Pont suspendu de Vienne

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Pont suspendu de Vienne
Blank.png
Pont suspendu de Vienne.jpeg
Overspant Rhône
Rijstroken
Totale lengte 180 meter
Hoofdoverspanning 2 x 85 meter
Hoogte brugdek ? meter
Openstelling 14-05-1829
Verkeersintensiteit
Locatie kaart

De Pont suspendu de Vienne (hangbrug van Vienne) is een historische hangbrug in Frankrijk, gelegen over de Rhône bij Vienne.

Kenmerken

De Pont suspendu de Vienne is een hangbrug met één pijler in het midden van de Rhône en een stalen brugdek met twee overspanningen van 85 meter, die aan weerszijden op kades van de Rhône aansluiten. De brug is enkel toegankelijk voor fietsers en voetgangers. De brug heeft één grote pijler waar men doorheen loopt of fietst. De brug heet ook wel 'La Passerelle'. Het verbindt het centrum van Vienne met Sainte-Colombe op de westoever. De brug is gelegen op de grens van de departementen Rhône (west) en Isère (oost).

Geschiedenis

Romeinse bruggen

Al tijdens de Romeinse tijd was er een brugverbinding over de Rhône bij Vienne. De rivier was hier relatief smal en Vienne was al in de Romeinse tijd een belangrijke stad, zodat dit een logische locatie was voor een brug. Vermoedelijk waren deze brug en die bij Avignon de enige die in de Romeinse tijd aangelegd werden in het Rhônedal ten zuiden van Lyon. De brug was gebouwd van natuursteen en 180 meter lang.[1]

De Romeinse brug is meermaals verwoest door overstromingen en weer herbouwd, namelijk in 1571, 1604, 1617 en 1651. Daarna was er alleen nog een veerdienst over de Rhône bij Vienne.

De moderne brug

In de jaren 1820 werden in diverse steden plannen gemaakt voor bruggen over de Rhône. Vienne was één van de eerste steden ten zuiden van Lyon waar dit concreet werd. De bouw en tolconcessie werden in 1828 goedgekeurd. De brug is vervolgens in korte tijd aangelegd volgens hetzelfde principe en door de zelfde ingenieur als die van de Passerelle Marc-Seguin in Tournon-sur-Rhône. De brug is ontworpen door Marc Seguin en werd op 14 mei 1829 in gebruik genomen.

De oorspronkelijke brug had drie pylonen en twee overspanningen. Op 4 november 1840 werd de centrale pyloon tijdens een overstroming van de Rhône weggeslagen. Bij de herbouw in 1842 stortte de brug opnieuw in. De brug werd vervolgens hersteld, maar stortte in 1876 na een test voor de derde keer in. Begin 1900 werd het houten brugdek vervangen door een stalen dek. In 1926 is de brug significant gereconstrueerd in antwoord op het toenemende gemotoriseerde verkeer. Het terugtrekkende Duitse leger sneed in 1944 de hangkabels door, waardoor de brug langdurig buiten gebruik werd gesteld.

Omdat op dat moment al een andere brug gebouwd werd over de Rhône bij Vienne had het herstel van de oorspronkelijke brug geen prioriteit. De brug is omstreeks 1964-1965 herbouwd als een voetgangersbrug.[2] De aanlanding van de brug in Vienne was in 1959 significant gereconstrueerd met de verbreding van de N7 door het centrum van Vienne. Dit traject verwerkte doorgaand noord-zuidverkeer tot de A7 in 1974 werd omgelegd over de westoever van de Rhône.

Vanwege de vele verwoestingen heeft de huidige brug niet heel veel meer te maken met de brug uit 1829. De middenpijler is nog het meest in oorspronkelijke staat, maar dateert van circa 1842. Het brugdek en de hangkabels dateren van 1965. De middenpijler is oorspronkelijk op een kunstmatig eiland aangelegd, maar deze is niet meer zichtbaar vanwege een verhoging van de waterstand na de bouw van diverse stuwen en dammen in de Rhône. Ongeveer 5 kilometer ten zuiden van de brug is in 1980 de stuwdam van Vaugris aangelegd.[3]

Zie ook

Referenties