Trans-Africa Highway 9

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
TAH 9
Begin Beira
Einde Lobito
Lengte 3.520 km
Route

Beira

Chimoio

Mutare

Harare

Chirundu

Lusaka

Kabwe

Kitwe

Chingola

Lubumbashi

Likasi

Kolwezi

Luau

Luena

Kuito

Catchiungo

Lobito

De Trans-Africa Highway 9 (TAH 9) is een Trans-Africa Highway in Afrika. De route vormt een oost-westverbinding door het zuiden van Afrika, vanaf Beira tot Lobito. De route voert door grotere steden als Harare, Lusaka en Lubumbashi. De route voert door Mozambique, Zimbabwe, Zambia, de Democratische Republiek Congo en Angola. De weg verbindt de Copperbelt met twee belangrijke zeehavens, die van Beira en Lobito. Het westelijk deel van de corridor heeft nog het langste stuk onverharde weg van alle Trans-African Highways. De route is met 3.520 kilometer de kortste van de Trans-African Highways.

Route

De Trans-Africa Highway 9 voert over de volgende wegen;

land route traject lengte (km)
Mozambique N6 Beira - Chimoio - Manica 290 km
Zimbabwe ongenummerde weg Manica - Mutare 10 km
Zimbabwe R5 Mutare - Harare 265 km
Zimbabwe R3 Harare - Chirundu 350 km
Zambia T2 Chirundu - Lusaka - Kabwe - Kapiri Mposhi 340 km
Zambia T3 Kapiri Mposhi - Ndola - Chingola - Konkola 255 km
Democratische Republiek Congo N1 Konkola - Lubumbashi - Likasi - Guba 285 km
Democratische Republiek Congo N39 Guba - Kolwezi - Dilolo 550 km
Angola EN250 Dilolo - Luau - Luena - Kuito - Lobito 1.165 km

Status

Stand: januari 2022

Mozambique

De route door Mozambique is volledig verhard. Het is één van de beter onderhouden wegen van het land. Het stedelijke deel in Beira telt 2x2 rijstroken over een lengte van 40 kilometer. Dit deel is gedeeltelijk een tolweg. De rest van de route is een modern ontworpen verharde weg. De passages door Inchope en Chimoio tellen 2x2 rijstroken. In Inchope ligt een klaverblad op de kruising met de N1. Het grenscomplex op de grens met Zimbabwe is vrij klein, maar de weg heeft hier wel extra brede rijbanen waar vrachtverkeer kan wachten.

Zimbabwe

De gehele route door Zimbabwe is geasfalteerd. Het eerste deel tot in de stad Mutare is officieel geen genummerde weg. De rest van de route via Harare naar de grens met Zambia is een overwegend enkelbaans weg, maar er zijn enkele delen met 2x2 rijstroken, zoals over de bergpas aan de noordkant van Mutare en een circa 40 kilometer lang traject vanaf het oosten tot in Harare. Het meest noordwestelijk deel van de route kent meer hoogteverschillen en is vaak bochtig. Er is een groot grenscomplex aan de grens met Zambia.

Zambia

De gehele route in Zambia is verhard. Aan de grens met Zimbabwe ligt een groot grenscomplex. De route is daarna een modern ontworpen enkelbaans weg tot in Lusaka. De passage door Lusaka telt 2x2 rijstroken. In het noorden van Zambia in de mijnbouwstreek ligt een 110 kilometer lange weg met 2x2 rijstroken van Ndola tot Chingola. Het grenscomplex met de D.R. Congo heeft veel ruimte voor vrachtwagens.

Democratische Republiek Congo

In de Democratische Republiek Congo is de oostelijke helft een geasfalteerde weg en de westelijke helft een onverharde weg, deels in slechte conditie. De oostelijke helft voert door een streek met mijnen, hier is veel vrachtverkeer. Ook liggen hier diverse grote steden, waardoor dit deel van de route intensief wordt bereden. Het is daardoor een voor Congolese begrippen moderne weg. De passage door de stad Lubumbashi telt deels gescheiden rijbanen. Elders is de weg enkelbaans.

Het westelijk deel is een zandweg, vanaf Kolwezi westwaarts tot de grens met Angola. De meest westelijke mijnbouw in deze streek is ook bij Kolwezi, westelijk daarvan ligt vooral dunbevolkt platteland dat slecht ontsloten is. De weg is vermoedelijk in slechte staat. Dit traject heeft een zeer provisorisch karakter, veel rivierbeddingen hebben geen vaste bruggen, en de weinige bruggen die er zijn hebben een smal brugdek. De grensovergang met Angola is informeel.

Angola

In Angola is slechts een derde van de route verhard, maar details van het traject in het binnenland zijn schaars. Vermoedelijk is de weg ten westen van Kuito tot aan Lobito verhard, maar vanaf de grens met Congo tot Kuito grotendeels onverhard. Nabij de Congolese grens is de weg echter wel geasfalteerd. Tussen Luau en Luena zijn twee mogelijke routes, de officiële route volgt een spoorlijn en een weg die de EN250 heet, deze route is vermoedelijk geheel onverhard. Er is echter ook een noordelijker route via Nova Chaves die over een groter deel geasfalteerd is.

Geschiedenis

De route voert door landen die voorheen kolonies waren van Portugal, het Verenigd Koninkrijk en België. De geschiedenis kan grotendeels worden opgedeeld in twee delen, het beter ontwikkelde oostelijke deel en het slecht ontwikkelde westelijke deel. In 2021 was er nog een 1.150 kilometer lang traject onverhard van Kolwezi in de Democratische Republiek Congo tot Kuita in Angola, het grootste stuk onverharde weg van alle Trans-African Highways.

Het oostelijk deel van Beira tot de Copperbelt

Op het oostelijke deel is de weg grotendeels in de jaren '60 al aangelegd als een verharde weg.[1] In 1939 opende de eerste brug over de Zambezi bij Chirundu op de grens van Zimbabwe en Zambia. In 2002 is er een tweede, modernere brug naast gebouwd. Het langste opgewaardeerde traject ligt in de Zambiaanse Copperbelt, een mijnbouwgebied in het noorden van het land, waar een 110 kilometer lange dual carriageway ligt vanwege de hogere bevolkingsdichtheid en volume aan vrachtverkeer. Er zijn uitgebreide grensfaciliteiten tussen Zambia en de Democratische Republiek Congo vanwege de mijnbouw in dat land.

Substantiële upgrades hebben elders op het oostelijk traject plaatsgevonden rond Harare en Beira. De weg bestond bij Beira al voor 1984 op de huidige corridor, maar de omgeving is na 2000 sterk verstedelijkt. Het 2x2 deel is in 2019 verder buiten Beira gerealiseerd als een concessie met tolheffing. De rest van de route naar Chimoio is tussen 2015 en 2019 ook opgewaardeerd met tolheffing, maar is grotendeels enkelbaans gebleven.[2][3] In 2019 opende in Inchope een klaverblad tussen de N1 en N6.[4] Sinds 1 januari 2020 wordt tol geheven tussen Beira en Chimoio.[5]

In 2012 is gestart om de hele weg van Mutare naar Harare in Zimbabwe te verdubbelen naar 2x2 rijstroken. Van 2013 tot 2019 werd de eerste 40 kilometer vanaf Harare naar het oosten opgeleverd. In 2021 werd verder gebouwd aan de verdubbeling van deze weg door het oosten van Zimbabwe.[6]

Het westelijk deel van de Copperbelt naar Lobito

De Copperbelt is een streek met grootschalige mijnbouw in het noorden van Zambia en het zuiden van de Democratische Republiek Congo. Het belang van de mijnbouw werd al begin 20e eeuw ingezien, tussen 1903 en 1929 is de Benguela-spoorlijn aangelegd tussen de mijnbouwgebieden in Congo en de haven van Lobito. Dit was in die periode de snelste manier om de grondstoffen vanuit Congo naar de wereldmarkten te exporteren.

Mede vanwege deze spoorlijn had de upgrade van de wegen weinig prioriteit. In de D.R. Congo is wel gewerkt aan het verharden van de weg vanaf de regio Lubumbashi tot aan Kolwezi. Het deel dat geen onderdeel van de N1 was is pas na 2003 geasfalteerd tot Kolwezi, in die periode breidde de mijnbouw rond die stad sterk uit.

Aan Angolese kant is de weg in de Portugese koloniale periode alleen op het westelijke deel van Kuita tot Lobito verhard. Kort na onafhankelijkheid brak de Angolese burgeroorlog uit, in die periode werd de spoorlijn deels verwoest en kwam de verdere ontwikkeling van de wegen tot stilstand. Tussen 2006 en 2014 is de spoorweg herbouwd door de China Railway Construction Corporation. Dit was één van de grootste publieke werken in de Angolese geschiedenis. De weg die er parallel aan verloopt is echter niet verbeterd, dit is nog steeds een slecht begaanbare zandweg. Omstreeks 2013-2015 is wel een alternatieve verharde weg aangelegd tussen Camanongue en Luena. Deze route ligt wat noordelijker en kan indien verdere uitbouw plaatsvindt, de mogelijke nieuwe route van de Trans-Africa Highway 9 worden.

Noodzakelijke verbeteringen

  • bouw van een verharde weg tussen Kolwezi in de D.R. Congo en Kuito in Angola.
  • mogelijke noordelijker gelegen route door het oosten van Angola.

Referenties

Trans-African Highway network

Trans-Africa Highway 1Trans-Africa Highway 2Trans-Africa Highway 3Trans-Africa Highway 4Trans-Africa Highway 5Trans-Africa Highway 6Trans-Africa Highway 7Trans-Africa Highway 8Trans-Africa Highway 9Trans-Africa Highway 10