Tuktoyaktuk Winter Road

Uit Wegenwiki
Ga naar: navigatie, zoeken
De Tuktoyaktuk Winter Road.
De ice road.

De Tuktoyaktuk Winter Road was tot 2017 een winter road in Canada, gelegen in het noorden van de Northwest Territories. De winter road verbond Inuvik met Tuktoyaktuk en was circa 185 kilometer lang.

Routebeschrijving

De winter road begon vanuit Inuvik, waar de Dempster Highway eindigt. De winter road was grotendeels een ice road, en verliep over een bevroren zijkanaal van de Mackenzie River. Dit is een rivierdelta, en de rivier splitst zich in meerdere takken en vormt een 100 kilometer brede rivierdelta in de Arctische Oceaan. De ice road voerde eerst 80 kilometer noordwaarts, en boog daarna naar het noordoosten af, waarna de ice road een lang stuk over de Beaufortzee ging, niet ver van de kust, tot men Tuktoyaktuk bereikte.

Geschiedenis

De Tuktoyaktuk Winter Road was een verlenging van de Dempster Highway die eind jaren '50 tot Inuvik kwam, een plaatsje aan de Mackenzie River die vlak daarvoor gesticht is en het centrum van het noordwesten van de Northwest Territories is. Destijds waren er al plannen voor een verdere verlenging van de all-weather road tot Tuktoyaktuk, ook kortweg bekend als Tuk. Tuktoyaktuk werd begin jaren '50 belangrijk vanwege de radarinstallatie van het Canadese leger, die Sovjet-vliegtuigen moest detecteren die over de Noordpool zouden vliegen. Dit stond bekend als de Distant Early Warning Line of DEW Line. In de jaren '70 nam het verkeer naar Tuktoyaktuk sterk toe vanwege de grootschalige olie- en gaswinning in de Beaufortzee.

De Tuktoyaktuk Winter Road is tussen 2013 en eind 2017 vervangen door een all-weather road die de Inuvik - Tuktoyaktuk Highway heet. Dit werd de noordelijkste weg in Noord-Amerika, en de enige publieke toegang tot de Arctische Oceaan. De gravelweg is alleen in de winter aangelegd om de permafrost te beschermen. De nieuwe gravelweg is ook in de zomer te berijden, waardoor Tuktoyaktuk een stuk beter bereikbaar werd.

De Tuktoyaktuk Winter Road is op 13 april 2017 definitief gesloten, de nieuwe Inuvik - Tuktoyaktuk Highway opende op 15 november 2017.[1]

Gebruik

De gemiddelde maximumtemperatuur ligt beneden het vriespunt tussen begin oktober en midden mei. Tussen december en maart is de gemiddelde minimumtemperatuur rond de -30 °C, de laagste temperatuur die ooit in Tuktoyaktuk is gemeten is -49 °C. In het wat verder landinwaarts gelegen Inuvik is dat zelfs -57 °C. Het rijden op de ice road was vanwege de extreem lage temperaturen een uitdaging, vrachtwagens hebben winterdiesel nodig om te voorkomen dat het brandstoffilter verstopt raakt door vlokkende brandstof.

De winter road werd elk jaar aangelegd en was doorgaans van midden december tot eind april in gebruik. Het was de noordelijkste lange winter road van Noord-Amerika, en de weg was beduidend langer in bedrijf dan de winter roads zuidelijker.

De ice road was niet altijd makkelijk te berijden. Zuidelijker in Canada worden ice roads voornamelijk over meren aangelegd, met een vlak ijsoppervlak. Daar zijn de ice roads ook relatief kort, de Tuktoyaktuk Winter Road werd vrijwel geheel op ijs gereden, dat niet altijd een vlak oppervlak heeft. Het ijs wordt in de winter maximaal 2,5 meter dik, daarom waren hogere rijsnelheden mogelijk dan op de ice roads in de zuidelijkere delen van Canada. De maximumsnelheid was doorgaans 70 km/h, tegen 10-25 km/h op ice roads in Manitoba of Ontario. Ook lagen de gewichtslimieten een stuk hoger (tot meer dan 60 ton). De ice road was enkele tientallen meters breed en werd vaak redelijk goed schoongehouden van sneeuw.

Trivia

  • Tuktoyaktuk ligt op 69.26 °N, vergelijkbaar met Tromsø in Noorwegen.
  • De verst weggelegen plaats in Canada die vanaf Tuktoyaktuk bereikt kan worden is Fort-Vieux in Québec op 9.850 kilometer afstand.
  • De hoofdstad Yellowknife van de Northwest Territories ligt op 3.300 kilometer afstand van Tuktoyaktuk (over de weg).
  • Vanaf Tuktoyaktuk ligt Key West, Florida op 8.500 kilometer.
  • De Noordpool ligt 2.300 kilometer ten noorden van Tuktoyaktuk.

Zie ook

Referenties