Lintbebouwing

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Lintbebouwing is een vorm van bebouwing langs wegen. Meestal is langs een doorgaande weg of kanaal vanuit de historie een rij woningen/boerderijen geplaatst zonder al te veel zijstraten. Lintbebouwing kan kilometers lang zijn. In Europa is lintbebouwing veel voorkomend in (delen van) België, Polen, Italië, Hongarije en Roemenië. In de rest van de wereld is lintbebouwing vooral prominent in Indonesië.

Ontstaan en verkeer

De geschiedenis van lintbebouwing gaat vaak ver terug in de tijd. Vanuit een kern lopen vaak diverse radiale wegen. In de loop der tijd bleek het goedkoper om daar nieuwe woningen en boerderijen aan te bouwen dan om nieuwe wegen aan te leggen. In Staphorst en Rouveen komt dit bijvoorbeeld voor langs de Oude Rijksweg. De oudste boerderijen staan vooraan, terwijl die van de jongere generatie er vaak achter is gebouwd. Dit kan bijvoorbeeld problematisch zijn voor de postbezorging, postbodes moeten dan grotere afstanden lopen om steeds vanaf de hoofdweg de achterste woningen te bereiken. Binnen België is, vooral in Vlaanderen, lintbebouwing een veelvoorkomend fenomeen. Hierdoor krijgt het platteland een verstedelijkte aanblik met een vrij gespreide bevolking en een relatief hoge bevolkingsdichtheid, zeker voor plattelandsbegrippen.

Een nadeel van lintbebouwing is dat er erg veel erfaansluitingen zijn en vanwege de rechtstand van dergelijke wegen er vaak snel wordt gereden, waardoor de voorkeursgrenswaarde van de Wet Geluidhinder wordt overschreden. In weginrichtingskwesties blijkt lintbebouwing vaak een uitdaging te zijn, aangezien de vele erfaansluitingen en langzaam verkeer een rustige weginrichting vereist, terwijl dergelijke wegen tevens een doorgaande functie vervullen. In Nederland worden regelmatig klinkers toegepast om mensen te verleiden langzamer te rijden. Dit heeft echter weer gevolgen voor de akoestische situatie, aangezien klinkers het minst stille wegdektype zijn.

Referenties