Louisiana

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken
Flag of Louisiana.png
Louisiana.png
Hoofdstad Baton Rouge
Grootste stad New Orleans
Oppervlakte 135.382 km²
Inwonertal 4.660.000
Lengte snelwegennet 1.594 km
Eerste snelweg ~1958[1]
Afkorting LA

Louisiana is een staat in het zuiden van de Verenigde Staten. De staat ligt aan de Golf van Mexico en heeft een oppervlakte van 134.382 vierkante kilometer, of ruim drie keer zo groot als Nederland. De hoofdstad is Baton Rouge en grootste stad is New Orleans. De staat telt 4.660.000 inwoners (2018).

Inleiding

Geografie

Louisiana is gelegen aan de Golf van Mexico in het zuiden van de Verenigde Staten. De staat grenst in het westen aan Texas, in het noorden aan Arkansas en in het oosten aan Mississippi. De staat bestaat grotendeels uit laagland en wordt gevormd door de grote delta van de Mississippi River. De Mississippi splitst zich in meerdere takken. De Red River stroomt vanuit het noordwesten ook de delta in en de Sabine River vormt deels de grens met Texas. De kustregio bestaat grotendeels uit laagland dat langzaam in zee verdwijnt. Grote delen van Louisiana zijn dichtbebost, maar er zijn ook open gebieden, met name rond de Mississippi en Red Rivers, evenals het agrarische zuidwesten van de staat. Langs de kust liggen grote lagunes en meren, waarvan het Lake Pontchartrain het meest bekend is. Het zuiden van de staat bestaat grotendeels uit wetlands en moerassen en is slecht toegankelijk over land. De delta van de Mississippi heeft een omvangrijk netwerk van kunstmatige kanalen die voor de olie- en gasindustrie gegraven zijn, maar grotendeels in onbruik zijn geraakt. Een uitgebreid netwerk van dammen en waterkeringen moet de bevolking van zuidelijk Louisiana beschermen tegen het water.

De staat heeft een vochtig subtropisch klimaat. Er zijn lange hete zomers en korte milde winters. Louisiana is één van de natste staten met veel neerslag. De gemiddelde maximumtemperatuur in New Orleans is 17°C in de winter en 33°C in de zomer, met een jaarneerslag van bijna 1.600 mm, twee keer zoveel als Nederland. In het noorden van Louisiana valt in de winter sporadisch wat sneeuw. Louisiana is gevoelig voor extreem weer, met name door orkanen vanuit de Golf van Mexico, waarbij Hurricane Katrina in 2005 enorme schade veroorzaakte. Ook orkanen op zee kunnen al voor grote problemen zorgen door opstuwend water. Daarnaast zijn er vaak zware onweersbuien en tornado's komen in Louisiana voornamelijk in de winter en het begin van het voorjaar voor.

Economie

I-110 in Baton Rouge.

Louisiana is economisch divers, met veel landbouw en visserij, maar ook veel industrie, met name petrochemische industrie en olie- en gaswinning. Vanuit het zuiden van Louisiana wordt op grote schaal olie en gas gewonnen in de Golf van Mexico. Het gemiddelde inkomen in Louisiana is betrekkelijk laag en behoort doorgaans tot de laagste 10 staten van de Verenigde Staten. Het toerisme is van belang in de staat, met name de stad New Orleans trekt veel toeristen. Er is nauwelijks sprake van kusttoerisme omdat de kust overwegend uit moerassen en andere ontoegankelijke wetlands bestaat, en er weinig zandstranden zijn, de belangrijkste is het afgelegen Grand Isle.

De Mississippi River kent zeer veel zware industrie op de oevers tussen New Orleans en Baton Rouge. De oever is hier bezaaid met grote industriële complexen zoals olieraffinaderijen, staalfabrieken, kolenverwerking en overslag van grondstoffen van de binnenvaart op zeeschepen. Deze regio wordt de Port of South Louisiana genoemd. Het is ook de belangrijkste exporthaven voor graan en tarwe uit het Midwesten, dat via de Mississippi naar het zuiden van Louisiana wordt verscheept.

Demografie

Naam Inwonertal
New Orleans 393.000
Baton Rouge 225.000
Shreveport 192.000
Metairie 145.000

Louisiana is één van de weinige zuidelijke staten met een traaggroeiend inwonertal. De staat overschreed de grens van 1 miljoen inwoners tussen 1880 en 1890 en de grens van 2 miljoen inwoners tussen 1920 en 1930. De grens van 4 miljoen inwoners werd in de jaren '70 bereikt. Sindsdien groeit het inwonertal van Louisiana een stuk trager. In Louisiana is een diverse bevolking, waarbij African Americans een aanzienlijke minderheid vormen, ongeveer een derde van de bevolking. In tegenstelling tot Texas zijn er betrekkelijk weinig Hispanics en Latinos.

De staat heeft één grote agglomeratie, die van New Orleans. De hoofdstad Baton Rouge is de tweede stad van de staat, en de stad Shreveport is de grootste stad in het noorden van de staat. Andere grotere steden zijn Lafayette, Lake Charles en Alexandria. Andere steden zijn kleiner en hebben niet meer dan een regionaal karakter. De regio langs de noordkant van het Lake Pontchartrain is wel betrekkelijk dichtbevolkt, rond Hammond, Covington en Slidell. De Mississippidelta is dunbevolkt. Grote delen van het land zijn hier niet bebouwbaar of verdwijnen langzaam onder de zeespiegel.

Geschiedenis

De eerste Europeanen bereikten het hedendaagse Louisiana voor 1600. Het waren Spanjaarden die vanuit Mexico binnentrokken. Eind 17e eeuw nam het aantal reizigers vanuit Frankrijk en Franstalig Canada toe. Zij stichtten er de eerste nederzettingen. In 1682 werd de regio Louisiana genoemd naar de Franse zonnekoning Lodewijk (Louis) XIV. In 1714 werd Natchitoches aan de Red River gesticht, dit was de eerste permanente Europese nederzetting in Louisiana. De Fransen wilden de invloed van de Spanjaarden beperken. Mobile en later Biloxi waren de eerste hoofdsteden van het Louisiana Territory. Frankrijk en Spanje probeerden invloed te krijgen in het land ten westen van de Mississippi River. In 1763 moest Frankrijk het grootste deel van het land ten oosten van de Mississippi afstaan aan de Britten, en in 1765 migreerden veel Franstaligen uit wat nu het oosten van Canada is naar Acadiana, in het zuidwesten van het huidige Louisiana. In 1800 verkreeg Napoleon Louisiana weer door een geheim pact met Spanje.

Louisiana strekte zich destijds ten westen van de Misssippi River uit, ver noordwaarts tot in het zuiden van Canada. Dit omvatte bijna alle staten op de Great Plains ten westen van de Mississippi tot aan de Rocky Mountains. In 1803 vond de Louisiana Purchase plaats, waarbij de Verenigde Staten 1.200.000 km³ land van Frankrijk kocht voor $ 15 miljoen ($ 240 miljoen in 2015). De oppervlakte van de Verenigde Staten verdubbelde op dat moment. Het gebied werd daarna opgedeeld in diverse territoria. In 1812 werd Louisiana officieel een staat van de Verenigde Staten.

New Orleans werd een dominante stad, in 1840 was het de op twee na grootste stad van het land. In 1860 bestond bijna de helft van de bevolking van Louisiana uit slaven. In 1861 werd het een lid van de Confederate States, maar werd snel verslagen in de Amerikaanse burgeroorlog, al in het jaar daarop werd New Orleans veroverd door troepen uit het noorden. Begin 20e eeuw verhuisden veel zwarten naar de industrieën in het noorden van de Verenigde Staten. Zodoende nam het aandeel African-Americans wat af. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuisden veel inwoners naar California om daar in de defensie-industrie te gaan werken. Door publieke werken werd de infrastructuur in de staat aanzienlijk verbeterd vanaf de jaren '30, met name door de bouw van bruggen over de ontoegankelijke Mississippi River Delta. In augustus 2005 werd Louisiana en New Orleans in het bijzonder zwaar getroffen door Hurricane Katrina. Grote delen van de stad stonden onder water en laaggelegen delen langs de Golf van Mexico werden verwoest door stormvloeden.

Wegennet

Het Interstate Highway-netwerk van Louisiana.

Louisiana heeft een dicht netwerk van wegen. Diverse Interstate Highways doorkruisen de staat, en een fors aantal US Highways. Het netwerk van hoofdwegen wordt aangevuld door state highways die vaak een secundair belang hebben. Formidabele obstakels voor het verkeer zijn de Mississippi River en de delta daarvan. De kuststrook heeft daarom slechts een beperkt aantal wegen, en bovendien is het nergens mogelijk om lange stukken parallel aan de kust te rijden. In de delta van de Mississippi River is een groot aantal lange bruggen aangelegd.

Wegbeheer

De wegbeheerder van de staat is het Louisiana Department of Transportation and Development (DOTD).[2] Vanwege de vele waterwegen in de staat beheert het DOTD ook veel bruggen, kanalen, dammen, overstromingsgebieden, havens en luchthavens. Het huidige DOTD bestaat sinds 1976, maar heeft zijn oorsprong in de Louisiana Highway Commission die in 1921 opgericht werd. Louisiana beheert een disproportioneel groot aandeel van het wegennet met een lokale functie. DOTD heeft een Road Transfer Program, waarbij op vrijwillige basis wegen worden overgedragen aan de lokale autoriteiten die geen belangrijke functie in het netwerk van state highways vervullen.

Interstate Highways

Diverse hoofdroutes van het systeem van Interstate Highways doorkruist de staat. De Interstate 10 is de belangrijkste verbinding in het zuiden van de staat en loopt oost-west vanaf de grens met Texas via diverse grotere steden, waaronder de hoofdstad Baton Rouge en de grootste stad New Orleans. Voor doorgaand verkeer is de route via New Orleans echter een omweg, daardoor vormt Interstate 12 een bypass tussen Baton Rouge en Slidell die korter is dan I-10. Door het noorden van Louisiana vormt de Interstate 20 de doorgaande route voor oost-westverkeer en verloopt via Shreveport.

De Interstate 49 is de belangrijkste noord-zuidroute van de staat en verbindt de kustregio vanaf Lafayette met Alexandria, Shreveport en Arkansas in het noorden. De Interstate 55 begint net ten westen van New Orleans en voert noordwaarts in Mississippi. De Interstate 59 begint bij Slidell en loopt noordoostwaarts naar Mississippi.

Daarnaast zijn er enkele auxiliary routes van de Interstate Highways, in de stedelijke gebieden. De Interstate 110 vormt een noord-zuidroute door de hoofdstad Baton Rouge, terwijl Interstate 210 de bypass van Lake Charles vormt. De Interstate 220 vormt de bypass van Shreveport in het noorden van de staat. Interstate 310 en Interstate 510 vormen spurs vanaf I-10 ten westen en oosten van New Orleans, terwijl Interstate 610 een bypass van het centrum van New Orleans vormt.

US Highways

Diverse US Highways doorkruisen de staat. Enkele daarvan lopen parallel aan de Interstate Highways, zoals de US 11, US 51 en US 61. De US 63 en US 65 vormen minder belangrijke noord-zuidroutes in het noorden van de staat. De US 71 had lange tijd een groot belang voor verkeer binnen Louisiana, maar is later vervangen door I-49. In het noordwesten van de staat loopt de US 79, grotendeels parallel aan I-20. De US 80 loopt zelfs volledig parallel of over I-20. De US 84 vormt een wat secundaire oost-westroute door de noordelijke helft van de staat. Pas de US 90 is een echt belangrijke verbinding, hij volgt in het westen weliswaar I-10, maar vormt tussen Lafayette en New Orleans een cruciale verbinding en is gedeeltelijk als freeway en elders als 2x2 divided highway uitgevoerd. Het is gepland het deel tussen Lafayette en New Orleans onderdeel van I-49 te laten worden.

US Highways met een driecijferig nummer lopen vaker op grotere afstand van Interstate Highways maar hebben in veel gevallen een secundair karakter. De US 190 is nog wel overwegend met 2x2 rijstroken uitgevoerd.

Interstates en US Highways in Louisiana

I-10.svgI-12.svgI-20.svgI-49.svgI-55.svgI-59.svgI-69.svgI-110.svgI-210.svgI-220.svgI-310.svgI-510.svgI-610.svg

US 11.svgUS 51.svgUS 61.svgUS 63.svgUS 65.svgUS 71.svgUS 79.svgUS 80.svgUS 84.svgUS 90.svgUS 165.svgUS 167.svgUS 171.svgUS 190.svgUS 371.svgUS 425.svg

New Orleans


State Highways

De John James Audubon Bridge (LA-10) over de Mississippi River.

Aangezien de meeste US Highways al een secundaire rol hebben in Louisiana geldt dit nog meer voor de state highways. Langs de Mississippi River ligt een dicht netwerk van state highways waarvan delen ook met 2x2 rijstroken zijn uitgebouwd. Het netwerk van state highways is meer dan 26.000 kilometer lang. Een belangrijk upgrade project is Transportation Infrastructure Model for Economic Development of TIMED waarin 862 kilometer state highway verdeeld over 11 corridors naar een 2x2 divided highway worden verbreed. Dit project kost bijna $ 5 miljard en wordt gefaseerd uitgevoerd. TIMED is in 1989 goedgekeurd en was in 2002 geschat om in 2031 gereed te zijn, maar was in 2014 al grotendeels afgerond.[3]

State highways hebben een nummer van 1 t/m 3282, de staat is één van de weinige die state highways viercijferige nummers geeft. Een behoorlijk groot aantal state highways is in de loop der jaren geschrapt. State Highways worden doorgaans 'Louisiana Highway XX' of 'LA XX' genoemd. De wegnummering is in 1921 ingevoerd en het netwerk is in 1955 hernummerd. In de jaren '30 waren zeer veel nieuwe state highways aan het netwerk toegevoegd, met als resultaat dat Louisiana een buitengewoon omvangrijk netwerk van state highways heeft, buiten proportie tot de geografische omvang of het inwonertal. De staat beheert in Louisiana veel wegen die in andere staten een county road zouden zijn geweest.

Parish Roads

Louisiana heeft geen counties, maar parishes. Derhalve is er sprake van een parish road en niet van een county road. De meeste zijn zeer secundair in karakter vanwege het uitgebreide netwerk van state highways. Slechts een heel klein deel wordt bewegwijzerd.

Tolwegen

In Louisiana zijn geen reguliere tolwegen. Wel zijn er twee lange bruggen waarop tol betaald moet worden, de Lake Pontchartrain Causeway en de Highway 1 elevated road. Het elektronische tolsysteem van Louisiana is de GeauxPass, maar kan niet gebruikt worden op de Lake Pontchartrain Causeway,[4] waardoor de transponder nauwelijks nog gebruikt wordt. Het primaire doel van de GeauxPass was elektronische tolheffing op de Crescent City Connection, maar in 2013 werd de tolheffing op deze brug beëindigd.

Geschiedenis

De eerste wegen en bruggen

De Huey P. Long Bridge over de Mississippi River in Metairie.

De infrastructuur van Louisiana werd op het platteland al vrij vroeg ontwikkeld vanwege de vele katoenplantages. In 1921 werden de state highways van Louisiana voor het eerst genummerd, waarbij 98 routes werden toegekend, in 1929 steeg dit tot 490 routes. Het grootste obstakel voor het wegverkeer was de Mississippi River, en de delta daarvan in het zuiden van de staat. New Orleans was met name lastig te bereiken over de weg. Van oorsprong waren er twee belangrijke wegen naar New Orleans, de US 51 naar Hammond en de US 61 naar Baton Rouge. De US 90 was de westelijke ontsluiting. Vanuit het oosten was New Orleans echter niet te bereiken, men moest omrijden rond het Lake Pontchartrain. Dit verbeterde eind jaren '20, in 1928 opende de Maestri Bridge (US 11) en in 1929 opende de Chef Menteur Bridge (US 90), waarmee New Orleans er in korte tijd twee verbindingen vanuit het oosten bijkreeg. De eerste verkeersbrug over de het zuidelijke deel van de Mississippi River in Louisiana was de Huey P. Long Bridge in 1935, net ten westen van New Orleans. In 1940 opende de gelijknamige Huey P. Long Bridge in Baton Rouge.

Uitbreiding van het wegennet in de jaren '30

In 1930 had Louisiana al een uitgebreid netwerk van verharde wegen. Bijna US Highways waren toen al geasfalteerd (behalve de US 84 ten westen van de Red River) en ook diverse state highways waren al geasfalteerd. Secundaire wegen waren overwegend gravelwegen. Vanwege de vele neerslag in Louisiana hielden zandwegen het niet lang uit. In de jaren '30 is het netwerk van state highways in Louisiana enorm uitgebreid, en groeide naar 1325 routes in 1930 en meer dan 3000 routes eind jaren '30.

Na de Tweede Wereldoorlog

In de jaren '40 werd het wegennet weinig verder uitgebreid, een tweede golf van wegenbouw volgde in de jaren '50. Bijna alle state highways van enig verbindend belang werden in die tijd geasfalteerd. Ook werden grote bruggen aangelegd. De Lake Pontchartrain Causeway opende in 1956 en de Crescent City Connection in New Orleans opende in 1958.

Vanaf 1956 werd gebouwd aan de eerste Interstate Highways. De bouw startte niet erg snel in Louisiana, in 1960 waren slechts drie korte stukken opengesteld, twee delen van I-20 in het noorden van de staat (de bypass van Minden en van Ruston tot Calhoun) en een kort stuk van I-55 langs Ponchatoula. Geen enkel deel van I-10 was nog opengesteld. Bovendien was er een groot gebied zonder wegen tussen Lafayette en Baton Rouge. Dit moerasgebied was zeer ontoegankelijk en was een groot gebied zonder wegen. Verkeer vanaf Lafayette naar Baton Rouge moest via de US 167 en US 190 rijden, via Opelousas.

In de jaren '50 zijn de eerste wegen naar een 2x2 divided highway verbreed. De belangrijkste was de US 61 tussen New Orleans en Baton Rouge, delen van de US 90 ten westen en oosten van New Orleans en de US 190 tussen Krotz Springs en Baton Rouge. Elders waren vierstrooks wegen buiten de bebouwde kom zeldzaam, in 1960 was het enige stuk 2x2 US Highway in het noorden van de staat de US 79/80 van Shreveport tot Minden.

Hernummering van 1955

In 1955 is het netwerk van state highways in Louisiana volledig hernummerd. Er waren ook voorstellen om een aanzienlijk deel van de secundaire wegen over te dragen aan de lokale overheden (parishes en gemeenten) maar dit is uiteindelijk niet uitgevoerd, met als resultaat dat Louisiana een enorm netwerk van state highways beheert. Tot 1955 waren nummers willekeurig toegekend en vormden geen logisch systeem. Bij de hernummering van 1955 werden wegen opgedeeld in drie klassen; A (primary routes), B (secondary routes) en C (farm-to-market routes). De A-routes werden één of tweecijferige nummers toegekend. De B-routes kregen een nummer onder de 300 en overige wegen kregen een drie- of viercijferig nummer. Oneven nummers volgden noord-zuidroutes en even nummers volgenden oost-westroutes.

De bouw van de Interstate Highways

I-10 ten westen van New Orleans.

De bouw van de Interstate Highways accelereerde vanaf 1960. De destijds geplande Interstate Highways waren grotendeels in de jaren '60 en begin jaren '70 opengesteld. Belangrijk voor oost-westverkeer was de aanleg van de Atchafalaya Bridge ten westen van Baton Rouge, een 29 kilometer lange brug over het Atchafalaya Swamp. Dit was de eerste wegverbinding door dit gebied en opende in 1973 voor het verkeer. Het stedelijke snelwegennet van New Orleans en Baton Rouge is ook in die tijd voltooid.

In 1975 waren er nog slechts enkele ontbrekende schakels in het oorspronkelijk geplande netwerk van Interstate Highways. Er ontbrak nog een klein stuk van I-10 tussen Baton Rouge en New Orleans, dat in 1977 voltooid werd, tevens ontbrak nog een vrij lang stuk van I-12 tussen Hammond en Slidell. In 1979 opende het ontbrekende deel van I-55 tussen Hammond en New Orleans, de bijna 37 kilometer lange Manchac Swamp Bridge. In het noorden van Louisiana ontbrak nog het oostelijkste deel van I-20 tussen Tallulah en Vicksburg, dat in de tweede helft van de jaren '70 is geopend.

De Interstate 49 was geen onderdeel van het oorspronkelijke plan van Interstate Highways. De I-45 tussen Houston en Dallas was de westelijke noord-zuidroute en de I-55 tussen New Orleans en Memphis was de oostelijke noord-zuidroute, daartussen was oorspronkelijk niks gepland, zodat het noorden en zuiden van Louisiana niet per snelweg verbonden was. Alexandria was de grootste stad in Louisiana zonder aansluiting op de Interstate Highways. Er zijn in de jaren '50 wel plannen geweest voor een tolweg van Lafayette naar Shreveport, maar dit is uiteindelijk niet uitgevoerd. In de jaren '70 werd de aanleg van I-49 goedgekeurd, en de snelweg is vervolgens in fases tussen 1984 en 1996 opengesteld tussen Lafayette en Shreveport. I-49 was destijds gepland als een route die alleen in Louisiana zou lopen. Later werd besloten om I-49 noordwaarts te verlengen naar Kansas City. Het deel vanaf Shreveport tot de grens met Arkansas is grotendeels in 2014 opengesteld.

Hurricane Katrina

In augustus 2005 werd Louisiana getroffen door orkaan Katrina, dat voor meer dan $ 100 miljard schade toebracht, vooral in New Orleans, maar ook langs de kust van Louisiana en Mississippi. New Orleans stond lang onder water omdat veel waterkeringen het begaven. De wegen in de delta van de Mississippi stonden onder water en werden deels beschadigd. De elevated highways in New Orleans waren vaak de enige begaanbare wegen. De I-10 Twin Span Bridge over het Lake Pontchartrain ten oosten van New Orleans raakte ernstig beschadigd. De nabijgelegen Maestri Bridge was echter nauwelijks beschadigd, zodat verkeer vanaf het oosten snel hervat kon worden. De I-10 Twin Span Bridge is tussen 2006 en 2011 volledig vervangen door een moderne brug met 2x3 rijstroken.

Recente ontwikkelingen

De State Highway 1 is cruciaal voor de olie-industrie, omdat het de enige weg naar Port Fourchon is, vanwaar een groot deel van de olie- en gasindustrie in de Golf van Mexico bevoorraad wordt. Highway 1 zinkt echter langzaam weg en staat bij stormvloeden regelmatig onderwater. Omdat de weg uiteindelijk over een lang stuk permanent onder water zal komen te staan is de Highway 1 elevated road aangelegd, waarvan de eerste fase van 13 kilometer in 2009 is opengesteld. In 2013 werd de Crescent City Connection in New Orleans tolvrij.

Toekomst

De focus ligt op de aanleg van twee Interstate Highways, I-49 en I-69. De Interstate 49 moet uiteindelijk van New Orleans tot de grens met Arkansas gaan lopen. Het deel tussen New Orleans en Lafayette is al deels een freeway die onderdeel is van de US 90. In Lafayette moet de freeway door de stad worden aangelegd. Tevens is gepland om I-49 door Shreveport te laten lopen.

De Interstate 69 moet door het noordwesten van Louisiana gaan lopen, ten zuiden en oosten van Shreveport langs. Dit is onderdeel van de corridor vanaf Mexico naar Canada. Het project heeft in Texas meer prioriteit dan in Louisiana, maar met name het deel vanaf de grens met Texas tot aan I-20 ten oosten van Shreveport wordt actief bestudeerd. Tevens moet de State Highway 3132 (Inner Loop Expressway) in Shreveport naar de nieuwe I-69 verlengd worden.

In het zuiden van Louisiana moet de Highway 1 tegen stijgend zeewater en dalende bodem beschermd worden. Dit wordt gedaan door de Highway 1 elevated road aan te leggen, die uiteindelijk 29 kilometer lang moet worden.

In Baton Rouge wordt nagedacht over een ringsnelweg. De stad is momenteel te afhankelijk van de brug van I-10 over de Mississippi River, een belangrijk knelpunt. In New Orleans zijn echter geen plannen voor grote wegenprojecten.

Bruggen

Bruggen in Louisiana

Atchafalaya BridgeBonnet Carré Spillway BridgeCrescent City ConnectionHighway 1 elevated roadHorace Wilkinson BridgeHuey P. Long BridgeI-10 Twin Span BridgeIsrael LaFleur BridgeJohn James Audubon BridgeLake Pontchartrain CausewayLuling BridgeMaestri BridgeManchac Swamp Bridge


Agglomeraties

Er is één dominerende agglomeratie in de staat, en dat is New Orleans. Daarnaast vormt Baton Rouge ook nog een vrij grote agglomeratie. Andere steden zoals Shreveport, Lake Charles en Lafayette kennen slechts enkele voorsteden.

Expressways in New Orleans

Interstate 10Interstate 55Interstate 310Interstate 510Interstate 610


Referenties

  1. Crescent City Connection en aansluitende wegvakken van de Pontchartrain Expressway (I-10) en Westbank Expressway (US 90)
  2. www.dotd.la.gov
  3. (TIMED) Transportation Infrastructure Model for Economic Development | dotd.la.gov
  4. www.thecauseway.us
Flag of the United States.svg Verenigde Staten

AlabamaAlaskaArizonaArkansasCaliforniaColoradoConnecticutDelawareFloridaGeorgiaHawaiiIdahoIllinoisIndianaIowaKansasKentuckyLouisianaMaineMarylandMassachusettsMichiganMinnesotaMississippiMissouriMontanaNebraskaNevadaNew HampshireNew JerseyNew MexicoNew YorkNorth CarolinaNorth DakotaOhioOklahomaOregonPennsylvaniaRhode IslandSouth CarolinaSouth DakotaTennesseeTexasUtahVermontVirginiaWashingtonWest VirginiaWisconsinWyoming