Diffractor

Een diffractor of geluidgoot is een experimentele geluidsreducerende maatregel langs wegen.

Systeem

Een diffractor is een betonnen constructie met daarin holtes die parallel aan het wegdek lopen, waardoor vanwege verschillen in geluidsdruk de geluidsgolven naar boven worden gericht. Het systeem werkt vooral bij het rolgeluid van banden en is daarom voornamelijk langs autosnelwegen en provinciale wegen effectief. In de bebouwde kom is dit systeem minder effectief omdat hier het motorgeluid overheerst. Een geluidsreductie van 3 tot 4 dB zou mogelijk zijn.

Geschiedenis

De diffractor is door de Universiteit van Twente ontworpen. In 2013 wordt voor het eerst een pilot toegepast bij de omlegging van de N314 bij Hummelo in Gelderland[1][2]. Langs de N413 in Soesterberg is een vergelijkbare geluidgoot toegepast[3]. De eerste resultaten uit Soesterberg lieten zien dat de geluidsbelasting met circa 2 dB daalt.[4] In 2020 heeft de provincie Utrecht langs de N201 bij Vreeland een whiswall geïnstalleerd, dit is een diffractor bovenop een barrier.[5]

Voordelen

Als uit de pilot blijkt dat een diffractor effectief is, kan dit significante kosten- en landschapsvoordelen opleveren. De kosten van een dergelijke constructie liggen vermoedelijk relatief laag, zeker in vergelijking met de kosten voor traditionele geluidsschermen. Bovendien is de landschappelijke impact van een diffractor beperkt tot nihil, terwijl geluidsschermen een wezenlijke impact op het landschap hebben. In combinatie met dubbellaags ZOAB is het vermoedelijk mogelijk dat op bepaalde locaties geen geluidsschermen meer noodzakelijk zijn.

Zie ook

Referenties