Tibbitt to Contwoyto Winter Road

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Tibbitt to Contwoyto Winter Road map.png

De Tibbitt to Contwoyto Winter Road is een winter road in het Arctische noorden van Canada, gelegen in de territoria Northwest Territories en Nunavut. Het is de enige wegverbinding naar Nunavut, maar is alleen gedurende 2 - 3 maanden in de winter operationeel. De route is 600 kilometer lang.[1]

Routebeschrijving

De ijsroute begint op Tibbitt Lake, hemelsbreed 55 kilometer ten oosten van Yellowknife, waar de Ingraham Trail aansluit op het wegennet van Canada. De route verloopt dan over het algemeen in een noordoostelijke tot noordelijke richting tot aan het Contwoyto Lake in Nunavut. De exacte lengte van de route varieert per jaar. Ruim 85% van de route verloopt over bevroren meren, de rest over land. De regio ligt bezaaid met meren, waarvan de meesten niet heel erg groot zijn. Eindpunt Contwoyto Lake is wel een vrij groot meer. Hier bevinden zich enkele mijnen. De Tibbitt to Contwoyto Winter Road is de op één na langste jaarlijkse winter road ter wereld.

Geschiedenis

De oorspronkelijke route is in 1960-1961 aangelegd naar Tundra Mine. De mijn sloot in 1968, waarna de route niet meer gebruikt werd. In 1979 werd de route weer in gebruik genomen voor een nieuwe mijn bij het Contwoyto Lake. Sinds 1982 wordt de ijsroute jaarlijks gebouwd voor de bevoorrading van enkele mijnen. Dit was goedkoper dan de bevoorrading per vliegtuig, met name omdat het om vrij zwaar materieel gaat.

Gebruik

De winter road wordt elke januari in ongeveer zes weken aangelegd. Op plekken waar het ijs lastig aangroeit wordt water op het ijs gesproeid om de aangroei te bespoedigen. Het eerste voertuig is een rupsvoertuig die blijft drijven als hij door het ijs zakt. Deze heeft een sonar die de dikte van het ijs meet. De ice road is ongeveer 50 meter breed om problemen tijdens blizzards te voorkomen. Het is van belang om de ijsroute sneeuwvrij te houden, omdat sneeuw als isolatie dient en daardoor het ijs minder snel aangroeit. De ijsroute is gemiddeld 67 dagen per jaar in gebruik, voornamelijk in februari en maart.

Er gelden verschillende maximumsnelheden. Volgeladen vrachtwagens mogen tussen 10 en 25 km/h rijden, lege vrachtwagens 60 km/h om schade aan de ijsroute te voorkomen. Deze maximumsnelheden worden gehandhaafd door de politie. Bij herhaaldelijke overtredingen kan een chauffeur de toegang tot de winter road voor het gehele resterende seizoen worden ontzegd.

De vracht die over de winter road vervoerd wordt bestaat voornamelijk uit brandstof (diesel), cement en explosieven die in de mijnen gebruikt worden. Chauffeurs mogen niet alleen over de winter road rijden, het verkeer wordt vanuit Yellowknife gereguleerd. Elke 20 minuten worden 3 tot 4 vrachtwagens toegelaten.

De meeste jaren gaan er tussen 5.000 en 7.000 vrachtwagenladingen richting noorden. In 2007 werden bijna 11.000 ladingen vervoerd, de winter road was toen ongebruikelijk lang in gebruik. De meeste chauffeurs die op de winter roads in noordelijk Canada rijden zijn hierin gespecialiseerd. Veel reguliere truckers in Canada zullen nooit op een winter road komen. Alle chauffeurs die op de winter road rijden moeten een competentie-examen ondergaan.

De gewichtslimiet op de winter roads worden bepaald door de ijsdikte. Vanaf 70 centimeter mogen lichte vrachten over de winter road, en vanaf elke inch extra ijsdikte gaat het toelaatbaar gewicht omhoog. Vanaf 107 centimeter ijsdikte mogen de zwaarste tankauto's over de winter road rijden.

Ice Road Truckers

De winter road werd bekend van de serie Ice Road Truckers, die het leven van chauffeurs over de winter roads in noordelijk Canada vastlegde. De serie is bekritiseerd vanwege het dramatiseren van de winter roads. In werkelijkheid liggen de gereden snelheden laag en is het aantal ongevallen klein.

Zie ook

Referenties