Palmrainbrücke

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Palmrainbrücke
B532.svg
Palmrainbrücke.jpg
Overspant Rhein
Rijstroken 1x2
Totale lengte 288,7 meter
Hoofdoverspanning 105 meter
Hoogte brugdek 12 meter
Openstelling 29-09-1979
Verkeersintensiteit 19.300 mvt/etmaal
Locatie kaart

De Palmrainbrücke is een kokerbrug over de Rijn, gelegen op de grens van Duitsland en Frankrijk bij Weil am Rhein. Het is de zuidelijkste wegbrug tussen beide landen.

Kenmerken

De Palmrainbrücke is een betonnen kokerbrug, aangelegd volgens het cantilever-principe. De brug is in totaal 288,7 meter lang en heeft een centrale overspanning van 105 meter. De layout van de overspanningen is 64,7 + 105,0 + 73,2 meter. Aan Duitse zijde is nog één aanbrug van 45,6 meter. De bovenbouw bestaat uit een betonnen koker die 2,2 tot 5,1 meter hoog is. De funderingen in de Rijn zijn relatief groot.

Het brugdek is 10,5 meter breed en heeft aan weerszijden uitkragende dekken. Over de brug verloopt de Duitse B532 en de Franse D105, die de verbinding tussen Saint-Louis en Weil am Rhein vormt. De B532 is één van de kortste Bundesstraßen in Duitsland.

De Palmrainbrücke is de zuidelijkste wegbrug tussen Frankrijk en Duitsland en ligt 1,3 kilometer ten noorden van het drielandenpunt met Zwitserland. Iets dichter bij het drielandenpunt ligt echter nog een voetgangersbrug. Ten oosten van de brug ligt een aansluiting op de Duitse A5.

Geschiedenis

Spoorbrug van 1878

Reeds in 1963 werden plannen gemaakt voor een spoorbrug tussen het Groothertogdom Baden en de toen nog Franse Elzas. In 1869 werd een overeenkomst met de Fransen gesloten voor de bouw van een spoorbrug, echter het uitbreken van de Frans-Duitse oorlog in 1870 zorgde ervoor dat dit plan niet direct kon starten.

Na de oorlog stond de Elzas onder Duits bestuur, waardoor de geplande brug geheel in Duitsland zou komen te liggen. Uiteindelijk werd in 1874 besloten tot de bouw van de spoorbrug, die tussen 1875 en 1878 werd aangelegd en op 11 februari 1878 in gebruik werd genomen.

De spoorbrug was een stalen vakwerkbrug met drie overspanningen van 72 meter lengte. Dit type brug was in die tijd veel gebouwd over de Oberrhein. De brug werd gedimensioneerd op twee sporen, waarvan er initieel maar één werd aangelegd. In 1905-1906 werd de brug aangepast voor een tweede spoor. Vanwege het Verdrag van Versailles kwam de brug in 1919 volledig in Frans beheer. Het spoorverkeer werd in 1920 hervat maar werd geen succes, het teruglopende gebruik zorgde ervoor dat de spoorlijn in 1937 buiten gebruik gesteld werd. De Franse regering heeft daarna de bovenbouw verwijderd. De pijlers bleven staan.

Hedendaagse brug van 1979

In die periode was er geen wegbrug over een lang stuk van de Oberrhein, de meest zuidelijke was destijds de Europabrücke tussen Kehl en Strasbourg, de eerstvolgende was pas in Basel. Wel waren er spoorbruggen bij Breisach en Neuenburg. In 1962 en 1963 openden op die locaties ook de eerste wegbruggen.

Later werd besloten dat er nog een brug nodig was voor regionaal verkeer aan de Frans-Duitse zijde van de agglomeratie Basel, zodat verkeer tussen beide landen niet meer via Zwitserland hoefde te rijden. De Palmrainbrücke is eind jaren '70 aangelegd en op 29 september 1979 in gebruik genomen. De brug was in die tijd de grootste over de Rijn ten zuiden van Karlsruhe. Kort daarna opende ook de Rheinbrücke Ottmarsheim die iets groter is.

De brug was langere tijd de meest zuidelijke brug over de Rijn tussen Duitsland en Frankrijk. In 2007 opende de Dreiländerbrücke vlakbij het drielandenpunt, dit is echter alleen een fiets/voetgangersbrug.

Verkeersintensiteiten

Dagelijks maken 19.300 voertuigen van de brug gebruik, die daarmee relatief hoog belast is voor een tweestrooks brug.

Zie ook

Referenties