Nebraska

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of Nebraska.png
Nebraska.png
Hoofdstad Lincoln
Grootste stad Omaha
Oppervlakte 200.520 km²
Inwonertal 1.929.000
Lengte snelwegennet 814 km
Eerste snelweg 1957
Afkorting NE

Nebraska is een staat in het Midwesten van de Verenigde Staten. De staat heeft een oppervlakte van 200.520 km², en telt 1.929.000 inwoners (2018), waarvan de helft in en rond de stad Omaha woont. De hoofdstad is echter Lincoln.

Inleiding

Geografie

Highway 97 door de Nebraska Sandhills.

De staat Nebraska behoort geografisch tot het Midwesten en ligt op de overgang van de vlakkere Great Plains naar de hoger gelegen High Plains in het westen. De staat grenst kloksgewijs aan South Dakota, Iowa, Missouri, Kansas, Colorado en Wyoming. Nebraska meet maximaal 700 kilometer van west naar oost en 330 kilometer van noord naar zuid. De oostgrens van de staat wordt gevormd door de Missouri River. De belangrijkste rivier door Nebraska is de Platte River, die zich in het westen van de staat splitst in de North Platte en South Platte. Nebraska is overwegend vlak tot zeer vlak, de hoogte loopt geleidelijk op van 300 meter in het zuidoosten tot 1.600 meter in het westen. Het landschap is vaak golvend, maar kent maar weinig gebieden met significante hoogteverschillen. Het hoogste punt is de 1.655 meter hoge Panorama Point, gelegen op het driestatenpunt met Colorado en Wyoming. Het is visueel niet waarneembaar als een heuvel of berg, het komt nauwelijks boven de vlaktes uit. Geografisch wordt de Nebraska Panhandle als aparte regio gezien, dit is het westelijkste deel van de staat.

Landschappelijk bestaat Nebraska grotendeels uit prairies, in het oosten is dit gecultiveerd met landbouw, vaak cirkelirrigatie vanwege de geringe neerslag. Naar het westen gaat dit meer over in ranchland en rangeland bedekt met gras. De Sandhills beslaan een groot deel van het westen van Nebraska en is een gebied met veel kleine hoogteverschillen. Dit bestaat uit kort grasland en zand, en is nauwelijks gecultiveerd. Enkele rivieren hebben ondiepe canyons, zoals de Pine Ridge in het noorden en de Wildcat Hills. De hoogteverschillen zijn hier doorgaans 100 tot 300 meter.

Nebraska heeft in het oosten een vochtig landklimaat en in het westen een semi-droog klimaat. Nebraska heeft warme tot hete zomers en koude winters. De neerslag varieert van 800 mm in het zuidoosten tot 350 mm in het westen. De maximumtemperatuur in Grand Island varieert van 2 °C in januari tot 31 °C in juli. Nebraska ligt in Tornado Alley, tornado's en zware onweersbuien kunnen overal in de staat voorkomen in het voorjaar en het begin van de zomer.

Economie

Het inkomen per inwoner is in Nebraska gemiddeld in de Verenigde Staten, alhoewel de kosten voor levensonderhoud betrekkelijk laag liggen. Nebraska heeft een grote landbouwsector en produceert veel vlees, mais en andere landbouwproducten. Er is betrekkelijk weinig zware industrie in Nebraska. De Amerikaanse holding company Berkshire Hathaway heeft zijn hoofdkantoor in Omaha. Transport speelt een belangrijke rol in Nebraska, met name oost-westverkeer. In North Platte is Bailey Yard gelegen, het grootste rangeerterrein ter wereld. Union Pacific Railroad heeft ook zijn hoofdkantoor in Omaha. Nebraska had in 2015 de laagste werkloosheid in de Verenigde Staten.

Demografie

Naam Inwonertal
Omaha 467.000
Lincoln 285.000
Bellevue 53.000
Grand Island 51.000

Het inwonertal van Nebraska groeide explosief in de tweede helft van de 19e eeuw, van 28.000 inwoners in 1860 naar 1.062.000 inwoners in 1890. De groei van het inwonertal was daarna veel trager, en vond voornamelijk plaats in de agglomeratie van Omaha. Het inwonertal groeide traag, tot 1,5 miljoen in de jaren '80, maar versnelde daarna iets. Nebraska heeft te maken met 'rural flight', veel plattelandsgebieden verliezen inwoners. Veel mensen verhuizen naar Omaha, de enige grote stad van de staat. Lincoln is de tweede stad van Nebraska. Alleen Grand Island telt nog meer dan 50.000 inwoners, de rest is kleiner. Bijna alle grotere steden in Nebraska zijn gelegen aan de Platte River en North Platte River, met uitzondering van de hoofdstad Lincoln.

Geschiedenis

De eerste Europeanen in Nebraska waren Spanjaarden en Fransen eind 17e en begin 18e eeuw. De eerste Europese nederzetting was nabij Plattsmouth in 1795. In 1819 werd Fort Atkinson gesticht, de eerste Amerikaanse legerbasis ten westen van de Missouri River. Europese kolonisatie van wat later Nebraska werd kwam pas vanaf midden 19e eeuw tot stand. In 1854 werd het Nebraska Territory gecreëerd door het Amerikaanse congres. De hoofdstad was Omaha, en het territorium omvatte ook grote delen van wat later Montana, Wyoming, het westen van de Dakota's en een klein deel van Colorado werd. Op 1 maart 1867 werd Nebraska de 37e staat en werd de hoofdstad verplaatst van Omaha naar Lincoln. In de jaren 1870-1880 groeide het inwonertal van Nebraska razendsnel vanwege de goede landbouwmogelijkheden.

Wegennet

Het hoofdwegennet van Nebraska is erg dun.

Het wegennet van Nebraska is dicht in het oosten en dun in het westen. Dit heeft te maken met de agrarische historie van Nebraska, de staat is ontwikkeld vanuit de landbouwgebieden die in het oosten in een grid waren opgedeeld. Elke mijl was er een kruisende weg. Later zijn delen van dit grid ontwikkeld als geasfalteerde wegen, met als resultaat een betrekkelijk dicht wegennet in het zuiden en oosten van Nebraska. Op de High Plains en de Sandhills was er minder mogelijkheid tot landbouw en is het wegennet niet in een dicht grid opgedeeld, alhoewel de wegen in principe wel oost-west en noord-zuid lopen.

Interstate Highways

Veruit de belangrijkste freeway van Nebraska is de Interstate 80 die van west naar oost door de gehele staat loopt en daarbij de South Platte River en later de Platte River volgt tussen de grens met Wyoming en Grand Island. Oostelijk van Grand Island volgt I-80 een route die de state capital Lincoln aandoet, voordat de snelweg naar Omaha afbuigt. Het deel in Omaha telt tot 2x6 rijstroken en is de breedste snelweg van Nebraska.

De Interstate 76 loopt slechts enkele kilometers in de staat Nebraska rond Julesburg en is een aftakking voor verkeer van Omaha naar Denver in Colorado. Daarnaast zijn er enkele auxiliary highways van het Interstate Highway netwerk. De Interstate 180 is een korte spur die het centrum van Lincoln met I-80 verbindt. In Omaha zijn er de Interstate 480 door het centrum en de Interstate 680 als westelijke en noordelijke bypass. In het uiterste noordoosten van Nebraska loopt de Interstate 129 rond South Sioux City. Nebraska is de enige staat van de 48 aaneengesloten staten die geen noord-zuid Interstate heeft.

US Highways

Diverse US Highways voeren door Nebraska. Van oudsher is de US 30 de belangrijkste, deze volgt grotendeels de loop van de Platte River door de staat en was oorspronkelijk een onderdeel van de Lincoln Highway. Vanwege het gereedkomen van Interstate 80 heeft US 30 ten westen van Grand Island geen belang meer voor doorgaand verkeer.

De US 20 doorkruist het dunbevolkte noorden van Nebraska van west naar oost. De US 26 is een aftakking van US 30 in het westen van Nebraska en voert via de stad Scottsbluff naar de grens met Wyoming. De US 34 vormt een agrarische route door het zuiden van Nebraska, en doet daarbij weinig grote plaatsen aan, alhoewel US 34 wel via de hoofdstad Lincoln voert.

De US 75 is een belangrijke noord-zuidroute door het oosten van de staat en is eigenlijk de tegenhanger van de Interstate 29 in Iowa, die net over de grens loopt. De US 75 is deels een freeway tussen Bellevue en Omaha. De US 81 is één van de belangrijkste noord-zuidroutes in Nebraska en is de belangrijkste weg die vanuit Kansas komt. Diverse delen van US 81 zijn met 2x2 rijstroken uitgerust. Bovendien heeft US 81 bypasses rond de meeste plaatsen, waardoor het een snelle noord-zuidroute is. In het westen van Nebraska vormen diverse US Highways noord-zuidroutes, maar deze voeren overwegend door zeer dunbevolkt gebied. Alleen US 83 voert nog via de stad North Platte. Tussen Omaha en Fremont zijn de US 6 en US 275 als freeway uitgevoerd. De US 6 loopt in het westen van Omaha deels op viaducten.

Interstates en US Highways in de staat Nebraska

I-76.svgInterstate 80Interstate 180Interstate 480Interstate 680

US 6US 20US 26US 30US 34US 73US 75US 77US 81US 83US 136US 138US 159US 183US 275US 281US 283US 385

Omaha


State Highways

De state highways vormen het onderliggend wegennet en bedienen veelal lokaal tot regionaal verkeer. Bijna alle state highways zijn tweestrooks, het netwerk is betrekkelijk dicht in het zuiden en oosten, en dunner in het midden, westen en noorden van Nebraska. Alhoewel sommige state highways nog vrij lang zijn vervullen weinig state highways een grote rol voor het doorgaande verkeer. In het westen van Nebraska is de Highway 71 als een 2x2 divided highway uitgevoerd als onderdeel van de Heartland Expressway, een conceptuele dubbelbaans weg door het westen van Nebraska. In het zuidoosten van Nebraska vormt de Highway 2 een 2x2 divided highway tussen Lincoln en Nebraska City. Het netwerk van state highways ligt grotendeels in een dicht grid, met name in de zuidoostelijke helft van de staat.

State Highways in Nebraska

12457891011121314151617181921222324252729313233353639404143444546475051525356575859616263646566676869707174787984858788899192949596979899103105109110112116121128133137250370


2x2 wegen

Het expressway-plan van 1988.

In Nebraska is een netwerk van 2x2 divided highways ontwikkeld. Deze wegen zijn gelijkvloers maar hebben in de regel weinig of geen bebouwde kommen op de route. Met een maximumsnelheid van 65 mph functioneren ze vaak als gelijkvloerse snelwegen. Op dit soort wegen zijn zeer frequent kruispunten, maar deze zijn allemaal ongeregeld waar verkeer op de 2x2 weg niet hoeft te stoppen en vaak ook geen verlaagde maximumsnelheid heeft. Daardoor kan verkeer op dit soort wegen bijna eenzelfde gemiddelde snelheid halen als op de Interstate Highways. Het grootste aantal 2x2 wegen liggen in het zuidoosten van Nebraska, waar meer regiostadjes in de productieve landbouwregio's zijn.

  • US 77 Lincoln - Wahoo 34 km
  • US 77 Lincoln - Beatrice 68 km
  • US 81 York - Chester 98 km
  • US 81 Columbus - Norfolk 82 km
  • US 281 Hastings - Grand Island 66 km
  • SR-2 Lincoln - Nebraska City 87 km
  • SR-71 Kimball - Scottsbluff 79 km

Wegbeheer

De Highway 250 in de Sandhills.

De wegbeheerder in de staat is het Nebraska Department of Transportation (NDOT).[1] Het Nebraska Department of Transportation beheert circa 16.000 kilometer weg en 3.500 bruggen. De state highways worden gefinancierd door de gebruikers, voornamelijk de brandstofaccijns, voertuigregistratiebelasting en de sales tax op voertuigen.

Het NDOT heeft zijn oorsprong in de State Board of Irrigation dat in 1895 opgericht werd. Vanwege de opkomst van de auto werd de naam in 1911 gewijzigd naar de State Board of Irrigation, Highways, and Drainage en in 1919 werd de naam gewijzigd naar het Department of Public Works. Dit was vanwege de Federal Aid Road Act van 1916, die voorschreef dat elke staat een apart departement voor wegen (of equivalent) moest hebben voor het verkrijgen van federale financiering. In 1933 werd de naam gewijzigd naar het Department of Roads and Irrigation. In 1957 werd dit departement opgedeeld in drie agentschappen, waaronder het Department of Roads. Het stond daarna 60 jaar lang bekend als het Nebraska Department of Roads (NDOR). Het was een enigszins afwijkend agentschap, omdat het alleen over de wegen ging. Het NDOR ging niet over luchtvaart, waterwegen en voertuigregistratie. Op 27 april 2017 zijn het Nebraska Department of Roads (NDOR) en het Department of Aeronautics samengevoegd tot het Nebraska Department of Transportation,[2] meer in lijn met andere staten.

Tolwegen

Er zijn geen algemene tolwegen in Nebraska. Wel moet op een aantal bruggen over de Missouri River tol betaald worden;

  • Bellevue Bridge
  • Plattsmouth Bridge
  • Decatur Bridge (Burt County Missouri River Bridge)

Geschiedenis

Voorgeschiedenis

Het wegennet van Nebraska was zeer onderontwikkeld aan het einde van de 19e eeuw. Er waren vrijwel geen wegen die geschikt waren voor het berijden met auto's buiten de steden. Boeren hadden problemen om hun producten op de markt te krijgen vanwege het slechte wegennet. In 1905 was er nog geen enkele geasfalteerde weg buiten de steden in Nebraska. Nebraska had destijds 1 miljoen inwoners, die voornamelijk op het platteland woonden. In de Census of Roads van 1904 werd vastgesteld dat Nebraska 127.854 kilometer 'weg' had, de meesten hiervan waren tracks in de prairies die het grid opdeelden, en waren niet geschikt voor intensief, zwaar of snel verkeer. Het wegbeheer was oorspronkelijk de taak van gemeenten. In 1895 werd het State Board of Irrigation gecreëerd, waaronder ook de ontwikkeling van wegen viel, alhoewel de focus de eerste jaren van de 20e eeuw voornamelijk op bruggen lag. Dit agentschap nam in de beginjaren de taak van wegen en voertuigen op zich. In 1905 werd de eerste registratiebelasting van nieuwe auto's ingevoerd, een belasting van $ 1 per auto. In 1905 werd ook een maximumsnelheid ingevoerd en werden de eerste verkeersregels opgesteld, evenals boetes voor het overtreden hiervan.

De eerste auto's en wegen

De eerste auto in Nebraska reed in 1902 door de straten van Lincoln, de hoofdstad van de staat. Tegen 1906 waren er 1.000 auto's in Nebraska en in 1910 waren er meer dan 10.000 auto's. In antwoord op de groei van het autobezit werd de naam van het verantwoordelijke agentschap in 1911 gewijzigd naar het State Board of Irrigation, Highways, and Drainage. De registratiebelasting werd verhoogd naar $ 2 per jaar en werd aangewend om de county roads aan te leggen. In 1913 werd het Official Road Book of the Nebraska State Automobile Association gepubliceerd. De maximumsnelheid was 10 mph in stadscentra, 15 mph in woonwijken en 20 mph elders.

In 1914 werd vastgesteld dat de staat Nebraska drie belangrijke wegen had; de 'Meridian Highway', een noord-zuidroute die tegenwoordig samenvalt met de US 81, de 'Lincoln Highway' die de Platte River volgde vanaf Omaha via Fremont, Grand Island en North Platte tot de grens met Wyoming (tegenwoordig de US 30) en de 'Omaha - Lincoln - Denver Highway' of 'O.L.D.' die een zuidelijkere route door Nebraska volgde, via wat nu de US 6 en US 34 zijn. Deze wegen waren grotendeels onverhard, en werden in het westen van Nebraska gekarakteriseerd als 'deep-rutted trails'. In 1915 werden een aantal wegen rond de State Agricultural School in Lincoln met de hand verhard, dit was het eerste wegenproject in Nebraska dat in opdracht van de staat was uitgevoerd.

Roaring Twenties

jaar maximumsnelheid opmerking
1905 20 mph 'reasonable and proper'
1913 20 mph
1919 35 mph
1931 45 mph 35 mph trucks
1937 50 mph 'reasonable and prudent'
1939 60 mph 50 mph 's nachts
1941 60 mph 50 mph 's nachts, trucks 40 mph
1945 60 mph 50 mph 's nachts
1960 65 mph 55 mph 's nachts
1962 75 mph rural interstate, 65 mph trucks
1974 55 mph National Maximum Speed Law
1987 65 mph rural interstate
1996 75 mph rural interstate, 65 mph 2x2 rural, 60 mph 1x2 rural

In 1916 werd door het Amerikaanse congres de Federal Aid Road Act aangenomen. Eén van de eisen voor federale financiering was dat de staten een eigen Department of Highways moesten oprichten. In 1917 werd een plan gemaakt voor een netwerk van 8.000 kilometer wegen die alle county seats moesten verbinden. De uitvoering werd echter wat vertraagd vanwege de Amerikaanse deelname aan de Eerste Wereldoorlog. Het eerste federaal gefinancierde project in Nebraska was de aanleg van de weg tussen Lincoln en Emerald, die in juli 1918 startte en in 1919 voltooid was met een kostenplaatje van $ 217.295,-. Dit was een 9 kilometer lange weg voorzien van klinkers. In 1919 waren er al 212.000 auto's in Nebraska geregistreerd, een autobezit van 1 auto per 6 inwoners. In 1919 werd ook de overheid van Nebraska gereorganiseerd en werd het Department of Public Works opgericht. Hieronder viel ook het Bureau of Roads and Bridges. In 1920 waren er 5 regionale divisies en 7.675 kilometer wegen die gefinancierd door de staat, maar in het beheer van de counties waren. Tussen 1919 en 1920 werd de eerste weg van beton aangelegd tussen Fremont en Ames over 10 kilometer. De aanleg kostte $ 199.440,-.

In 1922 kreeg elke county in Nebraska een nummer voor de registratie van voertuigen, die op het kenteken terugkomt. De nummers liepen van 1 t/m 93, waarbij Douglas County het nummer 1 kreeg, omdat hier de meeste auto's geregistreerd waren, en Hooker County nummer 93, omdat hier de minste auto's geregistreerd waren. Dit systeem is tegenwoordig nog in gebruik, alhoewel in sommige meestbevolkte counties het nummer niet meer terugkomt op de kentekenplaat.

In de jaren '20 werd meer dan $ 10 miljard uitgegeven aan het asfalteren van wegen in de Verenigde Staten. De meeste staten moesten hiervoor het belastingniveau fors verhogen, of zich in de schulden steken. Nebraska en Florida waren de enige twee staten die geen schulden aangingen om wegen van aan te leggen. Tevens wilde Nebraska het belastingniveau niet significant verhogen, het gevaar was echter dat Nebraska achter zou gaan lopen met de ontwikkeling van het wegennet. In de jaren '20 is de prioriteit gegeven aan het vlak maken van zandwegen zodat deze comfortabel met een hogere snelheid bereden konden worden. De prioriteit werd ook gegeven aan gravelwegen. Beargumenteerd werd dat Nebraska minder neerslag had dan andere staten, waardoor er minder noodzaak was voor asfalt of betonverhardingen. In 1929 had Nebraska het op 13 na grootste wegennet van de Verenigde Staten, alhoewel een groot deel hiervan een gravelweg was. In die tijd waren er alleen geasfalteerde wegen in Lincoln, Omaha en Grand Island. Daarbuiten was bijna alles gravel. Het meeste werk in de jaren '20 werd nog met de hand gedaan.

Nebraska 2.svg

In 1925 werd de eerste brandstofaccijns in Nebraska geïntroduceerd, 2 cent per gallon om wegen van aan te leggen. In 1929 werd de accijns verhoogd naar 4 cent per gallon. Een probleem in de jaren '20 was dat er nagenoeg geen bewegwijzering of bebording was. Alleen de Lincoln Highway en de Omaha-Lincoln-Denver Highway waren bewegwijzerd. In 1926 werd het systeem van US Highways gecreëerd, waaronder de US 30, US 6 en US 34 in Nebraska, die belangrijke oost-westroutes vormden, waarmee de Lincoln Highway en O.L.D. Highway een nummer kregen. Kort daarna werd het wegnummerschild voor state highways ontworpen. State Engineer Cochran heeft het ontwerp persoonlijk gemaakt. Hij wilde eigenlijk een bizon, maar kwam erachter dat de Canadese provincie Manitoba dit al had gebruikt. Daarom koos hij voor een wagon, waarmee transport in Nebraska in de 19e eeuw plaatsvond.

The Great Depression

Nebraska werd hard getroffen door de Great Depression in de jaren '30. De waarde van het land en de output van de landbouw daalden fors. De jaren '30 was het enige decennium dat Nebraska in inwonertal kromp. In 1930 had het Bureau of Roads and Bridges acht regionale divisies met in totaal 15.691 kilometer state highway, waarvan ruim 11.000 kilometer daadwerkelijk onderhouden werd. Het grootste deel bestond uit gravelwegen of zandwegen, slechts 592 kilometer (4%) was verhard. Een voordeel van de economische depressie was dat de kosten van materiaal en arbeid fors daalden. Mede daardoor kon begin jaren '30 het aandeel onderhouden wegen met 13% stijgen. Ook werd duidelijk dat asfalt aanzienlijk goedkoper was dan beton als wegdek. In 1940 werd geschat dat asfalt gemiddeld $ 4.727 per mijl kostte, terwijl beton $ 24.745 per mijl kostte. Echter in de jaren '30 werden veel asfaltwegen te goedkoop aangelegd, met slechts een dunne laag asfalt die later niet geschikt bleek voor de zwaarder wordende vrachtwagens en het winterweer. Ook werden in de jaren '30 meer sneeuwschuivers gekocht, en een bijzonder voertuig met een magneet die afgevallen lading zoals spijkers en metalen onderdelen van de weg afhaalde. In het eerste jaar werd gemiddeld 1,5 kg metaal per mijl van de weg gemagnetiseerd. Hierdoor kregen automobilisten en vrachtwagenchauffeurs minder snel een lekke band. In 1933 werd het Department of Public Works hernoemd naar het Department of Roads and Irrigation.

De 'New Deal' van president Roosevelt in 1933 zorgde voor extra federaal geld voor de staten, waarvan een groot deel naar wegen ging. De jaren '30 werden geteisterd door droogte, zware sneeuwval, overstromingen en ander natuurgeweld. Door overstromingen van de Republican River en de Elkhorn en Platte River in 1935 raakten veel bruggen beschadigd. Gedurende de jaren '30 is met name met federale steun een aanzienlijk deel van het wegennet in Nebraska geasfalteerd. Op 5 november 1935 volgde een ceremonie ten westen van North Platte waarin gevierd werd dat de laatste kilometer van de Lincoln Highway (US 30) geasfalteerd werd, waarmee de Verenigde Staten eindelijk zijn eerste transcontinentale geasfalteerde wegverbinding had. Het aantal kilometers geasfalteerde weg in het beheer van de staat groeide van 592 kilometer in 1930 naar 6.120 kilometer in 1940. Het totale netwerk van state highways bedroeg 18.053 kilometer, waarvan circa 14.500 kilometer daadwerkelijk onderhouden werd.

De Tweede Wereldoorlog

De US 20 in Sioux County.

Na de snelle groei van de wegenbouw in de jaren '30 volgde de Tweede Wereldoorlog, voor de Verenigde Staten begon deze eind 1941. De wegenbouw kwam toen tot een abrupte stilstand, omdat de materialen voor de wegenbouw nodig waren voor het Amerikaanse leger. Het onderhoudsniveau ging fors naar beneden, een absoluut minimum om te zorgen dat de wegen bruikbaar bleven. Alleen zeer belangrijke projecten konden doorgang vinden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd door de federale overheid wel het Strategic Network of Highways vastgesteld. In Nebraska waren dit drie routes, de US 75 vanaf de grens met Kansas tot Omaha, de US 30 van Omaha tot de grens met Wyoming en een combinatie van de US 81, US 275 en US 281 als noord-zuidroute vanaf de grens met Kansas tot Norfolk, en dan via O'Neill tot de grens met South Dakota. De toekenning van federale financiering voor wegen werd streng gereguleerd en mocht vanaf 1943 alleen nog toegekend worden aan projecten die een direct belang voor de oorlogsvoering hadden.

De eerste 2x2 divided highway in Nebraska werd op 8 december 1941 opengesteld tussen Fort Crook en Omaha over 10 kilometer. In Fort Crook bevond zich de Glenn L. Martin Bomber Plant, die bommenwerpers produceerde, waaronder de B-29 die de eerste atoombom op Japan afwierp. In 1942 werd een federaal plan van $ 500 miljoen aangekondigd voor na de oorlog. De planvorming voor deze investering was een belangrijke taak van het Department of Roads and Irrigation in de laatste 3 jaar van de Tweede Wereldoorlog, aangezien er verder weinig te doen was, bijna alle investeringen in wegenbouw waren stopgezet. Daarnaast werden veel werknemers opgeroepen voor de dienstplicht. Vanwege gebrek aan onderhoud ging de conditie van de wegen behoorlijk hard achteruit in de eerste helft van de jaren '40. In 1944 had bijna de helft van het verharde wegennet onderhoud nodig.

In 1944 werd een nieuwe Federal Aid Highway Act aangenomen in het Amerikaanse congres. Hierin werden drie categorieën financiering vastgesteld; de primary routes, waarbij Nebraska zo'n 9.000 kilometer weg had wat hiervoor in aanmerking kwam, 'farm to market' en andere secundaire wegen, waarvan Nebraska zo'n 15.000 kilometer had wat ervoor in aanmerking kwam, en stadswegen, bedoeld voor plaatsen met meer dan 5.000 inwoners. Nebraska had toen 18 plaatsen die hiervoor in aanmerking kwamen. De conditie van het wegennet in de Verenigde Staten was echter nog slechter dan verwacht en de federale financiering was inadequaat om dit probleem aan te pakken. Vlak na de Tweede Wereldoorlog begonnen bovendien de kosten van materieel en arbeid fors toe te nemen. Bovendien was er een tekort aan materieel. Na de oorlog werd het Highway Advisory Committee opgericht, die ging inventariseren welke upgrades noodzakelijk waren. Er werd vastgesteld dat 11.000 kilometer van de state highways aangepakt moest worden, en dit zou $ 259 miljoen kosten, een astronomisch bedrag voor een staat die gewend was wegenprojecten van $ 1 miljoen of minder uit te voeren.

In 1950 had Nebraska 15.411 kilometer state highway, waarvan 7.057 kilometer geasfalteerd was en de rest overwegend gravel. Waar het netwerk van geasfalteerde wegen tussen 1930 en 1940 met meer dan een factor 10 toenam, was dit veel kleiner tussen 1940 en 1950, waarbij er minder dan 1.000 kilometer geasfalteerde weg bijkwam. In 1949 werd wetgeving door de gouverneur goedgekeurd waarin enkele belastingen werden verhoogd om extra geld voor wegen vrij te maken. Dit werd echter in een 1950 in een referendum met een krappe meerderheid afgewezen door de kiezers.

Interstate Highways

# lengte laatste openstelling
I-76.svg 5 km 1969
I-80.svg 733 km 1974
I-129.svg 5 km 1977
I-180.svg 5 km 1964
I-480.svg 7 km 1970
I-680.svg 21 km 1975

Nebraska was één van een groot aantal staten in het midden van de Verenigde Staten die voor het creëren van het Interstate Highway-systeem in 1956 geen enkele snelweg had. De Interstate Highways waren voor de staten veel aantrekkelijker dan eerdere federale financiering. Voor de jaren '50 moesten staten doorgaans 50/50 bijdragen in de kosten. Voor Interstate Highways was het aandeel slechts 10/90. Voor Nebraska betekende dit dat vanaf 1956 een som van $ 168 miljoen beschikbaar kwam over een periode van drie jaar om Interstate Highways van aan te leggen. Dit was een gigantische verbetering voor een staat die doorgaans in 'honderdduizenden' dacht. Het verkeersaanbod in Nebraska was buiten de steden relatief gering, het voordeel van de Interstate Highways voor Nebraska was dan ook niet zozeer de hoge capaciteit, maar vooral de hoge rijsnelheden en verbeterde verkeersveiligheid.

De prioriteit voor Nebraska was de Interstate 80, de belangrijkste weg van de staat, als oost-westroute die bijna alle grotere plaatsen met elkaar verbond. Bijzonder belang werd geacht aan het deel tussen Omaha en Lincoln, de twee belangrijkste steden van Nebraska. Er waren in eerste instantie nog discussies of I-80 ten noorden of zuiden van de Platte River moest verlopen. Uiteindelijk is een tracé ten zuiden van de rivier gekozen, en de ligging van Lincoln zorgde ervoor dat I-80 in het oosten van Nebraska op grote afstand van de Platte River zou lopen.

De eerste voorloper van een Interstate Highway was echter in het westen van Nebraska, waar in december 1954 een contract werd gegund om een 23 kilometer lang deel van de US 30 tussen Kimball en de grens met Cheyenne County aan te leggen met 2x2 rijstroken. Dit stuk opende in oktober 1955 voor het verkeer. Dit was geen volwaardige freeway, er waren enkele kruispunten, maar later is I-80 hier direct overheen aangelegd en ongelijkvloers gemaakt in de jaren '70. Vanaf december 1973 was dit als de I-80 genummerd.

Het eerste contract dat daadwerkelijk als Interstate Highway (en dus als freeway) werd gegund was 11 kilometer van I-80 langs Gretna, ten zuidwesten van Omaha. Dit deel is in juni 1957 gegund en in november 1959 opengesteld als eerste stuk Interstate Highway in Nebraska. I-80 is daarna in zeer hoog tempo over honderden kilometers door Nebraska aangelegd. In 1961 was de snelweg tussen Lincoln en Omaha gereed, en omstreeks 1964 was een lang stuk in het midden van de staat gereed, over een afstand van ruim 180 kilometer. In 1966 werd de I-480 in het centrum van Omaha opengesteld. In 1966 was ook de I-80 over een lang stuk doorgaand te berijden. Tussen 1970 en 1974 werd voornamelijk gebouwd aan de I-80 in het uiterste westen van Nebraska. De staat was één van de eerste staten die een Interstate Highway over een dergelijke afstand al voltooid had. De aanleg van de 733 kilometer lange Interstate 80 zou uiteindelijk 17 jaar in beslag nemen.

Gedurende de jaren '70 werden ook de laatste snelwegtrajecten in Nebraska geopend, met name in de regio Omaha, waar de I-680 en US 75 als snelwegen werden opengesteld. Omdat het inwonertal van Nebraska maar langzaam toeneemt, grotendeels rond Omaha, is er nog geen noodzaak om nieuwe snelwegen aan te leggen. Met name de I-80 bedient vrijwel alle grote steden van de staat, met als voornaamste uitzondering de stad Scottsbluff, die vlak bij de grens met Wyoming ligt, ruim ten noorden van de Interstate 80. Het inwonertal van het platteland van Nebraska neemt gestaag af, terwijl dat van de stedelijke gebieden van Omaha en Lincoln juist stijgt. Sinds 1990 is de groei van het inwonertal wat sterker dan de 60 jaar daarvoor.

Latere ontwikkelingen

jaar state highways asfalt/beton gravel zand % verhard
1920 7.675 km ? km ? km ? km <1%
1930 11.073 km 592 km 7.659 km 2.822 km 5%
1940 14.481 km 6.121 km 7.697 km 663 km 42%
1950 15.411 km 7.057 km 8.145 km 209 km 46%
1960 14.935 km 10.594 km 4.238 km 103 km 71%
1970 15.648 km 14.335 km 1.258 km 55 km 92%
1980 15.897 km 15.574 km 323 km 0 km 98%
1990 16.006 km 15.879 km 127 km 0 km 99%

In 1960 had Nebraska een netwerk van 14.935 kilometer state highways. Hiervan was 10.594 kilometer geasfalteerd, 4.238 kilometer een gravelweg en 103 kilometer zandweg. Begin jaren '60 was het beleid om elke plaats met tenminste één verharde weg te verbinden. In 1961 waren er nog 70 dorpen zonder een aansluiting op het geasfalteerde wegennet. Tussen 1960 en 1968 werd het netwerk van gravelwegen gereduceerd tot 10% van de lengte van alle state highways. In de jaren '60 werd ook het ontwerp van niet-snelwegen gewijzigd. Tot de komst van de Interstate Highways waren de wegen relatief eenvoudig, simpele tweestrooks wegen. Vluchtstroken en parkeerstroken waren nog onbekend. In de jaren '60 zijn veel niet-snelwegen verbreed met halve of volledige vluchtstroken om ze veiliger te maken.

Nebraska had lange tijd een ban op de uitgifte van obligaties voor staatsuitgaven. De staat had dus geen noemenswaardige schulden. De wegenbouw werd via federaal geld en belastingen gefinancierd. Echter al lange tijd was duidelijk dat deze vorm van financiering niet adequaat was, maar pogingen om belastingen te verhogen strandden keer op keer. In 1968 kreeg in een referendum een voorstel om obligaties uit te geven een krappe meerderheid, waardoor er meer geld beschikbaar kwam voor wegenprojecten. Nebraska was de eerste staat die alle geplande Interstate Highways voltooid had. In 1969 kwam $ 20 miljoen beschikbaar door de uitgifte van obligaties, die over een periode van 20 jaar terugbetaald werden voor de som van $ 32,5 miljoen.

De 2x2 Highway 71 tussen Kimball en Scottsbluff, onderdeel van de Heartland Expressway.

In oktober 1968 werd een voorstel gedaan aan de federale overheid om 396 kilometer aan het Interstate Highway netwerk toe te voegen, namelijk een Interstate Highway vanaf York naar Salina in Kansas, een spur van I-80 naar Grand Island, een spur van I-80 naar Hastings, een route van Lincoln naar South Sioux City en een route van Omaha tot voorbij Fremont die op de Lincoln-South Sioux City route moest aansluiten. Het federale Bureau of Public Roads keurde echter maar 3 kilometer goed, de Interstate 129 rond South Sioux City.

Daarna werd gepoogd om via staatsmiddelen een netwerk van 1.250 kilometer van freeways volgens Interstate Highway ontwerpeisen aan te leggen en 2.340 kilometer tweestrooks wegen die voorbereid zouden worden op 2x2 rijstroken, dit werd het 'freeway-expressway system' genoemd. Gehoopt werd dat Nebraska een transitroute voor verkeer tussen Canada en Mexico zou worden. Uiteindelijk werd dit plan met een gereduceerde scope uitgevoerd. De enige freeway die van dit plan daadwerkelijk is aangelegd is de US 275 tussen Omaha en Fremont.

In 1970 had Nebraska een netwerk van 15.648 kilometer state highways, waarvan 14.335 kilometer geasfalteerd was en 1.258 kilometer een gravelweg. Nog 55 kilometer was een zandweg. Ten opzichte van 1960 was de situatie wezenlijk verbeterd, mede door de aanleg van I-80. In de jaren '70 kreeg verkeersveiligheid meer aandacht, met name door het installeren van reflectorpaaltjes. Ook is in de jaren '70 het laatste deel van de gravelwegen geasfalteerd. In 1980 bedroeg de lengte van het netwerk van state highways in Nebraska 15.897 kilometer, waarvan nog maar 323 kilometer een gravelweg was. In 1990 had de staat nog maar 127 kilometer gravelweg in beheer.

In 1988 werd een plan opgesteld om 587 kilometer weg in Nebraska op te waarderen naar een expressway, volgens het MUTCD is dit een weg met 2x2 rijstroken en variërende mate van ongelijkvloersheid. Het zijn geen volwaardige freeways. Het plan is later opgeschaald naar 1.000 kilometer. Het doel was om alle plaatsen van meer dan 15.000 inwoners door middel van dubbelbaans wegen met de Interstate Highways te verbinden. In 1991 werd de Heartland Expressway gecreëerd, die een 2x2 divided highway door het westen van Nebraska moet vormen. Als eerste is tussen I-80 bij Kimball en Scottsbluff de Highway 71 naar 2x2 rijstroken verbreed. Dit was in 2005 voltooid. In 2016 is een wet getekend om het expressway-plan van 1988 te voltooien, hiervoor is $ 450 miljoen beschikbaar gesteld. Het plan moet in 2033 gereed zijn.[3][4]

Wegnummering

Nebraska heeft zijn wegen in 1921 voor het eerst genummerd. De nummering is in 1925 grondig gewijzigd, maar vanwege de introductie van de US Highways in 1926 zijn in dat jaar ook weer veel wijzigingen doorgevoerd aan de nummering van de state highways. In basis is de huidige wegnummering nog gebaseerd op die van 1925, met de nodige aanpassingen.

In 1957 werden spurs en links apart genummerd. Oorspronkelijk was dit genummerd in een systeem die een derde of vierde nummer aan het bestaande wegnummer van de kruisende weg toevoegde. Circa 1971 werd het huidige systeem geïntroduceerd waarbij de weg het nummer van de county kreeg en een suffix met een letter. Dit zijn vaak secundaire wegen en meestal lopen ze nummertechnisch dood. Een uitzondering is de Nebraska Link 28B, die een 5,5 kilometer lange freeway tussen de US 6 en US 275 ten westen van Omaha vormt.

Er is ook een wegnummering met recreational roads. De recreational roads worden toegekend door de Nebraska Game and Parks Commission, maar zijn in het beheer van het Nebraska Department of Roads. Ze worden in principe niet bewegwijzerd.

Alle highways zijn in één systeem genummerd. Als er een US Highway of Interstate Highway met een bepaald nummer is, is er geen state highway met een dergelijk nummer. De state highways zijn in principe genummerd tot Highway 137, met uitzondering van de Highways 250 en 370. Van de reguliere serie worden diverse nummers overgeslagen. Zo bestaat Highway 3 niet omdat deze is vervangen door de US 34 en US 136 in 1960.

Congestie

I-80 is tussen Lincoln en Omaha integraal naar 2x3 rijstroken verbreed.

Congestie komt vrijwel niet voor in Nebraska. In Omaha kan het wat drukker zijn, maar lange files komen door capaciteitstekort vrijwel niet voor, meestal hebben ze dan een bijzondere oorzaak, zoals een aanrijding. Het drukste punt in Nebraska was in 2010 op I-80 in Omaha ten westen van I-480 waar 167.000 voertuigen per dag reden op 2x6 rijstroken. Buiten Omaha liggen de intensiteiten laag. Het drukste interstedelijke deel is I-80 tussen Omaha en Lincoln waar 40.000 tot 60.000 voertuigen rijden. De intensiteiten op I-80 dalen westelijk van Lincoln geleidelijk van 25.000 naar 15.000 voertuigen tot North Platte en slechts 7.500 voertuigen in de Nebraska Panhandle. Het rustigste stuk Interstate Highway is I-76 bij Julesburg met 6.500 voertuigen.

Veel US Highways en state highways verwerken maar 1.000 tot 2.500 voertuigen per dag, op enkele belangrijke corridors tot 5.000 voertuigen per dag buiten de plaatsen. Veel secundaire wegen verwerken minder dan 1.000 voertuigen per dag. In het ruime noordwesten van Nebraska verwerken diverse state highways maar 100 tot 200 voertuigen per dag. De rustigste weg in het beheer van Nebraska is State Highway 16B ten zuiden van Valentine waar slechts 50 voertuigen per dag rijden.

Externe links

Referenties

Flag of the United States.svg Verenigde Staten

AlabamaAlaskaArizonaArkansasCaliforniaColoradoConnecticutDelawareFloridaGeorgiaHawaiiIdahoIllinoisIndianaIowaKansasKentuckyLouisianaMaineMarylandMassachusettsMichiganMinnesotaMississippiMissouriMontanaNebraskaNevadaNew HampshireNew JerseyNew MexicoNew YorkNorth CarolinaNorth DakotaOhioOklahomaOregonPennsylvaniaRhode IslandSouth CarolinaSouth DakotaTennesseeTexasUtahVermontVirginiaWashingtonWest VirginiaWisconsinWyoming