten noorden van de grens met de Verenigde Staten. Toen de Highway 3 door dit gebied werd aangelegd, werd gekozen om de weg over de zuidhellingen van de bergen rond Kootenay Pass aan te leggen. Het idee was dat de sneeuw hier sneller zou smelten waardoor de weg makkelijker berijdbaar zou zijn. De smeltende sneeuw verhoogde echter ook significant het lawinegevaar. Men poogt het lawinegevaar te beheersen door geïmproviseerde explosieven vanuit helikopters op hellingen te gooien, in tegenstelling tot Rogers Pass (Highway 1) waar men artillerie van het Canadese leger gebruikt. Sinds 2010 zijn ook kanonnen op de hellingen geplaatst zodat men ook lawines kan opwekken als het weer te slecht is om met helikopters te vliegen. Deze kanonnen kunnen op afstand geopereerd worden en werken met compressiegolven om lawines op te wekken.

Andere bergpassen

Vanuit Hope is de eerste hoge bergpas de 1342 meter hoge Allison Pass. Dit is het hoogste punt tussen Hope en Princeton. Dit is een lange stijging vanuit Hope. Oostelijker ligt er ook nog de Sunday Summit (1284 meter).

Westelijk van Osoyoos gaat de Highway 3 over een circa 680 meter hoge bergpas. Deze is weinig bijzonder, maar vanaf de pashoogte is er een zijweg die naar ruim 1800 meter stijgt, waar in het verleden het Mount Kobau National Observatory gepland was, een astronomisch observatorium bovenop Mount Kobau. In 1966 opende Mount Kobau Road. Het observatorium ging in aanbouw maar werd in 1968 geschrapt na protesten.

Ten oosten van Osoyoos bevindt zich een ongenaamde circa 1130 meter hoge bergpas. Het hoogteverschil aan de westzijde bedraagt bijna 900 meter. De Highway 3 benadert hier de grens met de Verenigde Staten tot op slechts 0,5 kilometer. Iets oostelijker bevindt zich de 1233 meter hoge Anarchist Summit. Even voorbij Anarchist Summit is een zijweg naar het op ruim 1700 meter hoogte gelegen Mount Baldy Ski Area.

Tussen Christina Lake en Castlegar bevindt zich de 1535 meter hoge Blueberry-Paulson Summit, ook wel bekend als de Bonanza Pass. Tussen Salmo en Creston bevindt zich de 1775 meter hoge Kootenay Pass, de hoogste pas van Highway 3 in British Columbia.

Op de grens met Alberta bevindt zich de 1358 meter hoge Crowsnest Pass. Alhoewel dit niet de hoogste bergpas van Highway 3 is, is dit wel één van de bekendste passen, omdat het gelegen is op een provinciegrens en bovendien de zuidelijkste pasroute in de Canadese Rocky Mountains is. In de periode 1897-1898 werd een spoorlijn over de bergpas aangelegd, voornamelijk voor de mijnbouw. De weg over Crowsnest Pass werd in 1917 aangelegd.

Verkeersintensiteiten

Dagelijks rijden 2.300 voertuigen tussen Hope en Princeton en 1.700 voertuigen ten westen van Osoyoos. Bij Grand Forks reden 2.800 voertuigen en 2.600 voertuigen tussen Grand Forks en Castlegar. Westelijk van Creston reden 2.300 voertuigen en 3.000 voertuigen op de dubbelnummering met Highway 95 tot Cranbrook. De bergroute tussen Fernie en Sparwood telt 5.900 voertuigen en 4.500 voertuigen op de Crowsnest Pass.

Referenties

Highways & freeways in British Columbia

123455A67891011121314151617181920212223242627282930313335373941434952779191A93959797C99101113118395