Reistijdverhouding

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De reistijdverhouding of reistijdfactor is een begrip uit de Nota Mobiliteit (NoMo) van 2004 die aangeeft wat de streefwaarden voor de reistijden op snelwegtrajecten zijn.[1]

Berekening

De reistijdverhouding wordt gebaseerd op de wat langere zogenaamde "NoMo-trajecten" en niet voor individuele knelpunten. Een reistijdfactor van 1,5 betekent een reistijd die in de spits 50% langer duurt dan bij filevrije omstandigheden, uitgaande van een maximumsnelheid van 100 km/h. Voor de meeste trajecten wordt een reistijdfactor van 1,5 aangehouden, voor enkele ringsnelwegen en stedelijke niet-autosnelwegen wordt een reistijdfactor tot 2,0 acceptabel geacht. Een reis van 50 kilometer mag bij een reistijdfactor van 1,5 in de spits maximaal 45 minuten duren, dus een vertraging van 15 minuten. Een reis van 10 kilometer op een niet-autosnelweg mag maximaal 12 minuten duren.

Het nadeel van deze reistijdfactoren is dat een wegenproject beleidsmatig niet tot doel heeft om de files volledig op te lossen, aangezien altijd een mate van vertraging geaccepteerd wordt. Het leidt daarmee niet tot een robuust wegennet, aangezien een beleidsmatige acceptatie van filevorming betekent dat er geen restcapaciteit aanwezig zal zijn.

Richtlijn

De reistijdverhouding is vooral een toetspunt bij milieu-effectrapportages en tracébesluiten en niet per se een harde eis. Het is niet zo dat een gemeente verplicht is om bij filevorming op het onderliggend wegennet de reistijdfactor naar 2,0 of minder terug te brengen. Het handhaven van de reistijdfactor is daarmee vooral een richtlijn waarvan afgeweken mag worden.

De reistijdverhouding is in de Structuurvisie Infrastructuur en Ruimte (SVIR) niet veranderd.[2]

Zie ook

Referenties