Sequentiële afritnummering

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken

Een sequentiële afritnummering is een afritnummeringssysteem waarbij de afritten sequentiëel (opeenvolgend) zijn genummerd, zoals 1,2,3,4..et cetera. Dit afritnummeringssysteem is wijdverbreidt over de wereld. Een ander systeem is afritnummering naar kilometrering, waarbij het afritnummer wordt gekozen op basis van de dichtstbijzijnde kilometerpaal of mijlpaal. Enkele landen hebben helemaal geen afritnummers.

Afritnummering

De eerste afritnummering die werd ingevoerd was sequentiëel. Destijds werd gedacht dat dit het simpelste systeem was wat er mogelijk was, als een weg 100 afritten had, waren ze dus gewoon oplopend genummerd van 1 tot 200. Problemen kwamen wanneer ruimtelijke ontwikkelingen en een toename van het verkeer extra afritten vereiste. Deze kregen dan een suffix, meestal A, B en soms hoger. Als er een afrit tussen afrit 21 en 22 kwam, kreeg deze het nummer 21A. In sommige gevallen krijgt de bestaande afrit ook een suffix, dan wordt het 21A en 21B, in plaats van 21 en 21A. In enkele landen worden decimalen gebruikt, bijvoorbeeld 21.1 of 21.2, dit wordt gebruikt in Frankrijk en Japan.

Europa

In Europa wordt het sequentiële afritnummeringssysteem het meest gebruikt, er zijn maar een paar landen die een afritnummering naar kilometrering gebruiken. Hier kwamen ook problemen wanneer er afritten werden toegevoegd. De meeste snelwegen zijn sinds de jaren 60 en 70 aangelegd, en later kwam er vaak de noodzaak voor een extra afrit tussen bestaande afritten. Grote landen die het sequentiële systeem gebruiken zijn Duitsland, Frankrijk, Spanje (alleen autopistas), Italië, Polen, Nederland, België en Groot-Brittannië. Veel kleinere landen gebruiken dit systeem ook. In Duitsland is ook de grensovergang aan het begin van een Autobahn genummerd, met afrit 1, terwijl men daar feitelijk de snelweg niet kan verlaten.

Verenigde Staten

zie ook afritnummering in de Verenigde Staten.

Enkele staten in de Verenigde Staten gebruiken (deels) een sequentiëel afritnummeringssysteem, namelijk Alaska, Delaware, District of Columbia, Massachusetts, Maryland, New Hampshire, New Jersey (alleen de New Jersey Turnpike), New York (behalve nieuwe Interstate Highways), Rhode Island en Vermont. Niet toevalligerwijs liggen deze staten (met uitzondering van Alaska) in het noordoosten. In dit gebied werden de eerste snelwegen in de Verenigde Staten aangelegd, en New York begon in 1938 met het nummeren van de Parkways. Andere snelwegen in dit gebied volgden. In enkele staten worden beide systemen gebruikt, zoals Maryland en New Jersey. De meeste andere staten begonnen met sequentiële afritnummering en gingen later over op afritnummering naar kilometrering. Het MUTCD schrijft voor dat alle staten binnen 10 jaar over moeten op afritnummering naar kilometrering, wanneer de MUTCD wordt aangenomen door een staat. Afritnummering werd verplicht op Interstate Highways in 1971. Enkele staten experimenteerden in de jaren 70 ook met beide systemen, men zag dan een ruiter met beide afritnummers erop.

Azië

In Japan wordt het sequentiële systeem gebruikt. Enkele tolwegen hebben geen afritnummering. In 2004 werden sequentiële afritnummers in Hong Kong ingevoerd. Afritnummering in China is afgestemd op de dichtstbijzijnde kilometer. China kent een aantal zeer lange snelwegen met kilometerwaarden boven de 1000. Op die wegen wordt echter het duizendtal weggelaten in de afritnummering: bij km 1234 zou afrit 234 liggen, zodat er dus ook potentieel meerdere afritten met hetzelfde nummer kunnen bestaan. Er is een geval van afrit 0.

Referenties