Lincoln Highway

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Lincoln Highway.png

Voor de weg in Australië zie Lincoln Highway (South Australia).

De Lincoln Highway is een historische transcontinentale route en auto trail door de Verenigde Staten. De weg verliep van Lincoln Park in San Francisco tot Times Square in New York City. De weg was 5.454 kilometer lang en is later vervangen door US Highways en uiteindelijk Interstate Highways. De huidige transcontinentale verbinding over deze route is de Interstate 80.

Routebeschrijving

Alhoewel routes in de Verenigde Staten tegenwoordig van west naar oost lopen is de Lincoln Highway vooral van oost naar west ontwikkeld, de historische expansie van de Verenigde Staten volgend. De weg begon in Manhattan op Times Square en volgde vanaf daar 42nd Street naar de Holland Tunnel, die echter later is aangelegd, daarvoor nam de route de Weehawken Ferry naar Union City, New Jersey. In het verstedelijkte oosten van New Jersey volgde de Lincoln Highway de US 1/US 9 naar Newark en vanaf daar NJ-27 naar Princeton, waar de route overging op de US 206 naar Trenton, de hoofdstad van New Jersey.

Bij Trenton stak de Lincoln Highway de Delaware River over en nam de US 1 in Pennsylvania naar Philadelphia. Vanaf Philadelphia volgde de Lincoln Highway langdurig de US 30 westwaarts, door Pennsylvania, West Virginia, Ohio en Indiana tot aan Aurora, Illinois. In Illinois volgde de Lincoln Highway een wat afwijkende route van de huidige US 30, vanaf Aurora via Illinois 31 naar Geneva, vervolgens Illinois 38 naar Dixon en daarna Illinois 2 naar Sterling, vanwaar de route weer samenviel met de US 30.

Vervolgens volgde de Lincoln Highway de US 30 westwaarts over de Great Plains, dwars door Iowa, Nebraska en Wyoming. Vanaf Granger, Wyoming viel de route niet meer samen met de US 30, maar volgde wat nu de Interstate 80 is tot West Wendover, Nevada. Dit was vroeger ook deels de US 40 en liep door de woestijn van Utah, ten zuiden van het Great Salt Lake langs.

Vanaf Nevada boog de Lincoln Highway naar het zuiden af en volgde de US 93 en US 93 Alternate zuidwaarts tot Ely en vervolgens de US 50 westwaarts tot Fallon in het westen van Nevada. Vervolgens waren er twee aparte routes over de Sierra Nevada tot Sacramento, California. De noordelijker route verliep over Donner Pass, via wat nu I-80 is en vroeger US 40 was. De zuidelijke route verloopt over Echo Summit via de hedendaagse US 50 in California.

In California volgde de Lincoln Highway vervolgens de oude US 40 westwaarts tot Berkeley, via wat nu I-80 is. Verkeer moest daarna via een veerdienst van de Berkeley Pier tot de Hyde Pier in San Francisco. Later opende de San Francisco - Oakland Bay Bridge als vaste oeververbinding. In San Francisco volgde de Lincoln Highway diverse stadswegen tot Lincoln Park, namelijk Hyde Street, North Point Street, Van Ness Avenue, California Street, 32nd Avenue en Camino del Mar. Lincoln Park is gelegen aan de Pacifische Oceaan.

Geschiedenis

De Lincoln Highway kwam tot stand dankzij de Good Roads Movement. Tot de jaren 1910-1920 was wegenbouw vaak een taak van lokale overheden en veel wegen waren helemaal niet georganiseerd onderhouden. Rond 1910 had de Verenigde Staten meer dan 3,5 miljoen kilometer plattelandswegen. Deze waren vrijwel altijd onverhard en niet onderhouden. Alleen binnen stadsgrenzen was er sprake van verharde wegen, en soms op enkele historische turnpikes in het noordoosten van de Verenigde Staten. Aangezien de spoorwegen vrijwel alle transport op de lange afstand op zich namen en wegen alleen een lokaal belang hadden.

Met de opkomst van de auto nam ook de interesse in lange-afstandsroutes toe. De droom van een transcontinentale weg werd gedreven door Carl G. Fisher (1874-1939). Hij opende in Indianapolis de eerste autodealer van de Verenigde Staten. Het idee begon vanaf 1912 meer vorm te krijgen en had als doel om in 1915 een transcontinentale weg te realiseren. Het voorstel werd gesteund door de voormalige president Theodore Roosevelt en toenmalige president Woodrow Wilson. De weg werd vernoemd naar Abraham Lincoln, de 16e president van de Verenigde Staten.

Op 1 juli 1913 werd de Lincoln Highway Association opgericht. Deze stelde zich ten taak om een 'verbeterde' weg te realiseren van New York tot San Francisco. Destijds waren er nog nagenoeg geen verharde wegen buiten de steden. Ook was de doelstelling dat de gehele route tolvrij zou zijn. Dit was vanwege de turnpikes in de 19e eeuw, die impopulair waren. Het eerste deel van de Lincoln Highway lag in New Jersey tussen Jersey City en Newark, die op 13 december 1913 formeel in gebruik werd genomen.

De vormgeving van de weg was ten oosten van de Mississippi River relatief eenvoudig, hier was al een dicht netwerk van historische wegen beschikbaar, die in variërende mate verbeterd waren als gravelweg of zandweg. Westelijk van de Mississippi was het wegennet nog nauwelijks ontwikkeld, wegen die op kaarten stonden waren in werkelijkheid niet meer dan sporen in het zand. Op 1 juli 1913 vertrok een konvooi van 17 auto's en 2 vrachtwagens uit Indianapolis en bereikte 34 dagen later San Francisco. De gehele route werd op 31 oktober 1913 formeel vastgesteld.

In werkelijkheid was nog bijna geen enkel deel van de Lincoln Highway berijdbaar met hoge snelheden. 's Nachts rijden was praktisch onmogelijk. In 1916 kon de trip in 20 tot 30 dagen afgelegd worden. Westelijk van Omaha, Nebraska waren praktisch geen voorzieningen aanwezig en moest overnacht worden in een tent. Ook tankstations waren nog lang niet zo gangbaar, indertijd was het nog gebruikelijk dat men benzine in een winkel kocht.

Van groot belang voor de publiciteit was de Transcontinental Motor Convoy van 1919, waarbij vrachtwagens van het Amerikaanse leger van Washington naar San Francisco reden, daarbij grotendeels de Lincoln Highway volgend. De gemiddelde snelheid lag op minder dan 10 km/h en onderstreepte de noodzaak om de weg te verbeteren. Vanaf de jaren '20 werd de weg geleidelijk verbeterd, mede omdat de Lincoln Highway in diverse staten één van de eerste wegen was buiten de steden die verhard zou worden. Het zou tot in de jaren '30 duren voordat de Lincoln Highway op grote schaal ten westen van de Mississippi River geasfalteerd werd.

In de jaren na de vaststelling van de route van de Lincoln Highway werden meer dan 250 auto trails opgezet, die met variërende kwaliteit aangegeven waren. Echte bewegwijzering bestond destijds nog niet, de routes waren gemarkeerd met eenvoudige handwegwijzers, mileposts en bewegwijzering die vaak meer op reclame leek, omdat veel auto trails gesponsord werden door grote bedrijven. In 1926 werd de eerste nationale wegnummering ingevoerd, de US Highways. Een groot deel van de route werd genummerd als de US 30 door het midden van de Verenigde Staten, maar ook als de US 40 in het westen en US 1 in het oosten van het land.

Met de introductie van de US Highways werd duidelijk welke routes prioriteit kregen om verhard te worden. Met name ten westen van de Mississippi River is het wegennet vanaf die tijd in hoog tempo geasfalteerd, zodat tegen 1935 bijna alle belangrijke wegen geasfalteerd waren, waaronder grote delen van de Lincoln Highway. De economische depressie werd tegengegaan door de 'New Deal', waarbij wegenbouw een belangrijk speerpunt was om de werkloosheid te bestrijden. Op 5 november 1935 werd een ceremonie gehouden in Nebraska waarbij het laatste deel van de Lincoln Highway verhard werd. In werkelijkheid waren de laatste delen van de route pas in 1938 geasfalteerd. Delen van de Lincoln Highway hebben ook een andere route gekregen, met name in het oosten van Nevada, waar de latere US 40 noordelijker verliep dan de US 50 via Ely.

De Lincoln Highway tegenwoordig

De Lincoln Highway verloor zijn belang eigenlijk al met de introductie van de US Highways in 1926, waarbij tal van nieuwe transcontinentale routes een wegnummer kregen. Met name vanaf midden jaren '30 waren deze veelal geasfalteerd. Ook de groei van Los Angeles zorgde ervoor dat San Francisco niet meer de dominante stad aan de westkust van de Verenigde Staten was. Ook nam het relatieve belang van New York City af met de groei van tal van andere grote steden in het land, waardoor het niet meer de enige oost-westverbinding tussen de twee belangrijkste steden aan de kusten was.

Vanaf 1956 werd het Interstate Highway systeem ontwikkeld dat de US Highways ging vervangen door freeways. De US 40 is westelijk van Salt Lake City zelfs helemaal vervangen door de Interstate 80. De Interstate 80 loopt ook van San Francisco tot New York, maar loopt met name ten oosten van de Mississippi River op detailniveau vrij ver van de oorspronkelijke route vandaan, met name in Pennsylvania.

Delen van de oorspronkelijke Lincoln Highway zijn volledig verdwenen met de bouw van Interstate 80, met name in Nevada. De snelweg is hier recht over de oorspronkelijke weg aangelegd. Delen van de oorspronkelijke route zijn wel bewaard gebleven en zijn deels als monument verklaard, zoals een stuk met klinkers in Omaha. Diverse monumenten en gedenktekens zijn langs de oorspronkelijke route gebouwd. Een belangrijke is het Lincoln Highway Monument op de Continental Divide in Wyoming. Oorspronkelijke markers zijn soms nog bewaard gebleven. Enkele trajecten zijn opgenomen in het National Register of Historic Places, met name in Iowa en Nebraska.

Referenties