Wijzigingen

Naar navigatie springen Naar zoeken springen
4.123 bytes toegevoegd ,  5 nov 2011 13:04
geen bewerkingssamenvatting
Het lokale wegennet van Washington is een gridmodel, met in tegenstelling tot veel andere steden met een grid, ook veel diagonale wegen, die samenkomen bij het Capitool. Het onderliggend wegennet is buiten Washington zelf niet in een grid, met een aantal grote doorgaande wegen, en verder kronkelende woonstraten, zodat veel verkeer de snelweg neemt.
 
==Geschiedenis==
 
==Geschiedenis==
 
Anders dan in New York City kwam een snelwegennet in Washington D.C. niet al in de jaren 30 van de grond, ondanks dat het toen al een vrij grote stad was. De oudste plannen dateren uit de jaren 40. De George Washington Memorial Parkway die over de oever van de Potomac River in Virginia loopt is één van de oudste snelwegachtige wegen, en opende omstreeks 1932 voor het verkeer. In 1941 werd een snelwegennet rond het toen nieuw gebouwde Pentagon gebouwd, waar het Amerikaanse ministerie van defensie gezeteld is. Dit "Pentagon Road Network" omvatte delen van wat nu de State Route 27, State Route 110 en Interstate 395 is in Arlington. Pas in de jaren 60 zijn deze snelwegen overgedragen aan de staat Virginia. In de jaren 40 werden verder plannen gemaakt voor een aantal snelwegen, namelijk de Baltimore-Washington Parkway, de Washington National Pike en de Shirley Highway. In 1947 ging de Baltimore-Washington Parkway in aanleg, en het eerste deel hiervan opende in 1950 voor het verkeer. In 1954 was de snelweg tussen Washington D.C. en Baltimore voltooid. Tevens is tussen 1945 en 1952 de Shirley Highway aangelegd, een snelwegachtige weg van Arlington naar Woodbridge in Virginia, die later onderdeel zou worden van de I-395 en een deel van de I-95 ten zuiden van Washington D.C. Het derde plan was de Washington National Pike, die later het nummer I-270 kreeg. Deze verloopt vanaf Bethesda naar het noordwesten tot aan Frederick en is tussen 1951 en 1960 opengesteld. Deze drie snelwegen dateren van voor het Interstate Highway-systeem. In 1957 opende de John Hanson Highway, een snelweg van Washington D.C. naar de hoofdstad Annapolis van Maryland. Deze is feitelijk ook van voor het Interstate Highway-systeem. Washington D.C. was dus tegen eind jaren 50 in 4 richtingen verbonden per snelweg.
 
Vanaf 1960 werden meer snelwegen rond Washington D.C. voltooid. Het belangrijkste hiervan was de Interstate 495, beter bekend als de Capital Beltway, de ringweg van de stad. Deze opende in fases tussen 1961 en 1964 voor het verkeer. Oorspronkelijk was het gepland om de Interstate 95 dwars door Washington D.C. te laten gaan, zoals dat ook in andere Amerikaanse steden gebruikelijk is. Al in de jaren 60 werd voorzien dat het stedelijk verkeer sterk zou toenemen, en dat inprikkers vanaf de Beltway naar Washington D.C. noodzakelijk waren. Eén plan hiervan was de I-270 vanaf Betshesda naar de toen geplande I-95 door Washington. Beide plannen zijn niet doorgegaan in de jaren 70. In 1977 werd de I-95 buiten Washington D.C. omgeleid, over het oostelijk deel van de Capital Beltway. In 1971 kwam de I-95 tussen Washington en Baltimore gereed, waarmee de oude Baltimore-Washington Parkway ontlast werd. Eén van de grootste knelpunten om nog aan te leggen was de Interstate 66 door Arlington. Deze was reeds sinds de jaren 50 gepland, maar werd uiteindelijk pas in 1982 opengesteld. Het is de enige Interstate Highway waar HOV-restricties in de spits over de gehele snelweg van kracht zijn. Vrachtwagens en voertuigen met minder dan 2 personen mogen dan niet over de snelweg rijden. In de jaren 80 was het verkeer rond Washington D.C. enorm toegenomen vanwege de snelle suburbanisatie in Virginia en Maryland. De stad stond bekend als één van de ergste knelpunten van de Verenigde Staten. In de jaren 80 zijn de meeste snelwegen dan ook verbreed, zoals de I-95, I-270 en I-495. Later zijn meer snelwegen verbreed, meest prominent de I-395 met een wisselstrook, de I-95 ten zuiden van Washington met wissel-, HOV- en HOT-lanes, en de verbreding van de Woodrow Wilson bridge van 6 naar 12 rijstroken. Al in de jaren 70 was voorzien dat met het geleiden van de I-95 over de oostelijke ringweg, deze niet meer zou voldoen, en een tweede ringweg rond Washington noodzakelijk was. Deze is echter nooit aangelegd, alhoewel de in 2011 opengestelde Intercounty Connector (SR-200) in Maryland een mogelijk begin hiervan is. Er zijn wel plannen geweest voor een tweede ringweg, maar de meesten hiervan zouden te ver butien Washington lopen om nog van nut te zijn voor doorgaand verkeer.
==Congestie==
191.588

bewerkingen

Navigatiemenu