QL4D

Uit Wegenwiki
Versie door Chris (overleg | bijdragen) op 6 aug 2016 om 15:41 (Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Infobox SLO | afbeelding= QL4D.svg | map = QL4D Vietnam map.png | nummer = Quốc lộ 4D | begin = Pa So | einde = Mường Khương (PRC) | lengte = 191 | route...')
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
QL4D.svg
QL4D Vietnam map.png
Quốc lộ 4D
Begin Pa So
Einde Mường Khương (PRC)
Lengte 191 km
Route

Centrum.svg Pa So QL12

Centrum.svg Lai Châu

Centrum.svg Sa Pa

Centrum.svg Lào Cai QL4E

Centrum.svg Mường Khương

Flag of the People's Republic of China.svg

De QL4D of quốc lộ 4D is een quốc lộ in Vietnam. De weg vormt een oost-westroute door het uiterste noorden van het land, parallel aan de grens met China. De weg verloopt vanaf Pa So via Lào Cai tot de grens met China bij Mường Khương. De QL4D is 191 kilometer lang.

Routebeschrijving

De QL4D begint in Pa So op een kruispunt met de QL12 en verloopt dan zuidoostwaarts door een brede vallei, parallel aan de grens met China. Na Lai Châu volgt een steile en bochtige bergpas van bijna 2.000 meter hoogte. Men daalt dan continu af naar de vallei van de Sông Hồng (Red River) waar de stad Lào Cai is gelegen. Dit is de grootste stad op de route van de QL4D en geeft aansluiting op de Hanoi - Lao Cai Expressway. Na Lào Cai telt de weg een stukje 2x2 rijstroken en stijgt daarna weer de bergen in, parallel aan de grens met China. De grensovergang ligt op 1.200 meter hoogte, maar geeft niet direct aansluiting op een belangrijke weg aan de Chinese zijde.

Geschiedenis

De QL4D verbindt twee grotere valleien in het noordwesten van Vietnam en is daarom historisch gezien een vrij belangrijke route voor regionaal verkeer. De vallei van de Sông Hồng (Red River) is het bevolkingsrijkst. De primaire grensovergang met China in dit gebied is bij Lào Cai zelf, de grensovergang van de QL4D bij Mường Khương is van secundair belang. De laatste kilometers van de QL4D tot de grens met China was in 2015 nog onverhard.

Referenties