Republiek Congo

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of the Republic of the Congo.svg
République du Congo
Republiek Congo.png
Hoofdstad Brazzaville
Oppervlakte 342.000 km²
Inwonertal 5.126.000
Lengte wegennet 1.242 km
Lengte snelwegennet 0 km
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg nvt
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode RCB[1]

De Republiek Congo (Frans: République du Congo), niet te verwarren met de naburige Democratische Republiek Congo, is een land in Centraal Afrika. Het land is circa 9 keer zo groot als Nederland en telt ruim 5 miljoen inwoners. De hoofdstad is Brazzaville.

Inleiding

Geografie

De Republiek Congo ligt voor een klein deel aan de Atlantische Oceaan en grenst in het westen aan Gabon, in het noorden aan Kameroen en de Centraal Afrikaanse Republiek. In het oosten ligt de Democratische Republiek Congo en in het zuiden Angola (exclave Cabinda). Het land ontleent zijn naam aan de machtige rivier de Congo, die tevens grotendeels de grens vormt met de DRC. De hoofdstad Brazzaville ligt aan deze rivier, tegenover Kinshasa. Het land bestaat grotendeels uit ondoordringbare jungles, en is grotendeels zeer dunbevolkt. Het noorden van Congo is vlak en bestaat uit moerassen en jungles. Het midden en westen is heuvelachtig tot licht bergachtig, de Mont Nabeba is met 1.020 meter het hoogste punt.

Het land heeft een tropisch klimaat met een nat en droog seizoen. De gemiddelde maximumtemperatuur in de hoofdstad Brazzaville varieert van 27 tot 32 °C. Er valt zo'n 1400 mm neerslag per jaar, met een vrij lang nat seizoen van oktober tot en met mei en daartussen een droog seizoen waarin bijna helemaal geen neerslag valt.

Demografie

De Republiek Congo is veel minder bevolkt dan het buurland Democratische Republiek Congo. In 1950 had het land slechts 800.000 inwoners, wat groeide naar 3,2 miljoen in 2000 en ruim 5 miljoen tegenwoordig. Ongeveer een kwart van de inwoners woont in de hoofdstad Brazzaville, dat 1,4 miljoen inwoners telt. De tweede stad is Pointe-Noire aan de kust, dat ruim 700.000 inwoners telt. Andere plaatsen zijn kleiner dan 100.000 inwoners. De Republiek Congo geldt als één van de meest verstedelijkte landen in Sub-Sahara Afrika, de meeste inwoners wonen in het zuidwesten, het noorden is nagenoeg onbevolkt en bestaat uit ondoordringbare jungle.

Het land heeft een diverse bevolking, naar schatting worden er meer dan 60 talen gesproken, opgedeeld in drie grote groepen. De Kongo vormen ongeveer de helft van de bevolking. Het Frans is de officiële taal van de Republiek Congo. Het Lingala geldt als de lingua franca.

Economie

De economie van de Republiek Congo bestaat grotendeels uit landbouw voor de eigen voedselvoorziening, maar het land heeft ook een grote olie-sector, het is het op drie na grootste olieproducerende land in de regio. De olie is sinds de jaren '80 van steeds groter belang en geeft de regering enige mogelijkheid om geld uit te geven aan projecten. Het land heeft potentieel ook veel grondstoffen als mineralen, maar deze worden amper geëxploiteerd. De Republiek Congo geldt als één van de meest corrupte landen ter wereld.

Geschiedenis

Bantu-stammen leefden in het gebied tot de Portugese verkenner Diogo Cão de monding van de rivier de Congo in 1484 bereikte. Het gebied ten zuiden van de rivier de Congo werd het persoonlijk eigendom van de Belgische koning, en later een Belgische kolonie, terwijl het gebied ten noorden van de rivier een Franse kolonie werd vanaf eind 19e eeuw. Brazzaville werd de hoofdstad van een serie kolonies in Centraal-Afrika, dat Frans Equatoriaal Afrika heette (Afrique équatoriale française). Na de Eerste Wereldoorlog bouwden de Fransen een spoorlijn van Brazzaville naar de kust bij Pointe-Noire. In 1958 werd de kolonie van Afrique équatoriale française opgesplitst en ontstond de Republiek Congo, dat in 1960 onafhankelijkheid van Frankrijk verkreeg.

In de jaren '60 nam Congo een socialistische economie aan en haalde de banden met de Sovjetunie, China, Noord-Korea en Noord-Vietnam aan. De politieke situatie was instabiel, er volgden meerde staatsgrepen tot Denis Sassou Nguesso in 1979 aan de macht kwam. Hij vestigde een steeds meer repressief regime. In 1992 werd hij opgevolgd door de democratisch verkozen Pascal Lissouba. Bij de volgende verkiezingen in 1997 brak echter een burgeroorlog uit waarin Sassou weer aan de macht kwam.

Wegennet

Het wegennet van de Republiek Congo is zeer beperkt, met feitelijk drie hoofdroutes, die grotendeels geasfalteerd zijn. De hoofdweg van de havenstad Pointe-Noire naar Brazzaville is de belangrijkste verbinding voor het transport. Er is hiervan een aftakking richting Libreville in Gabon. Tevens loopt er een weg van Brazzaville naar het afgelegen noorden. Recent is deze weg verhard, en loopt tot in de regio Owando als een verharde weg. Dit is tevens de enige route in de zeer ruime regio. Er is geen verbinding tussen Brazzaville en Kinshasa, beide steden worden gescheiden door de rivier de Congo. Wel is een 4 kilometer lange spoor-/wegbrug gepland. Er zijn geen autosnelwegen in de Republiek Congo. In Brazzaville zijn alleen de hoofdwegen verhard, zijstraten zijn vrijwel altijd onverhard en vol gaten.

Flag of the Republic of the Congo.svg Route Nationales in de Republiek Congo Flag of the Republic of the Congo.svg

N1N2N3N4N5N6


Geschiedenis

De Republiek Congo had voor 2000 vrijwel geen geasfalteerde wegen. Transport ging vanaf Brazzaville meestal per spoor naar Pointe-Noire. Brazzaville was ook een overslagpunt voor goederen van en naar de Centraal-Afrikaanse Republiek, het noorden van de Democratische Republiek Congo en Tsjaad. In de jaren '60 werd gepoogd een Trans-Equatorial Route vanaf N'Djamena naar Pointe-Noire te ontwikkelen, om de landen minder afhankelijk te maken van het trage riviertransport. Vanuit dit plan werd met name de N2 ontwikkeld van Brazzaville naar het noorden.

Praktisch alle wegen buiten Brazzaville en Pointe-Noire waren voor 2000 zandwegen. Als eerste is focus gegeven op het asfalteren van de N2 van Brazzaville naar het noorden van het land. Tegen 2013 was hiervan een groot deel geasfalteerd, met steun van China. In de periode 2008-2014 is ook de N1 van Brazzaville naar Pointe-Noire aangelegd als geasfalteerde weg. In de periode 2015-2018 is de N3 naar Gabon geasfalteerd. Op 5 februari 2016 opende een tuibrug in Brazzaville, de 'Pont 15 août 1960'.[2] Ook is toen de 'Route de la Corniche' langs de rivier de Congo in Brazzaville aangelegd, een weg met 2x2 rijstroken en veelal rotondes, maar ook twee ongelijkvloerse aansluitingen, waarmee dit de eerste 2x2, ongelijkvloerse weg in de Republiek Congo was.

Wegnummering

Het wegennet bestaat uit Route Nationales (N) en Route Provinciales (P). Beide types zijn lang niet altijd verhard. Sprake van een netwerk is er amper, er zijn maar een paar hoofdroutes. Derhalve is er ook niet echt een nummeringssysteem, maar N-wegen lopen radiaal vanuit Brazzaville of zijn aftakkingen van die routes. P-wegen kennen even nummers voor oost-westroutes en lopen noordwaarts op, en oneven nummers vormen noord-zuidroutes die oostwaarts oplopen.

Routes

  • N1 Brazzaville - Pointe-Noire: 550 km
  • N2 Brazzaville - Quesso: 710 km
  • N3 Loubomo - Ngongo (gr. Gabon): 230 km
  • N4 Pointe-Noire - Nzassi (gr. Angola): 30 km
  • N5 Pointe-Noire - Madingo-Kayes: 50 km
  • N6 N1 - N5: 154 km

Bewegwijzering

Bewegwijzering is vrijwel non-existent.

Referenties

Wegen van Afrika

AlgerijeAngolaBeninBotswanaBurkina FasoBurundiCentraal Afrikaanse RepubliekComorosCôte d'IvoireDemocratische Republiek CongoRepubliek CongoDjiboutiEgypteEquatoriaal GuineaEritreaEthiopiëGabonGambiaGhanaGuineaGuinea-BissauKaapverdiëKameroenKenyaLesothoLiberiaLibiëMadagaskarMalawiMaliMarokkoMauritaniëMauritiusMozambiqueNamibiëNigerNigeriaRwandaSão Tomé en PríncipeSenegalSeychellenSierra LeoneSomaliëSudanSwazilandTanzaniaTogoTsjaadTunesiëUgandaZambiaZimbabweZuid-AfrikaZuid-Sudan