US 191 in Utah

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
US 191.svg
US 191 UT map.svg
US 191
Begin Bluff
Einde Dutch John
Lengte 404 mi
Lengte 650 km
Route

Arizona US 191.svg

Centrum.svg Bluff US 163.svg

Centrum.svg Blanding

Centrum.svg Monticello US 491.svg

Centrum.svg Moab

Centrum.svg Green River I-70.svgUS 50.svg

Centrum.svg Price US 6.svg

Centrum.svg Duchesne US 40.svg

Centrum.svg Vernal US 40.svg

Wyoming US 191.svg

De US 191 is een US Highway in de Amerikaanse staat Utah. De weg vormt een noord-zuidroute door het oosten van de staat, vanaf de grens met Arizona via Moab, Green River, Price en Vernal naar de grens met Wyoming. De weg doet geen grote plaatsen aan en is 650 kilometer lang.

Routebeschrijving

De US 191 in de Moab Canyon.

Ten noorden van Mexican Water steekt de US 191 in Arizona vanuit Eagar de grens met Utah over, in een gortdroog woestijngebied. De weg verloopt dan over zo'n 30 kilometer naar het noorden, waarbij even voor Bluff een kruising met de US 163 uit de Monument Valley volgt, die hier eindigt. De US 191 verloopt dan verder naar het noorden, door de rotsachtige woestijn. Men komt dan door het dorp Blanding en na 80 kilometer bereikt men het dorp Monticello, waar de US 491 begint en richting Cortez in Colorado verloopt. De US 191 stijgt ondertussen naar meer dan 2000 meter hoogte en komt dan in een wat gematigder gebied, de bergen rondom zijn bedekt met bossen. De toppen reiken tot boven de 3600 meter. De US 191 verloopt dan over 90 kilometer naar Moab. Moab is de grootste plaats in deze regio en heeft een belangrijke regionale functie. De weg verloopt dan langs het Arches National Park. Naar het westen ligt het Canyonlands National Park. Men kruist hier ook de Colorado River. De weg verloopt dan door naar de Interstate 70 bij Crescent Junction en voegt dan in op die autosnelweg.

De US 191 is in westelijke richting over 40 kilometer dubbelgenummerd met I-70, die al dubbelgenummerd is met de US 6 en US 50 vanwege het beperkte aantal wegen in dit gebied. Men passeert langs Green River, waarna de US 6 en US 191 afslaan naar het noorden, over een plateau naar Price, een afstand van 100 kilometer zonder plaatsjes op de route. De regio rond Price kent wat meer bevolking en landbouw. Rondom Price ligt een rondweg, waarbij een klein stuk van de US 6/191 ook 2x2 rijstroken telt. Na Helper splitsen de US 6 en US 191, waarbij de US 6 naar het westen afslaat, richting Spanish Fork. De US 191 slaat hier naar het noordoosten af en stijgt naar zo'n 2700 meter hoogte door de Uinta Mountains. Men bereikt dan een brede vallei rond Duchesne, waar de US 191 invoegt op de US 40, de weg vanaf Salt Lake City. Beide wegen zijn dan over een kleine 100 kilometer dubbelgenummerd tot Vernal, het regiostadje voor noordoost Utah.

Men komt door een aantal valleien met beperkte landbouw, zoals rond Roosevelt. Hier komen nogal wat rivieren samen die de Green River door de Desolation Canyon richting het zuiden vormen. In Vernal slaat de US 191 naar het noorden af, voor de laatste 80 kilometer naar de grens met Wyoming. De US 40 gaat dan verder richting het dunbevolkte noorden van Colorado. De US 191 stijgt dan weer wat door de Uinta Mountains naar de Flaming Gorge. Dit gebied ligt dermate hoog dat er veel bos aanwezig is, het Ashley National Forest. De weg verloopt over de Flaming Gorge Dam en komt dan door het laatste plaatsje, Dutch John, wat niet meer dan een paar straten zijn. Daarna steekt de US 191 in Wyoming de grens met Wyoming over en gaat verder richting Rock Springs.

Geschiedenis

De US 191 in het Arches National Park.

Voorgeschiedenis & eerste routenummering

De latere US 191 was oorspronkelijk ontwikkeld als de State Highway 8 tussen Castlegate en Valley City en de State Highway 9 tussen Valley City en Monticello. Ook bestond er al een weg tussen Duchesne en Castlegate. De State Highway 6 verliep tussen Duchesne en Vernal. Ook bestond er een weg van Monticello zuidwaarts naar Bluff, die daar dood liep op de San Juan River. Er was geen doorgaande weg naar Arizona.

Met de introducties van de US Highways in 1926 werden er diverse nummers aan de route toegekend. Tussen Monticello en Valley City was dit de US 450. Tussen Valley City, Green River, Price en Castlegate was dit de US 50. Tussen Duchesne en Vernal was dit de US 40. Drie andere delen waren in die periode een state highway, namelijk de State Highway 47 tussen Bluff en Monticello, de State Highway 33 tussen Castlegate en Duchesne en de State Highway 44 tussen Vernal en de grens met Wyoming, waarbij het noordelijk deel westelijker de grens met Wyoming bereikte dan de hedendaagse US 191

Indertijd was Valley City het kruispunt tussen de US 50 en US 450. Tegenwoordig is dit geen plaats meer, de US 50 is in de jaren '30 noordelijker verlegd, waardoor het kruispunt tussen beide wegen iets noordwaarts werd opgeschoven naar Crescent Junction, een gehucht dat vanwege de kruispuntfunctie echter bekend is.

Asfalteren van de US 191

De Cart Creek Bridge nabij de Flaming Gorge Dam in het uiterste noordoosten van Utah.

In 1927 was de route van de latere US 191 nog vrijwel volledig onverhard. Grote delen waren een zandweg. Het deel tussen Valley City, Moab en Lasal Junction was een enigszins verbeterde gravelweg, ten zuiden daarvan een zandweg. Ook tussen Mounds en Valley City was de route een zandweg. Het enige geasfalteerde deel bestond destijds tussen Price en Helper. Het oosten van Utah was begin jaren '30 nog slecht ontsloten, zo had het asfalteren van wegen hier duidelijk een lagere prioriteit dan in de westelijke helft van de staat.

Het asfalteren ging het snelst op de oost-west gelegen trajecten van de latere US 191, namelijk de US 50 tussen Crescent Junction en Price en de US 40 tussen Duchesne en Vernal, beiden zijn in de periode 1933-1937 geasfalteerd. Ook waren delen van de route van Moab naar Crescent Junction geasfalteerd. Zuidelijk van Monticello was de weg echter nog een weinig verbeterde zandweg. Ook het traject door de bergen tussen Castlegate en Duchesne had geen hoge prioriteit en was een zandweg of gravelweg. Dit gold ook voor het deel tussen Vernal en de grens met Wyoming.

In de tweede helft van de jaren '40 zijn de resterende delen tussen Monticello en Crescent Junction geasfalteerd. In begin tot midden jaren '50 is de weg tussen Bluff en Monticello verhard. Dit was destijds nog genummerd als de State Highway 47 en was later ook enige tijd onderdeel van de US 163. Eind jaren '50 is de toenmalige State Highway 44 ten noorden van Vernal geasfalteerd.

Na 1960 waren er nog twee ontbrekende delen. Het zuidelijk deel vanaf de grens met Arizona tot Bluff was in het geheel nog niet aangelegd, reizen ging hier met jeeps door de woestijnen van Navajo Nation. Reizen werd hier zonder gids niet aanbevolen. Het bergtraject tussen de US 50 bij Castlegate en de US 40 bij Duchesne was eveneens nog onverhard en deels moeilijk berijdbaar. Pas begin jaren '70 was het deel tussen Castlegate en Duchesne volledig verhard. Dit was één van de laatste delen van een latere US Highway die geasfalteerd werd in de Verenigde Staten.

Begin jaren '60 is een nieuwe weg aangelegd vanaf de toenmalige State Highway 44 en de nieuw aangelegde Flaming Gorge Dam in de Green River in het noordoosten van Utah. Dit was genummerd als de State Highway 260. Eind jaren '70 is ook het deel ten noorden van de Green River aangelegd, vanaf de Flaming Gorge Dam tot aan de grens met Wyoming.

Het zuidelijkste deel vanaf Bluff door het Navajo Indian Reservation tot aan de US 160 in Arizona is pas in 1981 opengesteld. Dit was een geheel nieuwe wegverbinding door een streek waar voorheen helemaal geen wegen waren, doorgaand verkeer moest de US 163 naar Kayenta nemen of de US 491 via Cortez in Colorado.

Introductie van de US 191

De openstelling van het ontbrekende deel in het uiterste zuiden van Utah en het ontbrekende deel in het grensgebied met Wyoming was ook de aanleiding om de US 191 zuidwaarts te verlengen. Het routenummer bestond al sinds 1926, maar de route is meermaals aangepast in Idaho, Montana, Wyoming en ook het noorden van Utah.

Het nummer US 191 werd al in 1937 in Utah geïntroduceerd, maar in een heel ander deel van de staat, in 1937 werd de route zuidwaarts verlengd van Idaho Falls naar Tremonton in het uiterste noorden van Utah. In 1946 werd deze route nog wat verder verlengd tot Brigham City, in 1962 weer ingekort tot Tremonton met het gereedkomen van I-15 en in 1972 verdween de US 191 weer uit Utah, toen het zuidelijk eindpunt weer teruggebracht werd naar het oorspronkelijke eindpunt van 1926: Idaho Falls in Idaho.

Met de oplevering van de weg in het zuiden van Utah in 1981 werd de route in één keer 1.450 kilometer zuidwaarts verlengd van West Yellowstone, Montana naar I-40 in Chambers, Arizona. Hiermee kwam de huidige route door het oosten van Utah tot stand. De verlenging van de US 191 was een gecoördineerde actie van Wyoming, Utah en Arizona en werd door de AASHTO goedgekeurd.

Met de introductie van de US 191 ontstonden echter wel lange dubbelnummeringen: met de US 40 in het noordoosten van Utah, met de US 50 in het centrale oosten van Utah en met de US 163 in een groot deel van het zuidoosten van Utah. In 1984 besloot het Utah Department of Transportation om de US 163 niet meer te bewegwijzeren op het 220 kilometer lange traject van Crescent Junction naar Bluff, waarmee één lange dubbelnummering de-facto werd opgeheven.

Upgrades aan de US 191

De eerste upgrade was een 8 kilometer lange upgrade naar 2x2 rijstroken tussen Carbonville en Martin, net ten noorden van Price, dat omstreeks 1962 in gebruik werd genomen. Begin jaren '80 is een bypass met 2x2 rijstroken bij Price aangelegd, een 10 kilometer lang traject van de zuidoostkant van Price tot voorbij Carbonville, dat aansloot op het vierstrooks deel van de jaren '60. Van dit traject had alleen het deel tussen de noordkant van Price en Carbonville 2x2 rijstroken, maar de bypass van Price had wel drie ongelijkvloerse aansluitingen.

Aan de rest van de US 191 zijn na het oorspronkelijke asfalteren weinig grote upgrades gepleegd. Eén van de belangrijkste was de verdubbeling van 14 kilometer van de weg ten noorden van Moab in 2006, omdat hier veel toeristenverkeer samenkomt naar het Arches National Park en het Canyonlands National Park.

Verkeersintensiteiten

Slechts 1.100 voertuigen steken dagelijks de grens met Arizona over, om richting Moab op te lopen naar 3.500 voertuigen en 14.000 voertuigen in Moab. 2.900 voertuigen rijden door tot I-70. Het gedeelte van Price naar Duchesne is erg rustig met slechts 500 voertuigen per etmaal. Van Vernal tot de grens met Wyoming rijden zo'n 1.400 voertuigen.

Referenties


Interstates en US Highways in de staat Utah

Interstate 15Interstate 70Interstate 80Interstate 84Interstate 215

US 6US 40US 50US 89US 91US 163US 189US 191US 491

Salt Lake City

US 191.svg U.S. Highway 191

ArizonaUtahWyomingMontana