Spitsbergen

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Svalbard
Hoofdstad Longyearbyen
Oppervlakte 61.022 km²
Inwonertal 2.932
Lengte wegennet ? km
Lengte snelwegennet 0
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg Motorvei
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode N

Spitsbergen, formeel Svalbard, is een eilandengroep ten noorden van en behorend tot Noorwegen. De eilandengroep ligt halverwege Noorwegen en de Noordpool.

Naam

De naam Spitsbergen is feitelijk onjuist omdat dit de naam is van één van de eilanden, en niet de hele regio is. De Noorse naam is Svalbard en die wordt in het Engels, Frans, Italiaans en Spaans ook gebruikt. In de meeste Europese talen wordt de naam Svalbard gebruikt, het Nederlands is één van de weinige uitzonderingen.

Inleiding

Svalbard ligt ruim 600 kilometer ten noorden van de Noordkaap, 400 kilometer ten oosten van Groenland en 2.900 kilometer ten noorden van Nederland. De eilandengroep is relatief groot, met een landoppervlak van bijna twee maal dat van Nederland. De meeste eilanden liggen dicht bij elkaar, met alleen Børnøya wat verder naar het zuiden. Svalbard meet zo'n 480 kilometer van noord naar zuid en 370 kilometer van oost naar west. Het oostelijkste eiland van Svalbard ligt op minder dan 60 kilometer afstand van het dichtstbijzijnde eiland van Rusland.

Svalbard is grotendeels bedekt met gletsjers en zo goed als het hele gebied is vrijwel permanent met sneeuw bedekt. Svalbard heeft een arctisch klimaat, alhoewel het door de ligging in de Golfstroom lang niet zo koud is als op vergelijkbare breedtegraden in Canada en Rusland. Een groot deel van de oppervlakte bestaat uit natuurparken. De Newtontoppen is met 1.713 meter het hoogste punt van Svalbard.

Svalbard telt slechts zo'n 3.000 inwoners, waarvan zo'n 2.000 in de hoofdstad Longyearbyen wonen. De tweede plaats is Barentsburg, waar voornamelijk Russen en Oekraïners wonen. Svalbard is een direct onderdeel van Noorwegen, net zoals het eiland Jan Mayen. De economie is gebaseerd op mijnbouw, toerisme en wetenschappelijk onderzoek. De kosten voor levensonderhoud zijn in Svalbard beduidend lager dan in de rest van Noorwegen, vanwege lagere of ontbrekende belastingen. Zo zijn auto's en tabak significant goedkoper dan elders in Noorwegen.

Wegennet

Het beroemde ijsbeerbord ten oosten van Longyearbyen.

Op Svalbard is geen sprake van een netwerk van wegen, alleen in Longyearbyen en Barentsburg is sprake van een aantal geasfalteerde wegen. In Longyearbyen is 50 kilometer geasfalteerde weg. De langste verharde weg is ongeveer 22 kilometer lang en loopt vanaf de luchthaven van Longyearbyen via de stad naar de mijnbouw bij Adventdalen ten oosten van Longyearbyen. De primaire vorm van transport is de sneeuwscooter. Verkeer tussen de plaatsen gaat in de winter per sneeuwscooter en in de zomer per schip, alle plaatsen in Svalbard hebben een haven. In Longyearbyen is ook een busdienst. In 2015 waren er 4.500 voertuigen geregistreerd in Svalbard, waaronder 1.200 personenauto's.[1] Er zijn meer sneeuwscooters dan inwoners, 49% van de huishoudens in Longyearbyen heeft een auto en 69% heeft tenminste één sneeuwscooter.

In het door Russen bewoonde Barentsburg zijn slechts enkele wegen die in slechte staat verkeren. Enkele straten hebben betonplaten. Er zijn een handjevol motorvoertuigen. Barentsburg is niet over de weg bereikbaar vanaf Longyearbyen. De hele plaats wordt onderhouden door het mijnbouwbedrijf, de Noorse regering is hier niet actief betrokken. Er is een helikopterverbinding tussen Barentsburg en het vliegveld van Longyearbyen. In Ny-Ålesund zijn slechts een klein aantal gravelwegen. Sveagruven is een mijnbouwplaats die in 2017 gesloten is. Er zijn daar enkele gravelwegen en er waren een handjevol pickup trucks.

Asfaltonderhoud op Svalbard is een uitdaging, aangezien er geen asfaltcentrale op de eilanden is. Bij het meeste asfaltonderhoud wordt gebruik gemaakt van een asfaltcentrale in Tromsø, waarbij het in een schip geladen wordt en geïsoleerd gehouden wordt, om het asfalt op temperatuur te houden voor een driedaagse overtocht van ruim 1.000 kilometer naar Longyearbyen. Daarna wordt met asfaltspreiders en rollers het asfaltwerk uitgevoerd. De machines komen veelal ook uit de rest van Noorwegen.[2] Het asfalteren van de landingsbaan van het vliegveld van Longyearbyen is in 2006 gedaan met een verplaatsbare asfaltcentrale die ter plekke werd geassembleerd.[3] In 2014 is het asfalt wel per schip van Tromsø naar Longyearbyen vervoerd.[4]

In 2022 werd gesproken over de bouw van de noordelijkste rotonde ter wereld in Longyearbyen.[5][6]

Bewegwijzering

Er is amper bewegwijzering in Svalbard. Er zijn geen plaatsen onderling verbonden over de weg. In Longyearbyen zijn wel enkele handwegwijzers. Er zijn de gebruikelijke Noorse verkeersborden, waarvan het verkeersbord met een waarschuwing van ijsberen vermoedelijk het bekendste is. In sommige plaatsen staat specifiek aangegeven niet zonder een vuurwapen gebieden te betreden in verband met ijsberen.

Maximumsnelheid

De gebruikelijke maximumsnelheden zoals in Noorwegen gelden ook op Svalbard. Op de weg van Longyearbyen naar de luchthaven mag 80 km/h gereden worden. Op de weg ten oosten van Longyearbyen geldt ook 80 km/h.

Referenties

Fylker in Noorwegen

AgderAkershusBuskerudInnlandetMøre og RomsdalNordlandOsloRogalandSvalbardTromsFinnmarkTrøndelagTelemarkVestfoldVestlandØstfold