Turkmenistan

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Flag of Turkmenistan.svg
Türkmenistan
Turkmenistan.png
Hoofdstad Ashgabat
Oppervlakte 488.100 km²
Inwonertal 5.663.000
Lengte wegennet 22.000 km
Lengte snelwegennet 0 km
Eerste snelweg nvt
Benaming snelweg nvt
Verkeer rijdt rechts
Nummerplaatcode TM

Turkmenistan (Turkmeens: Türkmenistan), voluit de Republiek Turkmenistan (Türkmenistan Respublikasy) is een land in Centraal-Azië. Het land is het zuidelijkste van Centraal-Azië en is 12 keer zo groot als Nederland. Het land telt 5,6 miljoen inwoners en de hoofdstad is Ashgabat.

Inleiding

Geografie

Turkmenistan is de zuidelijkste van de voormalige Sovjetrepublieken. Het land meet 1.200 kilometer van oost naar west en ongeveer 570 kilometer van noord naar zuid. De hoofdstad Ashgabat ligt centraal in het zuiden van het land, vlakbij de grens met Iran. Het land ligt aan de Kaspische Zee, en grenst in het noordwesten aan Kazachstan, in het noorden en oosten aan Uzbekistan en in het zuiden aan Afghanistan en Iran. Andere grotere steden zijn Turkmenbashi aan de Kaspische zee, Mary in het oosten en Turkmenabat in het noordoosten. Het grootste deel van het land bestaat uit woestijn, de Karakumwoestijn. Het Kopet-Daggebergte is het hoogste met maximaal 2.912 meter en ligt op de grens met Iran. De belangrijkste rivier is de Amu Darya.

Het land heeft grotendeels een droog woestijnklimaat, de Karakumwoestijn geldt als één van de droogste woestijnen ter wereld, met minder dan 20 mm neerslag per jaar. Het zuiden kent wat meer neerslag. De gemiddelde maximumtemperatuur in Ashgabat varieert van 9°C in januari tot 38°C in juli. Er valt circa 200 mm neerslag per jaar.

Economie

Turkmenistan behoort tot de top 20 van corruptste landen ter wereld. Het land is zeer rijk aan gasvoorraden, de vierde grootste ter wereld. Het land kon het gas tot begin 2000 niet exporteren vanwege een gebrek aan infrastructuur hiervoor. President Niyazov heeft het grootste deel van het overheidsbudget besteed aan het renoveren van de grote steden, met name Ashgabat, waar de rijkdom van de gebouwen afstraalt. Het grootste deel van de bevolking is arm.

Demografie

In 1950 had Turkmenistan slechts 1 miljoen inwoners, die grotendeels in het zuiden en oosten woont. Grote delen van het land waren onbevolkt. De bevolkingsgroei is relatief groot maar de basis zo laag dat Turkmenistan ook tegenwoordig een zeer dunbevolkt land is. De enige grote stad is de hoofdstad Ashgabat, die ruim 700.000 inwoners telt. Verder hebben alleen Türkmenabat, Daşoguz en Mary meer dan 100.000 inwoners. Er zijn 8 plaatsen met meer dan 50.000 inwoners.

De bevolking bestaat grotendeels uit Turkmenen, met minderheden als Oezbeken en Russen. Sinds de onafhankelijkheid is het aantal Russen in Turkmenistan sterk gekrompen. In Turkmenistan wordt het Turkmeens gesproken, een Turkse taal die dicht bij het Azeri en Turks ligt. Het Turkmeens wordt in het Latijnse alfabet geschreven. Voor 1929 werd het Turkmeens geschreven in het Arabische alfabet, waarna een Latijns alfabet werd geïntroduceerd, dat in 1938 weer vervangen werd door het Cyrillisch alfabet. Sinds 1991 wordt het Turkmeens weer in het Latijnse alfabet geschreven.

Geschiedenis

De bevolking heeft zijn oorsprong in de stammen van de Oghuz, die het gebied vanaf de 10e eeuw begonnen te bevolken. Turkmenistan ligt op de historische zijderoute en werd in 1881 geannexeerd door het Russische Rijk. Vanaf 1916 tot begin jaren '20 waren er opstanden tegen de Russische overheersing. In 1924 werd Turkmenistan een republiek binnen de Sovjetunie. Gedurende de jaren '30 werd de landbouw ontwikkeld en hield het nomadische karakter van de bevolking op te bestaan. In 1948 werd Ashgabat getroffen door een aardbeving waarbij 110.000 doden vielen, tweederde van het inwonertal in die tijd. Daarna volgde een halve eeuw waarin het gebied weinig te maken had met de rest van de wereld, het was een obscuur deel van de Sovjetunie. De toenmalige leider van de Sovjetrepubliek wilde de Sovjetunie behouden en het land was niet voorbereid op onafhankelijkheid. Saparmurat Niyazov was de leider van Turkmenistan van 1985 tot zijn dood in 2006. Onder Niyazov was Turkmenistan een repressieve dictatuur die een cultstatus om hem ontwikkelde. Sinds het uiteenvallen van de Sovjetunie behield Turkmenistan een neutrale positie in bijna alle wereldgebeurtenissen. Niyazov werd in 2007 opgevolgd door Gurbanguly Berdimuhamedow. De situatie in Turkmenistan is weinig veranderd sindsdien.

Wegennet

De weg van Ashgabat naar Darvaza met 2x3 rijstroken.
Het hoofdwegennet van Turkmenistan bestaat uit slechts twee wegen.

Sinds begin 2000 is het wegennet sterk opgeknapt. Rondom Ashgabat is een groot netwerk van brede wegen aangelegd met tal van knooppunten. De meeste hoofdwegen tellen 2x4 rijstroken. Doorgaande snelwegen tot ver buiten Ashgabat zijn er echter niet. Het land kent weinig doorgaande wegen, met name omdat het noorden en oosten van het land voornamelijk uit onbewoonde woestijn bestaat. De M37 is de belangrijkste hoofdweg, die vanaf de Uzbeekse grens bij Turkmenabat via Mary en Ashgabat naar Turkmenbashi aan de Kaspische Zee loopt. Vanaf Turkmenbashi gaan veerdiensten naar Baku, die het makkelijkst toegang geven naar Europa. Langs de Kaspische Zee door Kazachstan zijn geen doorgaande wegen. Er is één hoofdweg naar Iran, vanaf Ashgabat naar Mashhad. De A388 is een regionale hoofdweg vanaf Mary naar het westen van Afghanistan. Langs de Amu Darya looopt een hoofdweg vanaf het Afghaanse grensgebied parallel aan de Uzbeekse grens naar het noordwesten van Uzbekistan. Een regionale weg loopt vanaf Ashgabat naar Nukus in het noorden.

Buiten deze hoofdwegen zijn er omvangrijke gebieden die in het geheel geen wegen hebben. De hoofdwegen zijn over het algemeen van redelijke kwaliteit.

Hoofdwegen

Flag of Turkmenistan.svgHoofdwegen in Turkmenistan Flag of Turkmenistan.svg

M37A388


Europese wegen

Europese wegen in Turkmenistan

E40E60E121E003


Asian Highways

Asian Highways in Turkmenistan

AH5AH70AH75AH77AH78


Wegnummering

Turkmenistan houdt nog de oude Sovjetnummering aan, zoals dat overal in Centraal-Azië nog het geval is. Er is één grensoverschrijdend nummer, de M37. Doordat Turkmenistan sterk geïsoleerd ligt van de rest van de ex-Sovjetstaten lopen er geen andere internationale routes vanaf Kazachstan of Uzbekistan het land binnen. Omstreeks 2000 zijn er E-nummers in Turkmenistan geïntroduceerd. De E003 loopt door het land, vanaf de Iraanse grens via Ashgabat en Turkmenabat naar de Uzbeekse grens. Er zijn slechts twee genummerde wegen in het hele land. De wegnummers worden vermoedelijk niet bewegwijzerd. Zowel op oudere wegwijzers als moderne bewegwijzering worden ze niet aangegeven.

Bewegwijzering

Bewegwijzering in Ashgabat.

Naast de oudere Sovjetbewegwijzering die doorgaans enkel in het Cyrillisch is, is in de hoofdstad Ashgabat ook een nieuwere generatie wegwijzers in gebruik, met onderscheid naar witte en blauwe doelen. Witte borden geven lokale bestemmingen aan, blauwe borden doorgaande bestemmingen. Op deze borden wordt het Turkmeens gebruikt, een Turkse taal met een Latijns schrift. Cyrillische vertalingen komen hier niet meer terug.

Referenties


Wegen van Azië

AfghanistanArmeniëAzerbeidzjanBahrainBangladeshBhutanBruneiCambodjaChinaCyprusFilippijnenGeorgiëIndiaIndonesiëIrakIranIsraëlJapanJemenJordaniëKazachstanKoeweitKyrgyzstanLaosLibanonMaleisiëMaledivenMongoliëMyanmarNepalNoord-KoreaOmanOost-TimorPakistanPalestijnse gebiedenQatarRuslandSaudi-ArabiëSingaporeSri LankaSyriëTaiwanTadzjikistanThailandTurkijeTurkmenistanUzbekistanVerenigde Arabische EmiratenVietnamZuid-Korea