Nordsundbrug (Fosnes)

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nordsundet bru
Fylkesvei 769.svg
Blank.png
Overspant Nordsund
Rijstroken 1x2
Totale lengte 343 meter
Hoofdoverspanning 222,5 meter
Hoogte brugdek ? meter
Openstelling 1987
Verkeersintensiteit 500 mvt/etmaal
Locatie kaart

De Nordsundbrug (Noors: Nordsundet bru) is een vakwerkbrug/liggerbrug/extradosed bridge in Noorwegen, gelegen in de gemeente Fosnes in Trøndelag.

Kenmerken

De Nordsundbrug is een bijzonder type brug, als een liggerbrug met een stalen vakwerkconstructie in de vorm van een tuibrug, alhoewel de layout van de brug ook kenmerken heeft van een extradosed bridge, waarbij de langere hoofdoverspanning van liggers mogelijk wordt gemaakt door het extradosed principe. De brug heeft een totale lengte van 343 meter en een hoofdoverspanning van 222,5 meter. De brugoverspanning heeft een layout van 83,5 m + 222,5 m + 37,0 m. Het brugdek bestaat uit orthotrope rijplaten. De brug heeft een brugdek dat enigszins versmald is, met geen twee gemarkeerde rijstroken, maar het is wel mogelijk voor verkeer om elkaar te passeren. Tevens is er aan de westzijde een voetpad. Over de brug verloopt de fylkesvei 769. De brug overspant het Nordsund, een zeestraat tussen het eiland Elvalandet en het vasteland. De brug is tolvrij.

Geschiedenis

De brug is eind 1987 geopend als vaste oeververbinding in de kustregio ten noorden van Namsos.[1] Het is één van de meest bijzondere bruggen die in Noorwegen gebouwd is. Bij de bouw is gepoogd de overspanning van de liggers te verlengen door een vakwerkconstructie in de vorm van een tuibrug te gebruiken. Hiermee kon een grotere overspanning dan normale liggerbruggen gerealiseerd worden. In die tijd waren betonnen kokerbruggen echter gebruikelijker voor overspanningen van deze lengte.

Verkeersintensiteiten

Dagelijks maken 500 voertuigen van de brug gebruik.[2]

Referenties

  1. Før jul i 1987 åpnet Nordsundbrua og Lund og Salsnes fikk fergefri vegforbindelse til Namsos (og Kystriksvegen ble til Namsos - Lund)
  2. Vegkart | Statens Vegvesen