M37 (Turkmenistan)

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
M37 RUS.svg
M37 TM map.png
M37
Begin Türkmenabat
Einde Bekdash
Lengte 1.430 km
Route

Flag of Uzbekistan.svg M37 RUS.svg

Centrum.svg Türkmenabat

Centrum.svg Mary A388 TM.svg

Centrum.svg Tejen

Centrum.svg Ashgabat

Centrum.svg Balkanabat

Centrum.svg Türkmenbashy

Centrum.svg Bekdash

De M37 is een hoofdweg in Turkmenistan. De weg vormt een oost-westroute door vrijwel het gehele land en is de belangrijkste weg van het land. De weg begint op de grens met Uzbekistan bij Türkmenabat, en verloopt via Mary, Ashgabat en Türkmenbashy naar Bekdash aan de Kaspische Zee. De M37 is 1.430 kilometer lang.

Routebeschrijving

De M37 bij Gokdepe.
De M37 bij Turkmenbashy.

Even ten noorden van Türkmenabat komt de Uzbeekse M37 uit Bukhara Turkmenistan binnen en steekt de rivier de Amu Darya over, waarna de weg door de stad Türkmenabat loopt, met 250.000 inwoners één van de grootste steden van het land. De voert daarna in zuidwestelijke richting, dwars door de Karakumwoestijn. Dit traject telt voortdurend 2x3 rijstroken. De afstand naar het stadje Mary bedraagt circa 250 kilometer, en er tussenin zijn geen plaatsen van enige omvang. Het gebied is voornamelijk een vlakke zandwoestijn. Rond Mary is een wat lager gelegen agrarisch gebied, waar landbouw mogelijk is. In Mary begint ook de A388, de weg naar Herat in Afghanistan. De M37 verloopt dan westwaarts, ook hier overal met 2x3 rijstroken en passeert door het kleinere stadje Tejen.

De M37 buigt dan naar het noordwesten af en verloopt parallel aan de grens met Iran naar Ashgabat. De afstand tussen Tejen en Ashgabat bedraagt circa 200 kilometer, ook dit deel telt voortdurend 2x3 rijstroken. Langs de grens met Iran liggen hogere bergen, de Kopet Dag, het hoogste gebergte van Turkmenistan met een top van ruim 2900 meter hoogte. De M37 zelf loopt langs de voet ervan en blijft op gelijke hoogte. De M37 voert daarna door het centrum van Ashgabat als moderne stadsboulevard. Er is ook een zuidelijke ringsnelweg voorhanden. De M37 voert langs het statige en prachtig gerestaureerde treinstation van Ashgabat en voert noordwestwaarts de stad uit met 2x3 rijstroken en is snelwegachtig, met enkele ongelijkvloerse kruisingen.

De M37 is ten westen van Ashgabat over 120 kilometer met 2x2 rijstroken uitgevoerd. Na Geok-Tepe versmalt de weg naar enkelbaans. Naar het noorden ligt de vlakke Karakumwoestijn, naar het zuiden nog steeds de Kopet Dag. De M37 gaat westelijker door de Karakumwoestijn, en er liggen vrijwel geen plaatsen langs de route. De belangrijkste plaats tussen Ashgabat en Türkmenbashy is Balkanabat, met 85.000 inwoners. In dit gebied liggen ook bergen tot zo'n 1900 meter hoogte. De M37 buigt ook naar het noorden af, door de regio Balkan. Uiteindelijk bereikt men de Kaspische Zeekust bij Türkmenbashy, een havenstad met 90.000 inwoners. Hier zit ook het gros van de Turkmeense gasindustrie. Volgens sommige kaarten eindigt de M37 hier, op andere kaarten loopt hij nog zo'n 180 kilometer verder noordwaarts naar Bekdash, parallel aan de Kaspische kust. Het landschap op dit deel van de route wordt gedomineerd door zandwoestijn en enkele zoutmeren. In Bekdash eindigt de verharde weg. Er gaat nog wel een onverharde zandweg verder naar Aktau in Kazachstan.

Geschiedenis

De M37 in Ashgabat.

Ten tijde van de Sovjetunie was de M37 een 1.600 kilometer lange route van Samarkand naar Türkmenbashy. De weg was van belang voor de katoenlandbouw langs de Amu Darya en als enige geasfalteerde weg van en naar de Sovjetrepubliek Turkmenia. Na 1991 kwam het grootste deel van de route in Turkmenistan te liggen. Volgens sommige kaarten is de M37 daarna noordwaarts verlengd van Türkmenbashy naar Bekdash over zo'n 180 kilometer, dit is echter ook als de R18 genummerd.

Vanaf 2000 namen de inkomsten uit gas flink toe, en Turkmenistan is 's werelds 4e grootste gasexporteur. Van dit geld is met name de regio Ashgabat als propaganda-instrument fors opgeknapt. De M37 is over zo'n 20 kilometer ten oosten van Ashgabat naar 2x3 rijstroken verbreed, en over zo'n 120 kilometer ten westen van de stad naar 2x3 en 2x2 rijstroken. Het is derhalve één van de modernste wegen in centraal-Azië. De passage door Ashgabat zelf is een reguliere stadsboulevard, maar er is wel een zuidelijke snelweg rond Ashgabat aangelegd. Ook de rest van de route is grotendeels gemoderniseerd. Turkmenistan is één van de weinige centraal-Aziatische landen die het hoofdwegennet op grote schaal heeft gemoderniseerd na de val van de Sovjetunie. De M37 speelde daarin een belangrijke rol omdat deze alle grotere steden van het land verbindt.

In 2012 is een deel van de M37 tussen ten zuiden van Balkanabat en Dzhebel in het westen van Turkmenistan over een nieuw tracé met 2x3 rijstroken verlegd. Dit traject kent geen ongelijkvloerse kruisingen.

Vanaf 2010 is de M37 oostelijk van Ashgabat over een lengte van 600 kilometer naar 2x3 rijstroken verbreed, met daarbij ook substantiële delen over een nieuw tracé, maar niet als een volwaardige autosnelweg, er zijn vrijwel geen echte aansluitingen. Omstreeks 2016 opende een 55 kilometer lang nieuw tracé met 2x3 rijstroken tussen Gevers en Artyk. In december 2020 was de verdubbeling van een lang stuk M37 verder tot Tejen gereed. In 2016 kwam ook een verdubbeling naar 2x3 rijstroken tussen Tejen en Mary gereed. In december 2023 kwam de omlegging van Mary gereed. Ook kwam toen de verdubbeling tussen Mary en Turkmenabat gereed. Dit deel is grotendeels door de woestijn aangelegd, maar volgt tussen Mary en voorbij Baryamaly een andere route dan de historische M37.[1]

Referenties

Flag of Turkmenistan.svg Hoofdwegen in Turkmenistan Flag of Turkmenistan.svg

M37 RUS.svg A381 RUS.svg A388 RUS.svg

R1 RUS.svg R3 RUS.svg R7 RUS.svg R8 RUS.svg R9 RUS.svg R10 RUS.svg R15 RUS.svg R16 RUS.svg R17 RUS.svg R18 RUS.svg R20 RUS.svg R21 RUS.svg R25 RUS.svg R28 RUS.svg R35 RUS.svg R36 RUS.svg R37 RUS.svg R38 RUS.svg R39 RUS.svg R47 RUS.svg R50 RUS.svg R53 RUS.svg R89 RUS.svg