New South Wales

Uit Wegenwiki
(Doorverwezen vanaf NSW)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of New South Wales.png
New South Wales.png
Hoofdstad Sydney
Grootste stad Sydney
Oppervlakte 809.444 km²
Inwonertal 8.071.000
Lengte snelwegennet 751 km[1]
Eerste snelweg 1958[2]
Afkorting NSW

New South Wales (NSW) is een staat in Australië en tevens de meest bevolkte, met 8 miljoen inwoners in 2019. De hoofdstad Sydney is tevens de grootste stad van het land. De staat is circa 23 keer zo groot als Nederland.

Inleiding

Geografie

New South Wales beslaat het zuidoosten van Australië, met een lange kustlijn aan de Tasmanzee, een onderdeel van de Pacifische Oceaan. De staat grenst in het noorden aan Queensland, in het westen aan South Australia en in het zuiden aan Victoria. Het Australian Capital Territory (ACT) is een enclave in het zuidoosten van New South Wales. De staat meet maximaal 1.200 kilometer van oost naar west en 990 kilometer van noord naar zuid. New South Wales heeft een oppervlakte van ruim 809.000 km², 23 keer zo groot als de landoppervlakte van Nederland.

De staat heeft een gevarieerd landschap. De kustlijn is veelal heuvelachtig en bebost, met een groen uiterlijk. Langs de kust liggen tal van nationale parken. De grootste concentratie van de bevolking van New South Wales is aan de kust rond Sydney, Newcastle en Wollongong. Landinwaarts ligt het Great Dividing Range, een heuvelachtig tot bergachtig gebied dat opgedeeld wordt in tal van kleinere berggebieden, waarvan de Blue Mountains bij Sydney het bekendste zijn. De bergen en de aangrenzende hooglanden kennen veelal hoogtes tussen 600 en 1400 meter, maar in het zuiden zijn de bergen duidelijk hoger, met diverse bergruggen rond 2000 meter en de 2228 meter hoge Mount Kosciuszko bij de grens met Victoria als hoogste punt van Australië.

Westelijk van de hooglanden ligt het uitgestrekte achterland, een dunbevolkte regio waarvan het klimaat naar het westen toe verandert van savanne naar steppe en uiteindelijk de woestijn van de Strzelecki Desert. Met name het zuiden en midden van deze vlakke streek bestaat uit geïrrigeerde landbouw, gevoed door het water van de Murray en Darling Rivers, die westwaarts stromen. De Murray River vormt grotendeels de grens met Victoria.

New South Wales heeft een gevarieerd klimaat. Een groot deel van de kustregio heeft een Mediterraan klimaat, met een vrij koel klimaat in het zuiden tot een subtropisch klimaat in het uiterste noorden. Het overgrote deel van de oppervlakte van New South Wales heeft een droog klimaat tot een woestijnklimaat, maar hier woont maar een klein deel van de bevolking. In de winter valt vaak sneeuw in de bergen, met name in het zuiden maar incidenteel zelfs in het noorden. In het zuiden zijn skigebieden.

Economie

De economie van New South Wales is vooral gebaseerd op de regio rond Sydney. Deze is vooral gebaseerd op diensten, industrie en logistiek, alhoewel de industrie een krimpend belang heeft in New South Wales. In het binnenland speelt de landbouw een belangrijke rol, de geïrrigeerde regio rond de Murray en Darling Rivers produceert een aanzienlijk deel van het Australische voedsel. In tegenstelling tot andere staten heeft New South Wales relatief weinig zware industrie, er is weinig grootschalige mijnbouw vergeleken met andere staten.

New South Wales beslaat ongeveer een derde van de Australische economie en Sydney alleen beslaat circa een kwart van de Australische economie. Sydney en New South Wales zijn daarmee dominant in Australië. Sydney staat bekend als één van de duurste steden ter wereld om te leven, alhoewel de inkomens hoog zijn, zijn de huizenprijzen extreem hoog.

Demografie

New South Wales heeft ongeveer een derde van de Australische bevolking en tweederde van de inwoners in New South Wales wonen in Sydney. Het aandeel inwoners dat in de buurt van Sydney woont is nog groter. Buiten de kuststreek rond Sydney zijn er slechts een klein aantal plaatsen groter dan een dorp. Dit zijn met name Newcastle, Port Macquarie en Coffs Harbour aan de kust, evenals de zuidelijkste voorsteden van de Gold Coast in Queensland. De voornaamste plaatsen in het binnenland zijn Queanbeyan, dat een voorstad van Canberra is, en Gouldburn. Deze plaatsen zijn echter al significant kleiner dan de plaatsen aan de kust. De Newell Highway vormt de scheidslijn tussen het dichter bevolkte oosten en dunbevolkte westen van New South Wales.

Geschiedenis

In 1770 was James Cook de eerste Europeaan die de kust van New South Wales bezocht. Hij noemde het gebied 'New Wales', wat kort daarna 'New South Wales' werd. In 1788 werd de eerste Europese nederzetting gesticht. De eerste bevolking woonde in strafkolonies (penal colony), waar veroordeelden uit Groot-Brittannië uit straf naar toe gezonden werden. Onder gouverneur Lachlan Macquarie werd de regio ontwikkeld in het begin van de 19e eeuw. Gedurende de 19e eeuw splitsten de Britse kolonies zich op. Zij verenigden zich tijdens de Federation of Australia, wat per 1 januari 1901 een feit was. In deze periode werd de landbouw in het binnenland van New South Wales op steeds grotere schaal ontwikkeld.

Gedurende de 20e eeuw ontwikkelde met name de regio Sydney zich tot een wereldstad. Er werd infrastructuur aangelegd, waaronder wegen, spoorwegen en bruggen. De ontwikkeling van de infrastructuur was lange tijd beperkt tot de regio rond Sydney en richting Victoria. Later in de 20e eeuw nam het belang van de landbouw af, waardoor de economische groei zich vooral op de kust rond Sydney focuste. Deze regio ontwikkelde zich tot één van de meest moderne stedelijke gebieden ter wereld, maar Sydney is omsloten door bergen en kust, waardoor het weinig fysieke ruimte heeft om te groeien. Ondanks dat New South Wales zeer uitgestrekt en dunbevolkt is, geldt Sydney als één van de duurste steden ter wereld om te leven.

Wegennet

De Sturt Highway bij Wagga Wagga.

Het wegennet van New South Wales is relatief uitgebreid langs de kuststreek en het berggebied, en de eerste prairiegebieden ten westen daarvan. In het westen van New South Wales liggen slechts enkele verharde wegen en belangrijke highways zijn soms onverhard.

Autosnelwegen vindt men voornamelijk in de regio Sydney, waar een volledige ringweg ligt. Er is sprake van drie radiale autosnelwegen die buiten het stedelijk gebied gaan, namelijk de Sydney-Newcastle Freeway, de Hume Freeway en Hume Highway van Sydney naar Melbourne en de Southern Freeway tot voorbij Wollongong. In het noordoosten, bij de grens met Queensland, ligt ook nog een langere snelweg. Vanaf de Hume Highway takt nog de Federal Highway af, een snelweg naar Canberra. De Pacific Highway heeft zich na 2010 ontwikkeld tot een lange autosnelweg tussen Sydney en Brisbane.

Elders vindt men geen autosnelwegen, maar zijn de wegen enkelbaans met lage tot extreem lage verkeersintensiteiten. In de Outback liggen verzorgingspunten ver uit elkaar, zo is het niet ongebruikelijk dat tankstations 100 tot 200 kilometer uit elkaar liggen. Het wegennet vormt een grid, waarbij in het westen de highways 150 tot 250 kilometer uit elkaar liggen, met een iets dichter netwerk in het oosten. Erg dicht is het wegennet in het oosten niet door de aanwezigheid van het kustgebergte.

De Hume Highway in New South Wales.

De Hume Highway vormt de belangrijkste verbinding tussen Sydney en Melbourne, waar de Federal Highway van af takt. De belangrijkste kustroute is de Pacific Highway, en in mindere mate de Princes Highway. De Sturt Highway is onderdeel van de route van Sydney naar Adelaide, en de Newell Highway en New England Highway functioneren als een transitroute vanaf Victoria naar Queensland die de drukkere kustregio vermijdt. Overigen highways hebben vooral een regionale functie. Men moet er op bedacht zijn dat plaatsen die op de kaart als belangrijk worden aangegeven, veelal kleiner zijn dan doet vermoeden. Op de meeste kruispunten van belangrijke wegen zijn de plaatsen meestal niet veel groter dan een paar duizend inwoners, in het westen soms slechts enkele honderden inwoners.

De Kamilaroi Highway bij Cryon.

In het zuidwestelijke grensgebied met Victoria en South Australia bestaat een Fruit Fly Exclusion Zone, waarbij het verboden is om fruit, groenten, planten of bloemen in deze grote zone te brengen of over staatsgrenzen te vervoeren. De Fruit Fly Exclusion Zone ligt ten westen van de Hume Highway en loopt 200 tot 300 kilometer New South Wales in.[3] Deze zone geldt ook in een kleiner gebied aan de kant van Victoria en South Australia. Reizigers in de Snowy Mountains moeten er op bedacht zijn dat hier in de winter zware sneeuwval kan voorkomen, met name boven 1.200 meter. Getroffen routes zijn vooral de Snowy Mountains Highway en zijwegen. Op de Hume Highway, Princes Highway of Monaro Highway zijn de problemen vaak niet aan de orde.

In het noordwesten van New South Wales geldt dat veel zandwegen privéwegen zijn en niet openbaar toegankelijk zijn. Sommige zandwegen zijn niet geschikt voor doorgaand verkeer. De Silver City Highway is de belangrijkste onverharde weg in New South Wales en is over een kleine 400 kilometer onverhard tussen de grens met Queensland en Broken Hill. Op andere grotere highways geldt dat deze vrijwel altijd verhard zijn. Onverharde wegen zijn niet per definitie slecht begaanbaar, de belangrijkste worden redelijk onderhouden en zijn ook met een gewone personenauto begaanbaar. De zijwegen hiervan zijn vaak echter alleen per terreinwagen berijdbaar. Het is raadzaam om extra brandstof en een reservewiel mee te nemen, daar hulp vaak niet op korte termijn beschikbaar is in de outback. Men moet bij pech nooit het voertuig verlaten omdat zoektochten vaak met vliegtuigen worden uitgevoerd en gestrande voertuigen beter vindbaar zijn dan enkele personen. In het regenseizoen zijn sommige zandwegen onbegaanbaar. Brandstof en voedsel is in vrijwel elke bewoonde plaats verkrijgbaar, maar langs sommige wegen kan het 100 of 200 kilometer duren voordat men een volgend dorp tegen komt. Vrijwel elke plaats heeft ook kampeervoorzieningen.

Hoofdwegen en autosnelwegen in New South Wales

Autosnelwegen: Gore Hill FreewayWarringah FreewaySydney Harbour TunnelCahill ExpresswayEastern DistributorSouthern Cross DriveGeneral Holmes DriveLane Cove TunnelHills MotorwayCross City TunnelWestern MotorwayWestern DistributorSouth Western MotorwayM6 MotorwayWestlinkPacific MotorwayPrinces MotorwayNewcastle Inner City BypassHume MotorwayHunter ExpresswayWestern Sydney Airport Motorway

Hoofdwegen: Barrier HighwayBruxner HighwayCarnarvon HighwayCastlereagh HighwayCobb HighwayFederal HighwayGreat Western HighwayGwydir HighwayHume HighwayKamilaroi HighwayKings HighwayMid-Western HighwayMitchell HighwayMonaro HighwayNew England HighwayNewell HighwayOxley HighwayPacific HighwayPrinces HighwayRiverina HighwaySilver City HighwaySnowy Mountains HighwaySturt Highway


Geschiedenis

19e eeuw

Toen Macquarie in 1810 in Sydney arriveerde waren er geen verharde wegen buiten de stad, en de stad had destijds geen echt wegennet, er waren vooral slecht aangelegde paden tussen de huizen. Binnen enkele jaren werd een aantal tolwegen aangelegd van Sydney naar nabijgelegen plaatsen. In de 19e eeuw was de financiering van wegen vooral geregeld met concessies van 10 jaar voor tolwegen. In de periode 1810-1822 werden de invalswegen van Sydney uitgebouwd tot verharde wegen. Sydney had een plan voor de ontwikkeling van wegen, de straten waren genaamd en bewegwijzerd.

Midden 19e eeuw begon de ontwikkeling van het land achter het kustgebergte, de zogenoemde Bathurst Plains. Het wegennet vanuit Sydney verliep echter niet ver die regio in. Er was een tekort aan arbeid om wegen aan te leggen die de vele kleine agrarische plaatsen westelijk van Sydney te ontsluiten. Het arbeidstekort kwam door de goudkoorts en het teruglopen van het aantal veroordeelden die vanuit Groot-Brittannië naar Australië werden gestuurd. Tot midden 19e eeuw had New South Wales een uitgebreider netwerk van wegen dan andere Britse kolonies in Australië, omdat in New South Wales een grote voorraad aan veroordeelden waren die konden werken in de wegenbouw.

Tussen 1860 en 1880 werd het wegennet verder ontwikkeld, maar de bouw kwam daarna grotendeels tot stilstand vanwege opkomst van de spoorwegen. Per trein konden goederen beter vervoerd worden dan met karren over de weg. Eind 19e eeuw reikten spoorlijnen tot ver buiten Sydney en warden alleen toevoerwegen naar eindstations aangelegd. In 1879 werd tolheffing beëindigd in alle Australische kolonies, zodat er nog minder geld voor de wegenbouw beschikbaar kwam. Op enkele plekken werd een veerdienst gestaakt toen een spoorbrug gereed kwam, zodat noord-zuidverkeer langs de Pacifische Kust over de weg feitelijk onmogelijk werd tot vrij ver in de 20e eeuw. Binnen de bebouwde kom was de situatie echter minder problematisch. De stadswegen bleven wel ontwikkeld worden.

20e eeuw

Alhoewel eind 19e eeuw al de eerste auto rondreed in Australië was het aantal motorvoertuigen tot na de Eerste Wereldoorlog zeer beperkt, en was er ook geen noodzaak om de wegen direct te verbeteren zoals in Noord-Amerika en Europa al wel wat eerder gebeurde. De wegen waren veelal onverhard, hobbelig en slecht berijdbaar na neerslag. Na 1890 werden enkele wegen verhard met een asfaltverharding.

In 1925 werd in New South Wales de Main Roads Board opgericht, die ten taak had het hoofdwegennet van de staat te ontwikkelen. De bestaande wegen die vooral door paarden en karren werden gebruikt, waren ongeschikt voor de hogere snelheden van gemotoriseerd verkeer. Eén van de eerste moderne hoofdwegen die in New South Wales werd aangelegd was de kustweg van Sydney naar Newcastle, die in 1930 werd voltooid. De veerdienst over de Hawkesbury River werd toen in gebruik gesteld, maar het zou tot 1945 duren voordat er een vaste brug lag.

Tijdens de jaren '30 was er weinig ontwikkeling van het wegennet vanwege de economische depressie. Een grote prestatie in die tijd was echter de openstelling van de Sydney Harbour Bridge in 1932. In die tijd gingen de technologische ontwikkelingen echter door. Met name de bouw van geasfalteerde wegen op industriële schaal werd toen ontwikkeld. Vanwege de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog werd het Australische wegennet vanaf 1939 verder ontwikkeld, vooral vanuit het oogpunt van het Australische leger. Dit was echter vooral gericht op de lange-afstandswegen door de Outback naar het noorden en westen van Australië, die gevoeliger waren voor een mogelijke Japanse invasie. In New South Wales vond weinig ontwikkeling van het wegennet plaats.

De Cahill Expressway in aanleg in 1955.

Direct na de Tweede Wereldoorlog begon men het wegennet op grote schaal te ontwikkelen. De steden rond Sydney begonnen zich vooral te ontwikkelen rond de invalswegen, uiteindelijk groeide dit uit tot één groot stedelijk gebied waarbij een groot netwerk van urban arterials ontwikkeld moest worden. In 1945 werd een plan vastgesteld voor hoofdwegen in Sydney. Tussen 1955 en 1958 werd de Cahill Expressway aangelegd als eerste autosnelweg in New South Wales.

Buiten Sydney was de prioriteit na de Tweede Wereldoorlog vooral om afgelegen gemeenschappen en landbouwgebieden te ontsluiten door all-weather roads, deels waren dit verharde wegen, maar deels ook gravelwegen die ook tijdens en na neerslag berijdbaar bleven. Via de Commonwealth Aid Roads Act van 1959 kwam er veel federaal geld beschikbaar voor de ontwikkeling van de hoofdwegen en autosnelwegen. Het was ook vanaf deze periode dat de meeste hoofdwegen in New South Wales werden aangelegd zoals men die nu kent. De wegenbouw viel in Sydney echter al vroeg stil. Na de openstelling van de Western Distributor in Sydney werden er lange tijd geen nieuwe autosnelwegen meer aangelegd en vrijgehouden tracé's werden verkocht aan projectontwikkelaars, zodat de nog geplande autosnelwegen niet goedkoop meer aangelegd konden worden.

Na 1972 ging de prioriteit nog vooral uit naar de verdubbeling van de Hume Highway tussen Sydney en Melbourne. Dit was destijds de belangrijkste dubbelbaans weg in Australië. In die periode werd ook de Pacific Motorway tussen Sydney en Newcastle aangelegd, dit werd lange tijd beschouwd als de meest iconische autosnelweg van Australië buiten de stedelijke gebieden. In 1992 opende de Sydney Harbour Tunnel als ontlasting van de Harbour Bridge.

Men zag na de jaren '70 in dat het verkopen van de gereserveerde trace's in Sydney een foute beslissing was geweest, het verkeer stopte niet met groeien maar nam juist enorm toe, met een grootschalige overbelasting van het stadswegennet van Sydney, lange reistijden en hoge intensiteiten op wegen die daar niet voor ontworpen waren. Tussen midden jaren '80 en 1992 is de South Western Motorway aangelegd als verbinding van Sydney naar de Hume Highway. Tussen 1989 en 1993 is ook de ontbrekende schakel van de Western Motorway in het westen van Sydney aangelegd.

21e eeuw

In de jaren '90 bleek dat de verkeerssituatie in Sydney onhoudbaar was geworden. Omdat de ruimtereserveringen echter in de jaren '70 verkocht waren konden autosnelwegen niet meer aangelegd worden zonder de grootschalige sloop van bebouwingen. Dus waren tunnels noodzakelijk, maar het ontbrak de stad en staat aan geld om tunnels aan te leggen. Daartoe kwamen private concessies om de hoek kijken. In de jaren na 2000 zijn diverse ondergrondse snelwegen aangelegd, met name de Australische gigant Transurban ontwikkelde veel van deze ondergrondse infrastructuur. In 1997 opende de Hills Motorway in het noordwesten van Sydney, in 2000 opende de Eastern Distributor, in 2005 de Cross City Tunnel en in 2005 de Westlink, die de westelijke ringweg van Sydney vormt. In 2007 de Lane Cove Tunnel, hiermee was de ontbrekende schakel van de ringstructuur van Sydney voltooid.

Na 2000 ging buiten de regio Sydney de aandacht vooral uit naar de upgrade van de Pacific Highway. De eerste upgrades noordelijk van Newcastle waren een dual carriageway met een mix van gelijkvloers en ongelijkvloerse kruisingen. Dit was rond 2000 voltooid tot aan Port Macquarie. Eind jaren 2000 is echter besloten om de Pacific Highway integraal te verbreden naar 2x2 rijstroken tot de grens met Queensland, waar het aansloot op de Pacific Motorway naar Brisbane. De ontwerpstandaard werd hier ook verbeterd, alle nieuwe delen die na 2010 zijn geopend zijn direct als volwaardige autosnelweg aangelegd. In de periode 2015-2020 zijn grote delen van de Pacific Highway gereed gekomen.

In de regio Sydney bleef de verkeersdruk na 2010 maar toenemen, er was nog sprake van ontbrekende schakels en een overbelast stadswegennet. Om dit op te lossen zijn twee megaprojecten uitgevoerd, de NorthConnex, die de ontbrekende schakel in het noorden van Sydney oplost, en de WestConnex, een serie ondertunnelde snelwegen die het centrum met de Western Motorway en de Southwestern Motorway ging verbinden. Hiermee werd in relatief korte tijd vele miljarden dollars aan het ondergrondse wegennet van Sydney uitgegeven.

Hoofdwegennet

Zie ook Hernummering van wegen in New South Wales.

De hoofdwegen hebben een nummer gebaseerd op het oude nummeringssysteem. De meeste staten hebben al eerder een alfanumeriek nummeringssysteem ingevoerd, New South Wales voerde dit vanaf 2013 in. De namen van de wegen zijn bekender dan het nummer.

De oude nummering van voor 2013.

Wegnummering

In New South Wales bestaat het volgende wegnummeringssyteem;

wegnummer klasse
1-31 Highway
51-694 Main Road
2001-2114 Secondary Road
4000-4056 Tourist Road
8001-8011 Transitway

Lijst van Highways

Een overzicht van de primaire highways in New South Wales, volgens hun 'Gazetted Road Number'.[4]

Wegnummer Naam Route
Highway 1 Princes Highway Sydney - Wollongong - Kiama - Nowra - Eden - grens Victoria
Highway 2 Hume Highway Sydney - Goulburn - Yass - Albury - grens Victoria
Highway 3 Federal Highway grens A.C.T. - Yarra
Highway 4 Snowy Mountains Highway Bega - Cooma - Hillas Creek
Highway 5 Great Western Highway Sydney - Bathurst
Highway 6 Mid Western Highway Bathurst - Cowra - Marsden - Hay
Highway 7 Mitchell Highway Bathurst - Orange - Dubbo - Barringun - grens Queensland
Highway 8 Barrier Highway Nyngan - Broken Hill - Cockburn - grens South Australia
Highway 9 New England Highway Hexham - Maitland - Tamworth - Armidale - Wallangarra - grens Queensland
Highway 10 Pacific Highway Wyoming - Ourimbah | Tuggerah - Wickham | Warrabrook - Coffs Harbour - Ballina - Tugun - grens Queensland
Highway 11 Oxley Highway Port Macquarie - Tamworth - Nevertire
Highway 12 Gwydir Highway South Grafton - Moree - Walgett
Highway 13 Cumberland Highway Liverpool - Wahroonga
Highway 14 Sturt Highway Tarcutta - Wagga Wagga - Hay - Mildura
Highway 15 Barton Highway grens A.C.T. - Murrumbateman - Yass
Highway 16 Bruxner Highway Ballina - Tenterfield
Highway 17 Newell Highway Tocumwal - Marsden - Dubbo - Moree - Goondiwindi - grens Queensland
Highway 18 Castlereagh Highway Marrangaroo - Craboon - Gilgandra - Walgett - Hebel - grens Queensland
Highway 19 Monaro Highway grens Victoria - Rockton - Cooma - Canberra
Highway 20 Riverina Highway Bethanga Bridge - Albury - Deniliquin
Highway 21 Cobb Highway Moama - Deniliquin - Hay - Wilcannia
Highway 22 Silver City Highway Buronga - Warri Gate - grens Queensland
Highway 23 Windale - Sandgate
Highway 25 Illawarra Highway Albion Park - Sutton Forest
Highway 27 Golden Highway Minimbah - Warkworth - Dubbo
Highway 28 Carnarvon Highway Moree - Mungindi - grens Queensland
Highway 29 Kamilaroi Highway Willow Tree - Walgett - Bourke
Highway 30 Central Coast Highway Kariong - Doyalson
Highway 31 Gold Coast Highway Tweed - Coolangatta - grens Queensland

Wegbeheer

De wegbeheerder is Transport for New South Wales (TfNSW).[5] Dit ontstond per 1 december 2019 uit een samenvoeging met de Roads and Maritime Services (RMS).[6]

Geschiedenis

Het wegbeheer in New South Wales werd vanaf november 1932 op staatsniveau geregeld met de oprichting van het Department of Main Roads (DMR). Op 1 januari 1989 werd de Roads & Traffic Authority (RTA) opgericht. Dit was zowel een wegbeheerder als agentschap van de overheid van New South Wales die ten taak had om infrastructuur aan te leggen, rijbewijzen uit te geven en voertuigen te registreren. De RTA ging per 1 november 2011 op in de Roads and Maritime Services (RMS), dat op zijn beurt per 1 december 2019 op ging in het Transport for New South Wales (TfNSW). Transport for NSW bestaat sinds 1 november 2011, in eerste instantie naast RMS. Transport for NSW ging tussen 2003 en 2011 onder verschillende namen door het leven en was toentertijd vooral gericht op rail-infrastructuur.

Tol

In New South Wales zijn geen lange-afstandstolwegen. Wel zijn een groot deel van de autosnelwegen in Sydney tolwegen, dit geldt voor een groot deel van de ringweg alsmede diverse tunnels. De meeste tolwegen in Sydney zijn ontwikkeld door het bedrijf Transurban, dat het merk Linkt gebruikt voor de tolwegen.[7] Met een transponder van Linkt kan men alle tolwegen in Australië berijden. Sinds 2013 is de tolheffing in Australië volledig elektronisch.

In het verleden waren er wel tolwegen tot buiten Sydney, de Pacific Motorway naar Newcastle was tot 1990 een tolweg en de Princes Motorway naar Wollongong was tot 1995 een tolweg. De nieuwe delen van de Pacific Highway zijn geen tolweg.

Verkeersintensiteiten

De verkeersintensiteiten in New South Wales zijn erg variabel. De intensiteiten liggen hoog in Sydney, maar veelal laag in de rest van de staat. Het drukste stuk snelweg in New South Wales is de Warringah Freeway in Sydney met maximaal 244.000 voertuigen per dag. Vanwege de relatief beperkte capaciteit van autosnelwegen in Sydney zijn de intensiteiten elders vaak niet hoger dan 100.000 tot 150.000 voertuigen per dag, daarentegen is het stadswegennet van Sydney zeer overbelast, met tal van stadswegen met 50.000 tot 100.000 voertuigen per dag, ook op straten waar mensen direct aan wonen.

Buiten Sydney zijn er twee belangrijke corridors met hogere intensiteiten, de Hume Highway van Sydney naar Melbourne, waar de intensiteiten buiten Sydney zo'n 20.000 tot 30.000 voertuigen bedragen tot de splitsing naar Canberra en iets minder dan 10.000 voertuigen per dag verder richting Melbourne. De Pacific Motorway naar Newcastle verwerkt 50.000 tot 80.000 voertuigen per dag, dit is de drukste interstedelijke autosnelweg van New South Wales.

Buiten een aantal corridors liggen de intensiteiten laag. Op veel doorgaande wegen buiten de kustregio rijden zo'n 2.000 voertuigen per dag. Op meer secundaire wegen en in het westen van New South Wales liggen de intensiteiten vaak op minder dan 1.000 voertuigen per dag, soms maar 200 voertuigen per dag op doorgaande verharde wegen.

Referenties

Flag of Australia.svg Staten en territoria van Australië Flag of Australia.svg

ACTNew South WalesNorthern TerritoryQueenslandSouth AustraliaTasmaniaVictoriaWestern Australia