Interstate Highway

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf Interstates)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Eisenhower Interstate System.svg

Het Dwight D. Eisenhower National System of Interstate and Defense Highways, kortweg het Interstate Highway System is een netwerk van autosnelwegen in de Verenigde Staten, en is vernoemd naar de president die het systeem bedacht heeft; Eisenhower. Het Interstate-systeem is een subsysteem binnen het grotere National Highway System (NHS). Het Interstate Highway System had in 2016 een totale lengte van 48.489 mijl, oftewel 78.019 kilometer. Ongeveer ¾ van alle snelwegen in de Verenigde Staten is een Interstate Highway. Alle Interstate Highways zijn snelwegen, maar niet alle snelwegen zijn Interstate Highways.

Interstate Highways komen in aanmerking voor federale financiering, alhoewel dit slechts een aandeel van de totale kosten betreft. De Interstate Highways zijn in eigendom en beheer van de staten. Sommige tolwegen zijn in het beheer van concessiehouders, dat kunnen zowel publieke agentschappen als private concessiehouders zijn.

Het netwerk van Interstate Highways ontsluit vrijwel alle grotere steden in de Verenigde Staten. In alle staten en het District of Columbia zijn Interstate Highways, maar het eigenlijke netwerk bevindt zich in de 48 aaneengesloten staten, dit zijn alle staten behalve Alaska en Hawaii. Op Puerto Rico zijn ook Interstate Highways. In Alaska zijn niet alle Interstate Highways een autosnelweg, deze worden ook niet bewegwijzerd.

In tegenstelling tot autosnelwegen in Europa gaan Interstate Highways (bijna) altijd dwars door het centrum van de stad. Omdat de meeste Amerikaanse stadscentra geen historisch centrum maar een kantorencentrum hebben, werd de autosnelweg de belangrijkste vorm van vervoer naar het werk. Sinds de jaren '60 is de meeste stedelijke werkgelegenheid buiten de stadscentra, voornamelijk in de suburbs. Ook deze werkcentra worden vaak door Interstate Highways ontsloten door middel van ringwegen, bypasses en aftakkingen.

Interstate Highway map.png

Naam

De I-70 door de San Rafael Swell in Utah.

De Interstate Highway verwijst naar het systeem. Het is geen synoniem voor "autosnelweg" of "freeway". Wel zijn op enkele zeer minieme uitzonderingen na, alle Interstate Highways autosnelwegen. Echter lang niet alle autosnelwegen in de Verenigde Staten zijn Interstate Highways. Het niet-Interstate snelwegennet is ongeveer 25.000 kilometer lang en bestaan voornamelijk uit US Highways, state highways en ongenummerde reference routes. Het systeem van Interstate Highways beslaat circa 75% van alle autosnelwegen in de Verenigde Staten. Het netwerk van Interstate Highways groeit amper nog, de meeste nieuwe snelwegen in de Verenigde Staten zijn US Highways of state highways.

De naam 'Interstate Highway' is in 1990 door president George H.W. Bush formeel gewijzigd naar het Dwight D. Eisenhower National System of Interstate and Defense Highways. De wet die daar voor nodig was, was de Intermodal Surface Transportation Efficiency Act of 1991, ook bekend als ISTEA. De naam kan aangegeven worden op speciale borden, maar worden niet door alle staten toegepast.

Netwerk

I-40.svg

Hoofdroutes

Zie ook lijst van Interstate Highways in de Verenigde Staten.

Het netwerk bestaat uit één- en tweecijferige hoofdroutes die een gridsysteem vormen in het hele land, met uitzondering van Alaska. Het netwerk is niet sequentieel genummerd, zo zijn er slechts 4 Interstates met één cijfer, de I-2, de I-4, de I-5 en de I-8. Het netwerk wordt doorgaans aangeduid door Interstate XX of I-XX.

Even nummers zijn oost-west verlopende snelwegen. Het laagste nummer is de I-2 in Texas, en het hoogste nummer is de I-96 in Michigan. Oneven nummers vormen de noord-zuidassen, het laagste nummer is de I-5 langs de Pacifische Oceaan, en het hoogste nummer is de I-99 in Pennsylvania, alhoewel het meest oostelijke continue nummer de I-95 is van Florida tot aan Maine.

Het schema voor de Interstate-nummering is ontworpen door de AASHTO in 1957. Snelwegen beheerd door de federale overheid buiten continentaal-Verenigde Staten hebben een eigen nummering, zoals de interstates op Hawaii en Puerto Rico. In Alaska zijn ook interstates, maar dit zijn (in principe) geen snelwegen.

Aan het wegnummer is niet de belangrijkheid van de route af te leiden, alhoewel de nummers met 10-tallen van de oost-westassen, en de 5-tallen van noord-zuidassen doorgaans de belangrijkste routes vormen, is dit niet altijd het geval. Zoals de I-45 die van Galveston naar Dallas loopt, een afstand van slechts 457 kilometer. De meeste even wegnummers op tientallen, de I-10, I-80 en I-90 lopen van de westkust naar de oostkust. De I-20, I-30 en I-40 vormen ook zulke routes, maar beginnen niet aan de westkust. De I-50 en I-60 bestaan niet. Oneven nummers die eindigen op een -5 lopen meestal van de Mexicaanse grens of de zuidkust naar de Canadese grens. Ook hier zijn uitzonderingen op, zoals de I-45 en de I-85.

Voor de efficiëntie lopen sommige nummers over langere afstand samen (een dubbelnummering). Zo delen de I-80 en I-90 in Indiana en Ohio over maar liefst 450 kilometer dezelfde route. Tussen Madison en Portage in Wisconsin lopen drie Interstates samen, de I-39, de I-90 en de I-94, de langste driedubbel-nummering in de Verenigde Staten.

Alhoewel de naam Interstate doet vermoeden dat een Interstate altijd meerdere staten verbindt, is dit (lang) niet altijd het geval. Met name met de 3-cijferige hulproutes blijven vaak binnen een staat.

Hulproutes

I-405 (CA).svg

Zie ook lijst van hulproutes van Interstate Highways.

Een hulproute of afgeleide is een 3-cijferige interstate die zijn nummer ontleent van de hoofdroute waar deze aan begint, of vlakbij loopt. Deze snelwegen vormen meestal korte ringwegen of bypasses in stedelijke gebieden.

Door het grote aantal hulproutes aan één hoofdroute kan een 3-cijferig nummer diverse malen voorkomen, ze mogen echter niet tweemaal binnen één staat voorkomen. In sommige staten is de hele set nummers verbruikt, zoals in New York, waar van de I-90 de I-190, I-290, I-390, I-490, I-590, I-690, I-790, I-890 en I-990 gebruikt zijn.

Ringsnelwegen behouden doorgaans één nummer, ongeacht welke andere hoofdroutes de weg kruist. De I-275 rondom Cincinnati is de enige 3-cijferige Interstate die door 3 staten loopt. Veelal loopt een 3-cijferige Interstate door slechts één staat, maar dat is niet overal het geval, met name in grote agglomeraties bij staatsgrenzen.

Wegbeheer

De Interstate Highways zijn in eigendom en worden beheerd door de staten. De enige uitzondering was de oude Woodrow Wilson Memorial Bridge (I-95/I-495) over de Potomac River bij Washington, D.C., die in eigendom was van de Federal Highway Administration. De brug is in 2006-2008 vervangen en is sindsdien in het beheer van de staten waar hij doorheen loopt, een unieke mix van de staat Virginia, het District of Columbia en de staat Maryland.

Financiering

Interstate 81 in Virginia ter hoogte van Roanoke.
Het knooppunt tussen I-20 en I-35W in Fort Worth, Texas.

Er zijn vanuit het oogpunt van financiering twee typen Interstate Highways. De zogenaamde 'chargeable' Interstates waarvan bij federale wet is vastgelegd hoeveel mijl er aangelegd mocht worden met federale financiering, en 'non-chargeable' Interstates, dit zijn wegen die voor de creatie in 1956 al een snelweg waren en opgenomen werden in het netwerk, evenals wegen die later zijn aangelegd als US Highway of state highway en pas na oplevering als Interstate Highway bewegwijzerd werden.

Chargeable Interstate Highway

Een chargeable Interstate Highway betreft een Interstate Highway die grotendeels gefinancierd is door de federale regering. Bij het aannemen van de Federal Aid Highway Act of 1956 werd een grens van 41.000 mijl vastgesteld. Met het aannemen van de Federal-Aid Highway Act of 1968 is dit vergroot met 1.500 mijl naar 42.500 mijl, wat later werd vergroot naar 43.000 mijl, waarvan het plafond nog niet bereikt is. De chargeable Interstate Highways zijn gefinancierd vanuit het Highway Trust Fund, dat gefinancierd wordt door de brandstofaccijns in de Verenigde Staten. 90% van de aanlegkosten werden gedragen door de federale regering, waardoor de bouwsnelheid van de freeways vanaf 1956 sterk toenam. Voor die tijd waren de lagere overheden, vaak gemeenten, verantwoordelijk voor een groot deel van de financiering.

Non-chargeable Interstate Highway

Een non-chargeable Interstate Highway betreft een Interstate Highway die niet is gefinancierd door de federale overheid. Deze vallen dus ook niet onder de grens van 43.000 mijl door de federale overheid gefinancierde Interstate Highways.

Er zijn hieronder twee typen te onderscheiden, de snelwegen die al voor 1956 waren opengesteld en op dat moment werden opgenomen in het netwerk van Interstate Highways, en de snelwegen die na 1956 zijn gebouwd zonder federale financiering, maar wel voldeden aan Interstate Highway ontwerpeisen en zodoende de status van Interstate Highway konden krijgen.

De meeste autosnelwegen van voor 1956 waren tolwegen, alleen in grootstedelijke regio's waren ook tolvrije snelwegen, maar voor 1956 waren deze vaak niet lang en reikten zelden tot buiten een stad. Staten mogen andere bronnen van federale financiering aanspreken om freeways volgens Interstate Highway ontwerpeisen aan te leggen, dit zijn formeel ook non-chargeable Interstate Highways.

Kosten van het systeem

De kosten van het systeem werden bij de-facto voltooiing in 1991 geraamd op $ 128,9 miljard, waarvan $ 114,3 miljard federale financiering, voor de bouw van 68.857 kilometer Interstate Highway tussen 1956 en 1991.[1] Gerekend naar inflatie was dit $ 240 miljard in 2018, wat neer komt op circa $ 3,5 miljoen per kilometer.

Geschiedenis

In 1955 waren veel snelwegen nog met 2 rijstroken gepland. Uiteindelijk is alles met 4 rijstroken aangelegd vanaf 1956.

De financiering van Interstate Highways heeft zijn oorsprong in de Federal-Aid Highway Act of 1944, toen 40.000 mijl aan 'Interstate Highways' werd goedgekeurd. De daadwerkelijke creatie van het Interstate Highway systeem kwam met de Federal Aid Highway Act of 1956 van 29 juni 1956, beter bekend als de "National Interstate and Defense Highways Act of 1956". , waarbij het geplande netwerk werd vergroot naar 41.000 mijl. Deze wet is er gekomen door lobby van Amerikaanse autofabrikanten en president Dwight D. Eisenhower, geïnspireerd door de bouw van de Duitse Autobahnen. Behalve voor privétransport zou het ook van grote waarde zijn voor transportroutes van militaire voorraden en troepenverplaatsingen ten tijde van noodsituaties. Destijds was er de dreiging van de Koude Oorlog.

De eerste federale wegenplanning begon in 1921, toen het bureau van openbare wegen het leger om een lijst had gevraagd van noodzakelijk geachte wegen voor defensie, de zogenaamde "Pershing Map". Later in de jaren 20 begon zich rondom New York City een systeem van zogenaamde "parkways" te ontwikkelen, de eerste aanzet tot de autosnelweg zoals we die nu kennen. Toen het aantal voertuigen op de weg begon toe te nemen begon ook de noodzaak tot een doorgaand snelwegennet toe te nemen om het bestaande hoofdwegennet van de US Highways aan te vullen. Eind jaren 30 van de 20e eeuw begon de planning tot een autosnelwegennet, de zogenaamde "superhighways". In 1938 werd er door de Amerikaanse president Franklin D. Roosevelt een eerste handgetekende plankaart aan het bureau van openbare wegen, de BPR, uitgereikt. Deze kaart bevatte 8 geplande superhighways die bestudeerd moesten worden. De "General Location of National System of Interstate Highways" ook wel het "Yellow Book" genaamd, was een uitgebreide documentatie inclusief kaarten waar voor elke stad het Interstate Systeem gepland was. Dit werd uitgegeven in 1955. De wegnummering van de Interstate Highways werd op 14 augustus 1957 officieel vastgesteld door de AASHTO. De eerste wegwijzers verschenen eind jaren '50 langs de wegen, het eerst langs snelwegen die reeds gepland en in aanbouw waren.

Alhoewel de aanleg van het Interstate Highway System tot op de dag van vandaag nog doorgaat, wordt het verwijderen van de laatste verkeerslichten op de I-90 in Wallace, Idaho vaak geciteerd als de completering van het systeem op 15 september 1991. De eerste schattingen voor de kosten waren 25 miljard dollar over 12 jaar. Uiteindelijk kostte het systeem 114 miljard dollar (425 miljard dollar met de inflatie doorgerekend tot 2006), en kostte het 35 jaar om te voltooien. Gemiddeld heeft het interstate-systeem dus 5,6 miljoen dollar of 4 miljoen euro per kilometer gekost.

Door het afblazen van de Somerset Freeway was I-95 onderbroken in New Jersey. Toen in 2018 het I-95 Interchange Project werd voltooid was de hele corridor compleet.

Missouri en Kansas hebben geclaimd dat de Interstate 70 de eerste Interstate Highway was. (Missouri zegt ook dat de I-44 de eerste was). De eerste 3 contracten waren getekend in Missouri op 2 augustus 1956. Kansas claimt dat de I-70 het eerste gedeelte was dat geasfalteerd was uit het programma, echter planning van deze weg was al begonnen voordat het Interstate Highway-programma werd opgezet. De Pennsylvania Turnpike, welke geopend is op 1 oktober 1940 zegt dat het de eerste snelweg was van de Verenigde Staten. Rond New York zijn echter ook oudere snelwegen te vinden.

De meeste Interstate Highways zijn in de jaren '50, '60 en '70 aangelegd. De aanleg ging daarna door, maar op een veel lager tempo. De meeste ontbrekende schakels in het systeem zijn al decennia geleden voltooid. De focus ligt tegenwoordig meer op het vernieuwen van het systeem. Veel Interstate Highways hebben nog het originele betonwegdek en zijn regelmatig in slechte staat. Daarnaast zijn veel kunstwerken in slechte staat, en moeten vervangen worden. In steden worden sommige Interstates beter ingepast, zoals de Interstate 93 in Boston, het beroemde "Big Dig"-project. Omdat onderhoud steeds meer geld kost worden veel wegverbredingen via tolstroken, zogenaamde express lanes, uitgevoerd.

De eerste generatie Interstate Highways resulteerde in gebreken in het wegontwerp voor verkeersveiligheid. Een probleem was de kleine obstakelvrije zone of starre objecten in de berm, zoals zware lichtmasten. Ook hadden de eerste generatie Interstate Highways vaak linker afritten, ontbrekende vluchtstroken op bruggen, te korte in- en uitvoegstroken, te steile hellingen, onveilige middenbermen en gladde wegdekken. In 1967 werden nieuwe ontwerpeisen gepubliceerd. Studies lieten zien dat snelwegen die vanaf 1967 werden ontworpen aanzienlijk lagere ongevalsstatistieken hadden.

Het Interstate Highway programma heeft een open einde. Het enige nog ontbrekende deel volgens het programma van 1956 was I-95 tussen Trenton en New Brunswick in New Jersey. Deze zal niet meer aangelegd worden. Daarnaast bouwen staten nog nieuwe Interstate Highways die niet onder het oorspronkelijke programma van 1956 vallen. Daardoor is het systeem voorlopig nog in uitbreiding, alhoewel op veel lager tempo dan in de jaren '60-70.

Openstellingen per jaar

I-15 nabij Mesquite, Nevada.
I-70 door de Glenwood Canyon in Colorado.
I-75 langs Tampa, Florida.

Bron:[2]

Jaar Openstelling (km) Cumulatief (km) % opengesteld[3]
<1956 3511 3511 5,1%
1956 868 4389 6,4%
1957 3595 7974 11,6%
1958 2890 10865 15,8%
1959 3052 13917 20,2%
1960 2895 16811 24,4%
1961 2890 19801 28,7%
1962 3284 23085 33,5%
1963 3574 26659 38,7%
1964 3967 30626 44,4%
1965 3488 34114 49,5%
1966 3689 37803 54,9%
1967 3488 41291 59,9%
1968 3160 44451 64,5%
1969 3275 47726 69,3%
1970 3069 50795 73,7%
1971 2326 53120 77,1%
1972 2263 55384 80,4%
1973 1719 57102 82,9%
1974 1308 58410 84,8%
1975 1803 60213 87,4%
1976 1273 61485 89,2%
1977 1167 62652 90,9%
1978 814 63466 92,1%
1979 588 64054 92,9%
1980 765 64819 94,1%
1981 615 65434 95,0%
1982 379 65812 95,5%
1983 184 65997 95,8%
1984 557 66553 96,6%
1985 256 66809 96,9%
1986 279 67087 97,4%
1987 318 67406 97,8%
1988 234 67640 98,2%
1989 696 68335 99,2%
1990 154 68489 99,4%
1991 104 68593 99,5%
1992 154 68747 99,8%
1993 80 68827 99,9%
1994 12 68839 99,9%
1995 24 68863 99,9%
Interstate Highway development 1956 - 1995.png

Wetgeving

De financiering van de Interstate Highways werd periodiek vastgesteld per wet, in de periode 1964-1972 gebeurde dit routinematig elke twee jaar. Niet alleen de financiering werd vastgelegd, maar ook de geplande routes. Een aantal Interstate Highways zijn echter via aparte wetten vastgesteld.

De aanzet naar het Interstate Highway systeem was de Federal-Aid Highway Act of 1944, waarin financiering voor 40.000 mijl aan Interstate Highway werd vastgelegd, maar dit kwam pas ten uitvoering met de Federal Aid Highway Act of 1956, waarin de grens ook werd opgehoogd naar 41.000 mijl. In de Federal-Aid Highway Act of 1968 werd nog eens 1.500 mijl aan het netwerk toegevoegd. In 1968 werd ook de Howard-Cramer Act apart vastgesteld, waarin geschrapte routes alternatief ingevuld mochten worden. Dit was oorspronkelijk 200 mijl, later werd dit opgehoogd naar 500 mijl in de Federal-Aid Highway Act of 1973, die echter in zichzelf geen uitbreiding van het netwerk meer voorzag, dat dus op 42.500 mijl begrensd bleef. Echter andere autosnelwegen die aan Interstate Highway ontwerpeisen voldeden konden wel de status van Interstate Highway krijgen, maar kwamen niet in aanmerking voor federale financiering.

Oorspronkelijk was het Interstate Highway systeem alleen voorzien in de 'Continental United States'. Hawaii werd in 1959 een staat, daarvoor werd de Hawaii Omnibus Act van 1960 vastgesteld waarin deze beperking werd opgeheven en Hawaii dus ook Interstate Highways kon krijgen, én in aanmerking kwam voor federale financiering. In de Surface Transportation Assistance Act van 1978 werd 30 mijl aan Interstate Highways toegevoegd door bestaande en geplande wegen de status van Interstate Highway te geven, dit betrof de Harbor Freeway in Los Angeles, en de toen nog geplande Lockport Expressway en latere I-481 in Syracuse, beiden in de staat New York. In de Supplemental Appropriations Act for 1978 kwam daar nog 1,5 mijl in Tacoma, Washington bij, wat later I-705 zou worden. De 1980 Appropriations Act voorzag in een verlenging van I-164 in Evansville, Indiana met 6 mijl. De 1981 Appropriations Act omvatte twee korte toevoegingen, 3 mijl van I-170 in St. Louis en 6 mijl van I-165 in Mobile, Alabama.

Federale wegenwetten in de Verenigde Staten

Federal Aid Road Act of 1916Federal Aid Highway Act of 1921Federal-Aid Highway Act of 1944Federal Aid Highway Act of 1956Federal-Aid Highway Act of 1968Federal-Aid Highway Act of 1973Intermodal Surface Transportation Efficiency Act (1991)


Ontwerpeisen

De Downtown Connector (I-75/85) in Atlanta.

Zie ook ontwerpeisen voor Interstate Highways.

De AASHTO heeft een set standaarden ontwikkeld die van toepassing zijn op alle Interstate Highways, tenzij er een uitzonderingpositie wordt gemaakt door de Federal Highway Administration (FHWA). De ontwerpeisen zijn strenger geworden in de afgelopen decennia. De belangrijkste ontwerpeis betreft de gecontroleerde ongelijkvloerse toegang tot de Interstate Highway (controlled-access). Op een paar uitzonderingen na mogen verkeerslichten alleen voorkomen bij tolstations en toeritdoseringslichten.

Maximumsnelheden

Zie ook maximumsnelheden in de Verenigde Staten.

Interstate Highways hebben doorgaans de hoogste snelheidslimieten van de Verenigde Staten. Maximumsnelheden worden vastgesteld per staat, vanwege lokale verschillen tussen de staten. In landelijke gebieden lopen de maximumsnelheden uiteen van 65 mijl tot 80 mijl (100 tot 130 kilometer per uur). Maximumsnelheden van 85 mijl komen alleen voor in Texas, en (nog) niet op een Interstate Highway. Stedelijke Interstates kennen doorgaans een snelheidslimiet van 50 tot 65 MPH (80 tot 105 km/h). De hoogste maximumsnelheden komen doorgaans in het westen en midden voor, de lagere in het oosten. De meeste maximumsnelheden zullen door Europeanen doorgaans als laag worden beschouwd, met name in het noordoosten en Midwesten van de Verenigde Staten.

Multifunctioneel ontwerp

Naast dat de Interstates zijn ontworpen om personen en goederen te vervoeren, zijn de snelwegen ook ontworpen voor militaire operaties, met name troepenverplaatsingen.

Een ander gebruik van de Interstates zijn die voor evacuaties als gevolg van kernoorlog. Dit systeem wordt al gebruikt ten tijde van evacuatieroutes voor orkanen of ander natuurgeweld. Om dit zo efficiënt mogelijk te maken is de contraflow ontworpen, zodat alle rijstroken in één richting beschikbaar zijn. Dit is voor het eerst toegepast in 1999 op de I-16 tijdens de evacuatie van de stad Savannah voor orkaan Floyd. In 2004 is dit toegepast in Tampa, Florida voor orkaan Charley, en langs de Golf van Mexico voor orkaan Ivan. Het is hierna nogmaals gebruikt in 2005 voor de evacuatie van New Orleans en Houston voor de komst van de orkanen Katrina en Rita. Alhoewel deze evacuaties doorgaans zeer chaotisch verlopen met gigantische files hebben ze veel levens gered, door de verdubbeling van de capaciteit om de stad uit te komen.

Een zogenaamde urban legend is dat één mijl van de 5 of 10 mijl van de Interstate kaarsrecht gebouwd moest worden zodat ze landingsbanen waren voor vliegtuigen tijdens oorlogssituaties. In tegenstelling tot deze populaire aanname zijn de Interstates niet ontworpen om te functioneren als landingsbaan.

Toepassing

De I-405 bij de Sepulveda Pass in Los Angeles.

De Interstates vormen het belangrijkste doorgaande systeem, en vaak de belangrijke rondwegen rondom agglomeraties. Zo loopt een één- of tweecijferige Interstate vaak dwars door de stad, in een oost-west of noord-zuidrichting. 3-cijferige Interstates vormen doorgaans ringwegen of bypasses. Binnen stedelijke gebieden zijn er heel veel afslagen, vaak met elke straat, wat soms resulteert in meerdere afslagen binnen één kilometer. Hiervoor zijn vaak borden geplaatst met de afstand tot de volgende drie afslagen.

Binnen grote agglomeraties vormen Interstate Highways vaak de minderheid van de snelwegen. Vaak zijn er ook vele US Highways en State Highways die de belangrijkere forensenroutes vormen. In New York komen ook Parkways voor, dit zijn snelwegen in parkachtige omgevingen en met een verbod voor vrachtwagens. Sommige Parkways zijn ongenummerd, en kennen alleen een naam.

Naamgeving

Veel Interstate Highways en andere wegen hebben ook een naam. In sommige agglomeraties zoals New York en Los Angeles zelfs bekender onder hun naam dan hun nummer. Namen komen vooral voor op de snelwegen in agglomeraties, in landelijke gebieden hebben slechts enkele snelwegen een naam. Wel zijn veel snelwegen vernoemd naar een persoon die veel voor een stad of regio heeft betekend. Veel van deze 'honorary names' zijn in de volksmond nauwelijks bekend.

De meeste snelwegen zijn vernoemd naar geografische punten, zoals steden of lokale objecten zoals een haven. Ook zijn enkele snelwegen vernoemd naar presidenten, met name rond Chicago.

Het lidwoord 'de' (the) wordt meestal weggelaten. Men spreekt van 'I-90' en niet 'the I-90'. In Southern California spreekt men echter weer veel van 'the 405' of 'the 10', maar zonder de prefix 'I'. Dit wordt gezien als een regionale afwijking. In Texas wordt vaak gesproken en geschreven met 'IH', bijvoorbeeld IH-45 of IH45. Dit is echter ook een uitzondering binnen de Verenigde Staten.

Driecijferige nummers worden vaak uitgesproken als twee of drie nummers. De I-405 wordt dus de 'four-oh-five' genoemd, en niet de 'four-hundred-five'. Ook hogere nummers zoals I-995 worden uitgesproken als 'nine-ninetyfive' (en niet 'ninety-nine-five' omdat de laatste twee cijfers zijn afgeleid van de hoofdroute, in dit geval I-95).

Carpooling

In sommige steden worden HOV-lanes (High Occupancy Vehicle, voertuigen met meer dan 2 personen aan boord) of HOT lanes aangelegd, die een meer filevrije doorgang moeten garanderen. In met name Los Angeles, maar ook in andere steden zijn de HOV-lanes vrij succesvol, in tegenstelling tot de Nederlandse carpoolstrook op de A1 bij Muiden, die later is omgebouwd in een wisselstrook. HOV-lanes zijn niet altijd fysiek gescheiden van de overige rijstroken, vaak alleen door middel van 2 doorgetrokken strepen. Deze HOV-lanes hebben minder afslagmogelijkheden dan de gewone rijstroken.

Rest areas

De I-80 bij Elk Mountain in Wyoming in de winter.

Langs Interstate Highways kan men rest areas vinden, dit zijn parkeerplaatsen langs de snelweg. Vergeleken met Europa zijn ze relatief klein, dit komt mede doordat commerciële activiteiten zoals een tankstation, restaurant of andere voorzieningen niet zijn toegestaan langs Interstate Highways, behalve als het tolwegen zijn. Dit gaat terug op Title 23, section 111 van de United States Code, Agreements relating to use of and access to rights-of-way-Interstate System. Het enige wat sinds 1982 toegestaan is op rest areas zijn snoepautomaten.[4]

Ter hoogte van staatsgrenzen zijn vaak zogenaamde 'Welcome Centers' te vinden, dit zijn vaak wat uitgebreidere rest areas met een gebouw met informatie over de regio en staat. Dit zijn vaak de meest moderne rest areas langs Interstate Highways.

Indien men wil tanken of ergens wil eten kan men naar een truck stop gaan. Deze bevinden zich bij afritten. In plattelandsgebieden heeft bijna elk dorp langs een Interstate Highway dergelijke voorzieningen. Alleen in zeer dunbevolkte gebieden zijn de afstanden tussen 'services' groter, met name in Utah.

Fietsen op Interstate Highways

Anders dan in veel Europese landen is fietsen op Interstate Highways niet per definitie verboden. Met name in het westen van de Verenigde Staten is dit op veel plekken toegestaan, vooral in plattelandsgebieden. In stedelijke gebieden mag dit vaak niet. In de praktijk wordt er weinig gefietst in de Verenigde Staten en al helemaal weinig op autosnelwegen.

Tol

De I-70 bij Quinter, Kansas.

Ongeveer 4.700 kilometer van de Interstate Highways zijn tolwegen, vaak turnpikes genaamd. De wet die het Interstate Highway-systeem mogelijk maakte, verbiedt tol op Interstates. De meeste tolwegen zijn echter van voor het Interstate Highwaysysteem in 1956 en zijn later onderdeel geworden van het systeem. Hierdoor kan er alsnog tol geheven worden. Regionale tolwegen worden soms tolvrij nadat de snelweg is afbetaald, maar dit is veelal niet het geval in het Interstate Highway systeem, met name in de regio New York City waar de meeste bruggen al decennia geleden zijn afbetaald, maar waar de tolinkomsten door de lokale wegenautoriteit aan andere doelen gewend wordt, voornamelijk het financieren van tekorten in de exploitatie van het openbaar vervoer. Tolwegen in het Interstate Highwaysysteem komen doorgaans niet in aanmerking voor financiering voor upgrades uit belastinggeld. Ze moeten zelfvoorzienend zijn. Wel zijn toll express lanes op Interstate Highways mogelijk, maar alleen nieuwe capaciteit mag getold worden. Wel is het mogelijk dat bestaande HOV lanes tolstroken worden.

Bewegwijzering

De Interstate H1 in Hawaii in Honolulu.

Zie Bewegwijzering in de Verenigde Staten.

Een Interstate-route is te herkennen aan een blauw schild met een rode bovenkant met in het rode vlak "Interstate" geschreven, en daaronder het wegnummer in het blauwe schild. Zo'n schild is 91 centimeter hoog, en 91 centimeter breed bij 2-cijferige nummers, en 112 centimeter bij 3-cijferige nummers.

De Interstates hebben een afritnummering, die kan verschillen per staat. Zo worden in het oosten vaak (maar niet altijd), opeenlopende afritnummers gebruikt, terwijl andere staten in het midden en westen doorgaans afritnummering gebruiken op basis van de dichtstbijzijnde milemarker, de Amerikaanse equivalent van een hectometerpaal. Een aparte situatie bestaat op de Interstate 19 in Arizona, waar de afritnummering is gebaseerd op kilometers.

California is een staat die jarenlang geen afritnummering gebruikte. Het kreeg een uitzonderingsstatus in 1950, omdat het Interstatenetwerk in die staat toen al grotendeels af was. Een afritnummering alsnog invoeren werd te duur geacht. Sinds 2002 is California afritnummering aan het invoeren op alle wegen die snelwegstatus hebben. Dit wordt alleen gedaan wanneer er noodzaak is tot een aanpassing aan de weg of bewegwijzering, om de kosten te drukken.

Op even wegnummers loopt de afritnummering op richting het oosten, oneven wegnummers hebben een afritnummering die oploopt naar het noorden. Hier zijn een paar uitzonderingen op.

De bewegwijzering maakt gebruik van zogenaamde control cities, belangrijke doelen op de route. Deze staan dan aangegeven. Dit concept is echter niet overal even duidelijk of consequent doorgevoerd. Soms worden hele kleine stadjes gebruikt als enige control city, en op sommige plekken staan helemaal geen control cities, alleen "Thru traffic", "North" "Northwestern Suburbs" of simpelweg alleen het wegnummer. Verder wordt veel gebruikgemaakt van de windrichtingen, daar Amerikaanse snelwegen doorgaans alleen in de 4 windrichtingen lopen vanwege het gridpatroon. In veel steden is het stratenpatroon ook exact noord-zuid of oost-west. Dit is een geheel ander concept dan in Europa, en kan voor Europeanen even wennen zijn.

Alhoewel Amerikaanse snelwegen bekendstaan als een weg met heel veel rijstroken valt dit in de praktijk wel mee. In Los Angeles zijn bijvoorbeeld nauwelijks snelwegen te vinden die meer dan 5 rijstroken per richting tellen. In extreme gevallen zijn er wegen met 8 rijstroken naast elkaar, zoals op de I-75 in Atlanta. Dit zijn doorgaans korte stukjes. Niet altijd worden alle rijstroken aangegeven met pijlen, soms staat er alleen een aanduiding "Sacramento left 3 lanes" of "Atlanta right 2 lanes". Dit kan verwarring opleveren bij ter plekke onbekenden.

Wegnummerschild

Na de creatie van het systeem in 1956 vroeg de American Association of State Highway Officials (AASHO, later AASHTO) aan de staten om voorstellen voor een wegnummerschild in te dienen. De beste voorstellen werden getest in een dag en nacht-situatie in Illinois. Het winnende voorstel kwam uit Texas, met een aanpassing die door Missouri werd aangedragen, met de tekst 'INTERSTATE' in het rode vlak aan de bovenkant. Op 14 augustus 1957 werd het nieuwe wegnummerschild officieel goedgekeurd. In 1967 vroeg de AASHO een trademark voor het wegnummerschild aan om te voorkomen dat bedrijven reclames langs de weg zouden zetten met niet-bestaande Interstate Highway bewegwijzering.

Trivia

I-77 bij North Gap, Virginia.
  • De drukste Interstate is de I-405 in Seal Beach bij Los Angeles, met gemiddeld 382.000 voertuigen per dag.
  • Het rustigste gedeelte is de I-95 in Houlton, Maine, bij de Canadese grens rijden gemiddeld slechts 1.880 voertuigen per dag.
  • Het noordelijkste punt van het Interstate-systeem bestaat uit de I-5, I-15 en I-29 die allemaal eindigen aan de Canadese grens.
  • Het zuidelijkste punt is de H-1 op Hawaii. Binnen het vasteland van de Verenigde Staten is de I-95 bij Miami het zuidelijkst.
  • Het oostelijkste punt is de I-95 bij Houlton, Maine aan de Canadese grens.
  • Het westelijkste punt is de H-1 op Hawaii. Op het vasteland is de I-5 bij Wolf Creek in Oregon het westelijkst.
  • Het hoogste punt in het Interstate-systeem is in de Eisenhower Tunnel in de I-70 in Colorado, op de Continental Divide op 3401 meter hoogte. Dat is twee keer zo hoog als de hoogste Europese snelweg.
  • Het laagste punt op het land is de I-8 bij Seeley, California, op -16 meter. Het laagste punt onder water is de I-95 in de Fort McHenry Tunnel in Baltimore, op -32 meter.
  • De langste Interstate is de I-90, welke 4.987 kilometer lang is tussen Seattle en Boston. De langste noord-zuidas is de I-95, die 3.101 kilometer lang is tussen Miami en Houlton, Maine.
  • De kortste snelweg is de niet bewegwijzerde I-878 bij John F Kennedy Airport in New York City, 1,1 kilometer lang. De kortste bewegwijzerde Interstate is de I-375 in Detroit, deze is 1,71 kilometer lang.
  • De staat met de meeste Interstates: New York, 29 routes
  • De staat met de meeste hoofdroutes: Illinois, 12 routes met 1 of 2 cijfers
  • De Interstate die de meeste staten bedient: Interstate 95, 15 staten en het District of Columbia
  • Langste Interstate netwerk in één staat: Texas, 5.204 kilometer (17 routes) (waarvan 3.400 kilometer door I-10, I-20 en I-35)
  • Grootste stad niet bediend door een hoofdroute: San Jose, California (1.016.000 inwoners)
  • Grootste stad niet bediend door enige Interstate: Fresno, California (522.000 inwoners)
  • Staat met de grootste Interstate dichtheid: Indiana.
  • Hoofdsteden van staten zonder Interstates: 4 stuks; Juneau, AK, Dover, DE, Jefferson City, MO, Pierre, SD.
  • Breedste middenberm: I-8 CA, I-84 OR, I-24 TN, meer dan 2 kilometer

Externe links

Kaartje van het grid van Interstate Highways

Referenties

Interstate Highways in de Verenigde Staten

2458101214151617192022242526272930353739404143444549555759646566686970717273747576777879808182838485868788899091939495969799


H-1H-2H-3


Auxiliary routes: Lijst van hulproutes van Interstate HighwaysBusiness routesDubbelnummeringenFederal Aid Highway ActLangste Interstate Highways