Wilmington

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Voor Wilmington, Delaware, zie het artikel over Philadelphia.

Wilmington is een stad in de Amerikaanse staat North Carolina, gelegen aan de monding van de Cape Fear River in de Atlantische Oceaan. De stedelijke regio van Wilmington heet ook wel 'Cape Fear'. Wilmington zelf telt 120.000 inwoners (2022) en heeft een agglomeratie (Metropolitan Statistical Area) van 467.000 inwoners (2023).

Inleiding

Wilmington is de achtste stad van North Carolina en de grootste in deze staat die aan de Atlantische Oceaan ligt. De stad zelf ligt enigszins landinwaarts van de kustlijn, aan de Cape Fear River. De stedelijke regio ligt in laaggelegen gebied met de brede Cape Fear River, zijrivieren, moerasgebieden en barrier islands langs de kust.

De stad Wilmington ligt in New Hanover County. Ten westen van de Cape Fear River ligt Brunswick County, dat opgedeeld wordt in de eigenlijke suburbs van Wilmington en de meer solitair gelegen plaatsen aan de Atlantische kust. Brunswick County werd om die reden soms ook ingedeeld bij de agglomeratie van Myrtle Beach, South Carolina. Pender County ligt ten noorden van Wilmington en bestaat grotendeels uit moerasgebieden en agrarisch land, maar is langs de kust gesuburbaniseerd.

Wilmington ligt nabij de Atlantische kust, langs de Intracoastal Waterway, en heeft een containerhaven aan de Cape Fear River. De haven is geschikt voor grote containerschepen van de klasse post-Panamx en neo-Panamax. Wilmington heeft een internationale luchthaven en een militaire basis, Sunny Point, wat vooral een logistieke basis is. Verder naar het noordoosten ligt het zeer uitgestrekte Camp Lejeune van de Marine Corps.

De stad was initieel de belangrijkste stad van North Carolina, rond 1890 had het 20.000 inwoners. Later werd het ingehaald door steden landinwaarts, zoals Raleigh, Winston-Salem en Charlotte. Wilmington groeide initieel naar een piek van 45.000 inwoners in 1950, en had daarna enkele decennia stagnatie of zelfs krimp, alhoewel de suburbs begonnen te groeien. Wilmington groeide vanaf de jaren '80 ineens een stuk sneller, dit wordt toegewezen aan de voltooiing van I-40 tussen Raleigh en Wilmington. In de jaren 2000 overschreed de stad de grens van 100.000 inwoners, waarna de groei wat afzwakte vanwege de nog beperkte ruimte om binnen de gemeentegrenzen verder te groeien. De agglomeratie had daarna echter nog wel een vrij sterke groei, in de periode 2020-2023 was het één van de vijf snelstgroeiende agglomeraties van de Verenigde Staten.

Wegennet

De Cape Fear Memorial Bridge.

Wilmington is enigzins excentrisch gelegen van de grote wegverbindingen. I-95 passeert op grote afstand van de stad, waardoor het noord-zuidverkeer parallel aan de kust via de US 17 wordt afgewikkeld. Verkeer van en naar Wilmington maakt vooral gebruik van de Interstate 40, dit is de primaire invalsweg van het stedelijk gebied. Wilmington heeft ook een kleine bypass in de vorm van de Interstate 140. De US 17 voert via het centrum en vervolgens door de zuidelijke wijken, terwijl de US 17 Business de oude stadsweg door Wilmington vormt.

De US 74 is de belangrijkste invalsweg vanaf het westen en is gepland om op termijn omgevormd te worden tot de Interstate 74. De US 74 valt in de regio Wilmington samen met de US 76. De US 117 vormt de noordelijke invalsweg van Wilmington, maar vanwege de parallel verlopende I-40 heeft deze minder belang. De US 421 vormt een meer secundaire noordelijke invalsweg, maar is wel de enige US Highway die verder naar de kust loopt tot Fort Fisher direct aan de Atlantische Oceaan en de monding van de Cape Fear River.

Vanwege de ligging aan een rivierenstelsel is het verkeer in Wilmington afhankelijk van bruggen. Vanwege de haven van Wilmington zijn er ten zuiden van het centrum geen bruggen over de Cape Fear River, maar elders overspannen diverse kleine en middelgrote bruggen het rivierenstelsel. Wilmington heeft echter geen echt iconische bruggen, de meest bekende is de Cape Fear Memorial Bridge, dat één van de grootste hefbruggen ter wereld is.

Wilmington heeft een klein netwerk van autosnelwegen. I-40 eindigt in het noordoosten van de stad op het stadswegennet. I-140 vormt een bypass ten noorden van Wilmington. De US 74 heeft ook snelwegtrajecten in Wilmington, maar is niet een continue snelwegverbinding. De US 74 als westelijke invalsweg van Wilmington is als autosnelweg uitgevoerd tussen I-140 en het knooppunt met de US 17 Business vlak voor de Cape Fear Memorial Bridge. Langs de noordkant van Wilmington vormt de US 74 nogmaals een snelwegachtige verbinding van enkele kilometers lengte, maar is voor de rest een urban arterial.

De belangrijkste verbinding parallel aan de kust is de US 17, die een 2x2 divided highway naar Myrtle Beach in het zuidwesten en Holly Ridge in het noordoosten vormt.

Wilmington heeft een historisch stadscentrum met een grid aan kleine stadswegen. In het oosten van de stad ligt het New Center, dat veel massaler is, met strip malls met grote parkeerterreinen, brede urban arterials. De US 17 Business voert door dit gebied en wordt vaak genoemd als voorbeeld van een stadsweg die niet functioneert vanwege de grote aantallen driveways en kruispunten.

Geschiedenis

Een afstandsbord naar Barstow, California, het andere eindpunt van de Interstate 40. Het bord is later weggehaald omdat het frequent gestolen werd.
De Isabel Holmes Bridge over de Cape Fear River.

Wilmington was oorspronkelijk de belangrijkste stad in North Carolina, maar werd begin 20e eeuw ingehaald door steden landinwaarts, waardoor het economisch belang van de stad sterk verminderde. Het had ook een periode van weinig investeringen in de eerste helft van de 20e eeuw. Wilmington was enkel een kruispunt van US Highways, maar alleen de US 17 had enige betekenis als doorgaande verbinding. Echter ook voor het Interstate Highway tijdperk was Wilmington geen belangrijk knooppunt in het wegennet aan de oostkust van de Verenigde Staten.

De enige primaire investering voor de jaren '60 was de 'Twin Bridges', een set van twee bruggen over beide takken van de Cape Fear River, die op 10 december 1929 werd geopend.[1] De brug was een tolbrug tot de aanlegkosten waren terugverdiend. Deze brug lag op de locatie van de huidige US 74 brug (Isabel Stellings Holmes Bridge).

In het oorspronkelijke plan voor de Interstate Highways was geen route door of naar Wilmington voorzien. I-40 zou eindigen in Greensboro. De grootste investering voor de jaren '80 was de bouw van de Cape Fear Memorial Bridge, een grote hefbrug bij het centrum van Wilmington, die tussen 1967 en 1969 werd gebouwd en op 20 oktober 1969 werd geopend.[2] Met de bouw van deze brug kon Brunswick County beter ontsloten worden en de bruggen uit 1929 ontlast worden. In 1980 opende de Isabel Holmes Bridge over de Cape Fear River die de brug uit 1929 verving.[3]

In 1984 werd eindelijk een plan aangenomen waarin I-40 van Raleigh naar Wilmington verlengd zou worden, en Wilmington dus eindelijk per autosnelweg bereikbaar zou worden. Het lange stuk van I-40 naar Wilmington opende in 1990. De opening van I-40 maakte het ook beter mogelijk om het kustgebied te evacueren bij het naderen van orkanen. Na de opening van I-40 ging de planvorming uit naar de noordelijke bypass van Wilmington, stedelijk en regionaal verkeer moest altijd nog via het centrum, terwijl juist ten westen en oosten van Wilmington de suburbanisatie verder door ging. De Interstate 140 is in twee fases gebouwd, het oostelijk deel in 2005-2006 en het westelijk deel in 2014-2017.

Voor stadsverkeer werd een noordelijke rondweg aangelegd in de vorm van de US 74, die deels ongelijkvloers is aangelegd. Dit begon initieel als bypass van de US 17 Business in New Center in het oosten van Wilmington, dat eind jaren '90 als urban arterial met verkeerslichten werd aangelegd. In 2005 kwam het deel tussen de Isabel Holmes Bridge en de bypass van het New Center gereed, dat een noordelijke bypass van het historische centrum van Wilmington was.

Congestie

Wilmington is niet filegevoelig, het suburbane gebied is niet groot genoeg om voor heel druk spitsverkeer te zorgen. Een groot deel van het verkeer wordt op het onderliggend wegennet afgewikkeld, I-40 en I-140 zijn niet erg drukke verbindingen. Wilmington kent ook vrijwel geen doorgaand verkeer, aangezien I-95 veel verder landinwaarts is gelegen. Wel kent de US 117 enig vrachtverkeer van de haven van Wilmington naar I-40. Dit is een stadsweg met een groot aantal verkeerslichten terwijl dergelijke havengebieden in andere steden vaak per autosnelweg ontsloten zijn.

Verkeersintensiteiten

Het drukste punt van de regio Wilmington is de US 74 ten westen van de Cape Fear Memorial Bridge, met maximaal 72.500 voertuigen per dag. Over de Cape Fear Memorial Bridge rijden 63.000 voertuigen per dag. I-40 telt maximaal 42.000 voertuigen per dag en I-140 telt maximaal 26.000 voertuigen per dag. Druk is verder de US 17 Business rond New Center, met 40.000 voertuigen per dag.[4]

Referenties