Rijrichtingscheiding

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Met rijrichtingscheiding wordt bedoeld een maatregel op een rijbaan die twee tegengestelde rijrichtingen van elkaar scheidt. Dit kan eenvoudig met een vorm van markering, zijnde een asstreep, of met een constructie zoals geleiderails, een barrier of een middenberm. In dat laatste geval wordt gesproken over een fysieke rijrichtingscheiding. Deze is niet overrijdbaar en wordt daarom beschouwd als meest verkeersveilig. Het verkleint enerzijds de kans op frontale ongevallen doordat bestuurders bijvoorbeeld als gevolg van een stuurfout niet op de rijstrook van het tegemoetkomende verkeer terecht kunnen komen, anderzijds maakt het inhalen onmogelijk zodat daar geen ongevallen uit kunnen voortvloeien.

Binnen Duurzaam Veilig is een fysieke rijrichtingscheiding de voorgeschreven maatregel voor stroomwegen en voor meerstrooks gebiedsontsluitingswegen[1]. Door toepassing van een fysieke rijrichtingscheiding ontstaat er feitelijk een tweede rijbaan.

Wanneer een weg een fysieke rijrichtingscheiding heeft en ook maar één rijstrook per richting, kunnen er andere problemen ontstaan. Bij bijvoorbeeld werkzaamheden of een incident kan verkeer niet uitwijken naar de andere weghelft. En omdat inhalen niet mogelijk is, kunnen hulpdiensten minder makkelijk het verkeer passeren.

Referenties

  1. Richtlijn Essentiële Herkenbaarheidkenmerken van weginfrastructuur, publicatie 230. CROW, Ede, 2004.