Secundair wegenplan: verschil tussen versies

Uit Wegenwiki
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
(refs)
 
(10 tussenliggende versies door 4 gebruikers niet weergegeven)
Regel 1: Regel 1:
 
Een '''secundair wegenplan''' was een provinciaal wegenplan dat de verdeling van de opbrengsten in elke provincie regelde. De plannen dienden aan te sluiten bij de plannen die werden opgesteld in het [[rijkswegenplan]]. De eerste secundaire wegenplannen verschenen in 1927 vanwege het verschijnen van de Wegenbelastingswet en het eerste Rijkswegenplan. De gebruikte nummering was louter administratief en veranderde vaak doordat er geregeld een nieuw Rijkswegenplan verscheen. Secundaire wegenplannen werden beëindigd in 1993 door de zogenaamde operatie Brokx-droog, die uitmondde in de [[Wet Herverdeling Wegenbeheer]]. Daarna werd overgegaan op een indeling in genummerde wegen met twee categorieën. Een weg die op het secundaire wegenplan is vermeld wordt '''Secundaire weg''' genoemd.
 
Een '''secundair wegenplan''' was een provinciaal wegenplan dat de verdeling van de opbrengsten in elke provincie regelde. De plannen dienden aan te sluiten bij de plannen die werden opgesteld in het [[rijkswegenplan]]. De eerste secundaire wegenplannen verschenen in 1927 vanwege het verschijnen van de Wegenbelastingswet en het eerste Rijkswegenplan. De gebruikte nummering was louter administratief en veranderde vaak doordat er geregeld een nieuw Rijkswegenplan verscheen. Secundaire wegenplannen werden beëindigd in 1993 door de zogenaamde operatie Brokx-droog, die uitmondde in de [[Wet Herverdeling Wegenbeheer]]. Daarna werd overgegaan op een indeling in genummerde wegen met twee categorieën. Een weg die op het secundaire wegenplan is vermeld wordt '''Secundaire weg''' genoemd.
  
=Geschiedenis=
+
==Geschiedenis==
Veel provincies in [[Nederland]] ontvouwden in de jaren '20 van de 20e eeuw plannen om doorgaande wegen aan te leggen vanwege de vele problemen die er ontstonden in het wegverkeer buiten de [[bebouwde kom]]. Het was in die tijd een hele opgave om je te verplaatsen met een gemotoriseerd voertuig. De vele veren, [[tol]]gelden, smalle en slechtverharde wegen waren een doorn in het oog voor velen. Het [[Rijk]] beheerde een Rijkswegennet dat in die tijd nog niet samenhangend was en de provincies vonden het daarom onafhankelijk van elkaar benodigd dat er ook goede wegen tussen belangrijke provinciale centra, met [[Rijksweg]]en en met andere provinciale [[wegbeheerder]]s moesten komen. De provinciale wegennetten die hieruit moesten ontstaan zouden in veel gevallen met provinciale belastingen moeten worden bekostigd. Op die manier kon elke provincie zijn eigen provinciale net aanleggen.
+
Veel provincies in [[Nederland]] ontvouwden in de jaren '20 van de 20e eeuw plannen om doorgaande wegen aan te leggen vanwege de vele problemen die er ontstonden in het wegverkeer buiten de [[bebouwde kom]]. Het was in die tijd een hele opgave om je te verplaatsen met een gemotoriseerd voertuig. De vele veren, [[tol]]gelden, smalle en slecht verharde wegen waren een doorn in het oog voor velen. Het [[Rijkswaterstaat|Rijk]] beheerde een Rijkswegennet dat in die tijd nog niet samenhangend was en de provincies vonden het daarom onafhankelijk van elkaar benodigd dat er ook goede wegen tussen belangrijke provinciale centra, met [[Rijksweg]]en en met andere provinciale [[wegbeheerder]]s moesten komen. De provinciale wegennetten die hieruit moesten ontstaan zouden in veel gevallen met provinciale belastingen moeten worden bekostigd. Op die manier kon elke provincie zijn eigen provinciale net aanleggen.
  
 
In 1927 verscheen het eerste Rijkswegenplan. Voor de aanleg van wegen werd daartoe op 30 december 1926 de Wegenbelastingswet ingevoerd waarvoor van elke houder een vaste jaarlijkse bijdrage werd verlangd. Alle inkomsten zouden aan de uitbreiding van het Nederlandse wegenstelsel worden besteed. Uit de opbrengsten die verkregen werden uit de motorrijtuigen- en rijwielbelasting vermeerderd met extra-bijdragen uit de Rijksmiddelen werd een wegenfonds opgesteld. Er werd een verdeelsleutel bepaald die de verschillende wegbeheerders konden besteden aan de verbetering van het provinciale wegennet.
 
In 1927 verscheen het eerste Rijkswegenplan. Voor de aanleg van wegen werd daartoe op 30 december 1926 de Wegenbelastingswet ingevoerd waarvoor van elke houder een vaste jaarlijkse bijdrage werd verlangd. Alle inkomsten zouden aan de uitbreiding van het Nederlandse wegenstelsel worden besteed. Uit de opbrengsten die verkregen werden uit de motorrijtuigen- en rijwielbelasting vermeerderd met extra-bijdragen uit de Rijksmiddelen werd een wegenfonds opgesteld. Er werd een verdeelsleutel bepaald die de verschillende wegbeheerders konden besteden aan de verbetering van het provinciale wegennet.
Regel 10: Regel 10:
 
De provinciale wegenplannen die vanaf 1927 verschenen waren dus anders van opzet dan de meeste provinciale wegenplannen van voor 1927 en die bedoeld waren voor de aanleg van [[provinciale weg]]en. In deze wegenplannen voor 1927 werd de aanleg en verbetering van het ''eigen wegennet'' aangeduid, terwijl in de provinciale wegenplannen die verschenen in het kader van de Wegenbelastingswet, de ''verdeling van de gelden'' werd aangegeven. Dit is een wezenlijk verschil. In het laatste geval werd alleen aangegeven wat de rangorde van de wegen was en of er veel of weinig kosten benodigd waren. Wie de wegbeheerder was maakte niet zoveel uit. Een secundaire weg kon dus bij zowel een provincie of een gemeente in beheer zijn.
 
De provinciale wegenplannen die vanaf 1927 verschenen waren dus anders van opzet dan de meeste provinciale wegenplannen van voor 1927 en die bedoeld waren voor de aanleg van [[provinciale weg]]en. In deze wegenplannen voor 1927 werd de aanleg en verbetering van het ''eigen wegennet'' aangeduid, terwijl in de provinciale wegenplannen die verschenen in het kader van de Wegenbelastingswet, de ''verdeling van de gelden'' werd aangegeven. Dit is een wezenlijk verschil. In het laatste geval werd alleen aangegeven wat de rangorde van de wegen was en of er veel of weinig kosten benodigd waren. Wie de wegbeheerder was maakte niet zoveel uit. Een secundaire weg kon dus bij zowel een provincie of een gemeente in beheer zijn.
  
=De nummering=
+
==De nummering==
 
De nummering van de secundaire wegen was per provincie geregeld. Dit was een louter administratieve nummering, er zijn geen gevallen bekend waar deze nummering op de [[bewegwijzering]] werd vermeld. Sporadisch wil het nog wel eens voorkomen dat bij bijvoorbeeld wegwerkzaamheden het administratieve nummer op de tijdelijke borden wordt vermeld, of op sommige kaarten en plattegronden. Sporadisch komen deze nummers tot op heden nog wel eens voor in het straatbeeld. Bij de omlegging van de [[A9 (Nederland)|A9]] bij Badhoevedorp wordt door [[Rijkswaterstaat]] nog steeds gesproken over de aanpassing van de T106 en dat nog wel in officiële stukken, een nummer dat al sinds 1993 is verdwenen. Bovendien wordt in het spraakgebruik nog wel eens een S-nummer of T-nummer gebruikt voor bekende wegen.
 
De nummering van de secundaire wegen was per provincie geregeld. Dit was een louter administratieve nummering, er zijn geen gevallen bekend waar deze nummering op de [[bewegwijzering]] werd vermeld. Sporadisch wil het nog wel eens voorkomen dat bij bijvoorbeeld wegwerkzaamheden het administratieve nummer op de tijdelijke borden wordt vermeld, of op sommige kaarten en plattegronden. Sporadisch komen deze nummers tot op heden nog wel eens voor in het straatbeeld. Bij de omlegging van de [[A9 (Nederland)|A9]] bij Badhoevedorp wordt door [[Rijkswaterstaat]] nog steeds gesproken over de aanpassing van de T106 en dat nog wel in officiële stukken, een nummer dat al sinds 1993 is verdwenen. Bovendien wordt in het spraakgebruik nog wel eens een S-nummer of T-nummer gebruikt voor bekende wegen.
  
 
Als een provinciaal wegenplan werd gewijzigd kwam het geregeld voor dat er geschoven werd met de nummering. Dit is dan ook de reden dat de nummering niet in de [[bewegwijzering]] werd opgenomen. Bovendien konden de S-nummers of T-nummers in elke provincie voorkomen, waarmee het dus in theorie mogelijk was dat er twaalf dezelfde nummers konden voorkomen en dat deze konden verspringen op de provinciegrens. Ook dit is een reden geweest om deze nummers niet op de bewegwijzering te vermelden.
 
Als een provinciaal wegenplan werd gewijzigd kwam het geregeld voor dat er geschoven werd met de nummering. Dit is dan ook de reden dat de nummering niet in de [[bewegwijzering]] werd opgenomen. Bovendien konden de S-nummers of T-nummers in elke provincie voorkomen, waarmee het dus in theorie mogelijk was dat er twaalf dezelfde nummers konden voorkomen en dat deze konden verspringen op de provinciegrens. Ook dit is een reden geweest om deze nummers niet op de bewegwijzering te vermelden.
  
=Einde van de secundaire wegenplannen=
+
:''[[Secundaire wegen per provincie|Hier]] een overzicht van de nummering van secundaire wegen per provincie.''
Secundaire wegenplannen, en daarmee ook de provinciale wegenplannen werden beëindigd in 1993 door de herverdeling van het wegenbeheer, de zogenaamde operatie Brokx-droog, die uitmondde in de [[Wet Herverdeling Wegenbeheer]]. De Wet Herverdeling Wegenbeheer was eveneens een moment waarop de derde en laatste fase van het [[Nationaal Routenummerplan]] van 1976 werd geïmplementeerd. De provinciale Secundaire en Tertiaire Wegenplannen werden beëindigd, en daarmee ook hun administratieve nummering. In het nieuwe wegnummeringssysteem werden de nummers 400 t/m 999 toegewezen aan de minder doorgaande bovenlokale routes. Elk nummer is uniek en kan de provinciegrenzen overschrijden. De nummerreeks 400 t/m 999 betreft enkel [[N-wegen]]. De nummers 175 t/m 399 werden reeds toegewezen in 1976, en bewegwijzerd vanaf 1982. In 1985 was de bewegwijzering van de nummers 175 t/m 399 vrijwel voltooid. Deze nummers zijn veelal [[N-wegen]], maar soms ook [[A-wegen]], en ook niet altijd in beheer bij een provincie of gemeente.  
+
 
 +
==Einde van de secundaire wegenplannen==
 +
Secundaire wegenplannen, en daarmee ook de provinciale wegenplannen werden beëindigd in 1993 door de herverdeling van het wegenbeheer, de zogenaamde operatie Brokx-droog, die uitmondde in de [[Wet Herverdeling Wegenbeheer]]. De Wet Herverdeling Wegenbeheer was eveneens een moment waarop de derde en laatste fase van het [[Nationaal Routenummerplan]] van 1976 werd geïmplementeerd. De provinciale Secundaire en Tertiaire Wegenplannen werden beëindigd, en daarmee ook hun administratieve nummering. In het nieuwe wegnummeringssysteem werden de nummers 400 t/m 999 toegewezen aan de minder doorgaande bovenlokale routes. Elk nummer is uniek en kan de provinciegrenzen overschrijden. De nummerreeks 400 t/m 999 betreft enkel [[N-wegen]]. De nummers 175 t/m 399 werden reeds toegewezen in 1976, en bewegwijzerd vanaf 1982. In 1985 was de bewegwijzering van de nummers 175 t/m 399 vrijwel voltooid. Deze nummers zijn veelal [[N-wegen]], maar soms vallen er ook [[autosnelwegen|A-wegen]] onder. Uit het nummer is niet af te lezen of de weg in beheer is bij een provincie, gemeente, een waterschap of het Rijk.  
  
 
De nummerreeks 175 - 399 hoort altijd op de bewegwijzering vermeld te worden, de reeks 400 - 999 enkel als bevestiging na elk kruispunt, hoewel in een aantal provincies steeds meer N-wegen boven de 400 verschijnen op de bewegwijzering. De N-wegen tussen de 1 en 99 behoren in de meeste gevallen bij het Rijk.
 
De nummerreeks 175 - 399 hoort altijd op de bewegwijzering vermeld te worden, de reeks 400 - 999 enkel als bevestiging na elk kruispunt, hoewel in een aantal provincies steeds meer N-wegen boven de 400 verschijnen op de bewegwijzering. De N-wegen tussen de 1 en 99 behoren in de meeste gevallen bij het Rijk.
Regel 22: Regel 24:
 
Veel provincies zijn na de beëindiging van de provinciale wegenplannen overgestapt op andere systemen van verdeling van de gelden bestemd voor aanleg en onderhoud. In de Motorrijtuigenbelasting van tegenwoordig wordt een deel van de opbrengsten bestemd voor de provincies met de zogenaamde provinciale opcenten, die rechtstreeks door de provinciale weggebruiker worden opgebracht. Provincies hebben sinds 1993 geen provinciale wegenplannen meer, maar kennen nu veelal beleidsplannen waarin de richting aangegeven wordt voor nieuwe wegvakken en provinciale onderhoudsplannen die ook wel Provinciaal Meerjarenprogramma Infrastructuur (PMI) worden genoemd, of Meerjarenprogramma Infrastructuur en Transport (MIT).
 
Veel provincies zijn na de beëindiging van de provinciale wegenplannen overgestapt op andere systemen van verdeling van de gelden bestemd voor aanleg en onderhoud. In de Motorrijtuigenbelasting van tegenwoordig wordt een deel van de opbrengsten bestemd voor de provincies met de zogenaamde provinciale opcenten, die rechtstreeks door de provinciale weggebruiker worden opgebracht. Provincies hebben sinds 1993 geen provinciale wegenplannen meer, maar kennen nu veelal beleidsplannen waarin de richting aangegeven wordt voor nieuwe wegvakken en provinciale onderhoudsplannen die ook wel Provinciaal Meerjarenprogramma Infrastructuur (PMI) worden genoemd, of Meerjarenprogramma Infrastructuur en Transport (MIT).
  
=Secundaire wegen per provincie=
+
==Referenties==
Hieronder een overzicht van de laatstbekende nummering (meestal van het laatste wegenplan) van secundaire wegen in elke provincie.
 
 
 
==Groningen==
 
 
 
Secundair wegenplan 1984:
 
 
 
S1a: grens provincie [[Drenthe]] - Leek - Tolbert; gedeelte van huidige [[N372 (Nederland)|N372]]
 
 
 
S2: Groningen - Winsum - Ulrum - Lauwersoog - grens provincie [[Friesland]]; gedeelte van huidige [[N361 (Nederland)|N361]]
 
 
 
S4: Groningen - Middelstum - Roodeschool - Eemshaven; huidige [[N46 (Nederland)|N46]]
 
 
 
S5: Winsum - Uithuizen - Spijk - Appingedam; huidige [[N363 (Nederland)|N363]] en gedeelte van huidige [[N33 (Nederland)|N33]]
 
 
 
S7: Zuidbroek - Siddeburen - Appingedam; gedeelte van huidige [[N33 (Nederland)|N33]]
 
 
 
S8: Siddeburen - Slochteren - Hoogezand; huidige [[N387 (Nederland)|N387]]
 
 
 
S9: Hoogezand - Bareveld; huidige [[N385 (Nederland)|N385]]
 
 
 
S10: Veendam - Stadskanaal - Ter Apel - grens Duitsland; huidige [[N366 (Nederland)|N366]]
 
 
 
S11: grens provincie [[Drenthe]] - Stadskanaal; gedeelte van huidige [[N378 (Nederland)|N378]]
 
 
 
S12: Stadskanaal - grens provincie [[Drenthe]]; gedeelte van huidige [[N374 (Nederland)|N374]]
 
 
 
S13: Ter Apel - grens provincie [[Drenthe]]; gedeelte van voormalige/huidige [[N364 (Nederland)|N364]]
 
 
 
S14: Nieuwe Pekela - Blijham - Winschoten; huidige [[N367 (Nederland)|N367]]
 
 
 
S16: Groningen - Grijpskerk - grens provincie [[Friesland]]; gedeelte van huidige [[N355 (Nederland)|N355]]
 
 
 
S17: Groningen - Ten Boer - Appingedam - Delfzijl; huidige [[N360 (Nederland)|N360]]
 
 
 
S18: Scheemda - Nieuwolda - Delfzijl; gedeelte van huidige [[N362 (Nederland)|N362]]
 
 
 
==Drenthe==
 
 
 
Secundair wegenplan 1968 en 1978:
 
 
 
* met *: in 1978 afgevoerd
 
* met **: in 1978 toegevoegd
 
 
 
 
 
S1*: Assen - Norg - Roden - grens provincie [[Groningen]]; huidige [[N373 (Nederland)|N373]]
 
 
 
S2*: Norg - Donderen - Yde; deels huidige [[N858 (Nederland)|N858]]
 
 
 
S3: Gasselte - Gasselternijveen - grens provincie [[Groningen]]; huidige [[N378 (Nederland)|N378]]
 
 
 
S4*: Rolde - Borger; huidige [[N857 (Nederland)|N857]]
 
 
 
S5: Borger - Nieuw-Buinen - grens provincie [[Groningen]]; gedeelte van huidige [[N374 (Nederland)|N374]]
 
 
 
S6: Emmen - grens provincie [[Groningen]]; voormalige [[N364 (Nederland)|N364]], huidige [[N391 (Nederland)|N391]]
 
 
 
S7: grens provincie [[Friesland]] - Smilde - Beilen - Zweeloo - Emmen; gedeelte van huidige [[N381 (Nederland)|N381]]
 
 
 
S8: grens provincie [[Friesland]] - Frederiksoord; gedeelte van huidige [[N353 (Nederland)|N353]]
 
 
 
S9: grens provincie [[Overijssel]] - Frederiksoord; gedeelte van huidige [[N855 (Nederland)|N855]]
 
 
 
S10: Eursinge - Ruinen - Blijdenstein - Meppel (vanaf 1978 via S11); gedeelte van huidige [[N375 (Nederland)|N375]]
 
 
 
S11*: Blijdenstein - Meppel - grens provincie [[Overijssel]]; gedeelte van huidige [[N375 (Nederland)|N375]]
 
 
 
S12: Meppel - De Wijk (gepland tot 1978: - Eemten - Linde - grens provincie [[Overijssel]]); huidige [[N851 (Nederland)|N851]]
 
 
 
S12a*: Linde - grens provincie [[Overijssel]]); huidige [[N48 (Nederland)|N48]]
 
 
 
S13: Hoogeveen - Holsloot - Klazienaveen - grens [[Duitsland]]; huidige [[A37 (Nederland)|A37]]
 
 
 
S14: Dalen - Oosterhesselen (tot 1978: - Zweeloo); huidige [[N854 (Nederland)|N854]]
 
 
 
S15: rondweg Coevorden; huidige [[N382 (Nederland)|N382]]
 
 
 
S16: grens provincie [[Overijssel]] - Coevorden; gedeelte van huidige [[N377 (Nederland)|N377]]
 
 
 
S17: Emmen - Klazienaveen; deel van huidige [[N862 (Nederland)|N862]]
 
 
 
S18**: Assen - Vries - Peize - Roden - grens provincie [[Groningen]]; gedeelte van huidige [[N386 (Nederland)|N386]] en [[N372 (Nederland)|N372]]
 
 
 
S19**: Peize - Peizermade - grens provincie [[Groningen]]; gedeelte van huidige [[N372 (Nederland)|N372]]
 
 
 
S20**: Pijlebrug - Havelte - Diever - Smilde - Assen; huidige [[N371 (Nederland)|N371]]
 
 
 
==Overijssel==
 
Provinciaal wegenplan 1975:
 
 
 
S2: Emmeloord A6 - Vollenhove S6; gedeelte van huidige N331
 
 
 
S3: Emmeloord S2 - grens provincie [[Friesland]]; gedeelte van huidige N351
 
 
 
S4: Marknesse S2 - Steenwijk; huidige N333
 
 
 
S5: Steenwijk A32 - grens provincie [[Drenthe]]; huidige N855
 
 
 
S6: Westenholte N50 - Vollehove S2; gedeelte van huidige N331
 
 
 
S8: Zwartsluis S6 - grens provincie [[Drenthe]]; gedeelte van huidige N334 en N375
 
 
 
S9: Kampen - grens provincie [[Gelderland]]; huidige N763
 
 
 
S10: Deventer - Raalte N35; gedeelte van huidige N348
 
 
 
S11: Raalte N35 - grens provincie [[Drenthe]]; gedeelte van huidige N348 en N48
 
 
 
S12: Lichtmis A28 - grens provincie [[Drenthe]]; gedeelte van huidige N377
 
 
 
S14: Raalte S10 - grens provincie [[Gelderland]]; gedeelte van huidige N332
 
 
 
S15: Goor - Rijssen; gedeelte van huidige N347
 
 
 
S16: Rijssen - Nijverdal N35; gedeelte van huidige N347
 
 
 
S17: Nijverdal N35 - Ommen N34; gedeelte van huidige N347
 
 
 
S18: Ommen S17 - Den Ham; gedeelte van huidige N341
 
 
 
S19: Den Ham - Kloosterhaar S31; gedeelte van huidige N341
 
 
 
S21: Goor - Haaksbergen S22; gedeelte van huidige N347
 
 
 
S22: Haaksbergen S21 - Hengelo A35; huidige N739
 
 
 
S24: Mariaparochie - Denekamp; gedeelte van huidige N349
 
 
 
S25: Enschede - grens provincie [[Gelderland]]; gedeelte van huidige N18
 
 
 
S26: Langelo S25 - grens provincie [[Gelderland]]; gedeelte van huidige N315
 
 
 
S27: Enschede - Oldenzaal; huidige N733
 
 
 
S30: Lonneker S27 - Losser; huidige N732
 
 
 
S31: Kloosterhaar S19 - Hardenberg N34; gedeelte van huidige N343
 
 
 
S32: Hardenberg N34 - Slagharen S12; gedeelte van huidige N343
 
 
 
S34: Kampen N50 - grens provincie [[Flevoland]]; gedeelte van huidige N307
 
 
 
S46: Enschede - rijksgrens [[Duitsland]]
 
 
 
S49: Oldenzaal - Fleringen S24; gedeelte van huidige N343
 
 
 
==Gelderland==
 
Provinciaal wegenplan 1981:
 
 
 
S1: Andelst A15 - Putten A28; gedeelte van huidige N836, N781, A30 en N303
 
 
 
S2: Voorthuizen S1 - grens provincie [[Flevoland]]; huidige N301
 
 
 
S3: grens provincie [[Utrecht]] - Arnhem; gedeelte  van huidige N225
 
 
 
S4: grens provincie [[Utrecht]] - Scherpenzeel - Utrecht - Arnhem T24; gedeelte van huidige N224
 
 
 
S5: Ede S4 - Apeldoorn; huidige N304
 
 
 
S6: grens provincie [[Flevoland]] - Wolfheze S4; gedeelte van huidige N309, N310 en N344
 
 
 
S7: Nieuw-Milligen S6/S13 - grens provincie [[Flevoland]]; gedeelte van huidige N302
 
 
 
S8: Tongeren S9 - Nunspeet S6; huidige N795
 
 
 
S9: Epe A50 - Elburg S6; gedeelte van huidige N309
 
 
 
S10: Heerde A50 - grens provincie [[Overijssel]]; gedeeltelijk huidige N763 en gedeelte van huidige N308
 
 
 
S11: Apeldoorn - Apeldoorn-Noord A50
 
 
 
S13: Nieuw-Milligen S6/S7 - Apeldoorn T14; gedeelte van huidige N344
 
 
 
S14: Apeldoorn A50 - Zutphen T25; huidige N345
 
 
 
S51: Westervoort T68 - Doesburg S65; huidige N338
 
 
 
S52: grens provincie [[Overijssel]] - Laag-Keppel S65; gedeelte van huidige N348 en N314
 
 
 
S53: Epse S52 - Laren S57; huidige N339
 
 
 
S54: Zutphen S52 - grens provincie [[Overijssel]]; gedeelte van huidige N346
 
 
 
S55: Ruurlo S64 - grens provincie [[Overijssel]]; gedeelte van huidige N315
 
 
 
S56: Neede S55 - grens provincie [[Overijssel]]; gedeelte van huidige N824
 
 
 
S57: grens [[Duitsland]] (Gendringen) - grens provincie [[Overijssel]]; gedeelte van huidige N317, N315, N312 en N332
 
 
 
S59: Didam A18 - grens provincie [[Overijssel]]; huidige N335, N818 en gedeelte van huidige N18
 
 
 
S60: Varsseveld S59 - Winterswijk S64; huidige N318
 
 
 
S61: Lichtenvoorde S59 - grens [[Duitsland]]; huidige N313
 
 
 
S62: Doetinchem A18 - grens [[Duitsland]]; gedeelte van huidige N316
 
 
 
S63: Giesbeek S51 - Tolkamer; gedeeltelijk huidige N336
 
 
 
S64: Zutphen S54 - Winterswijk S60; gedeelte van huidige N319
 
 
 
S65: Ellecom T22 - Doetinchem; gedeelte van huidige N317
 
 
 
S78: Winterswijk S60 - grens [[Duitsland]]; gedeelte van huidige N319
 
 
 
S101: Huissen T102 - Culumborg A2; gedeelte van huidige N325 en huidige N320
 
 
 
S102: Velperbroek A12 - Arnhem S101; gedeelte van huidige N325
 
 
 
S103: grens provincie [[Utrecht]] - Appeltern
 
 
 
S104: Tiel - Beusichem S101; huidige N834
 
 
 
S105: Wadenoijen A15 - grens provincie [[Zuid-Holland]]; gedeelte van huidige N327
 
 
 
S106: Leerdam A15 - grens provincie [[Zuid-Holland]]; gedeelte van huidige N848
 
 
 
S107: Nijmegen - grens provincie [[Noord-Brabant]]; huidige rijksweg 783 en N322
 
 
 
S108: Kerkdriel A2 - Rossum S107; huidige N831
 
 
 
S109: Nijmegen - Bankhoef A50; huidige A/N326
 
 
 
S110: Wijchen S109 - Malden S111; huidige N845 en N846
 
 
 
S111: Nijmegen - grens provincie [[Limburg]]; huidige N844 en gedeelte van huidige N271
 
 
 
S112: Echteld A15 - Beneden-Leeuwen S107; huidige N323
 
 
 
S113: Elden S101 - Nijmegen S114; gedeelte huidige N325
 
 
 
S114: Nijmegen S113 - grens [[Duitsland]]; gedeelte van huidige N325
 
 
 
==Noord-Holland==
 
Secundair provinciaal wegenplan 1988:
 
 
 
S1: De Stolpen - Schagen - Middenmeer - Wieringerwerf (A7); huidige N248
 
 
 
S2: De Stolpen S1 - Anna Paulowna - Van Ewijcksluis; huidige N249
 
 
 
S3: Alkmaar (N9) - Schagen S1; huidige N245
 
 
 
S4: Langedijk S3 - Nieuwe Niedorp - Middenmeer (A7); huidige N504 en N242
 
 
 
S6: Schagen - Verlaat - Wognum (A7); huidige N241
 
 
 
S7: Alkmaar (A9) - Heerhugowaard - Noord-Scharwoude S4; huidige N242
 
 
 
S9: grens Hoorn - Venhuizen - Enkhuizen S31; huidige N506
 
 
 
S10: Alkmaar S7 - West-Graftdijk - Edam S11; huidige N244
 
 
 
S11: Amsterdam (A10) - Edam - Scharwoude (A7); huidige N247
 
 
 
S12: West-Graftdijk S10 - Krommenie (A8); huidige N246
 
 
 
S14: Zaandam (A8) - Purmerend; huidige A7
 
 
 
S16: Krommenie S12 - Castricum; huidige N203
 
 
 
S17: Haarlemmermeer (A9) - Haarlem; huidige N205
 
 
 
S19: Velsen-Zuid (A22) - Haarlem - Heemstede; huidige N208
 
 
 
S20: Leimuiden - Nieuw-Vennep - grens provincie [[Zuid-Holland]]; huidige N207
 
 
 
S21: Heemstede - Hoofddorp - Aalsmeer - Uithoorn; huidige N201
 
 
 
S22: Amsterdam-Zuidoost S30 - Weesp - Bussum S24; huidige N236
 
 
 
S23: Vreeland - Hilversum; huidige N201
 
 
 
S24: Hilversum - Bussum; huidige N524
 
 
 
S25: Hilversum - grens provincie [[Utrecht]]; huidige N415
 
 
 
S28: Alkmaar S7 - Noordbeemster S29; huidige N243
 
 
 
S29: Noordbeemster S28 - Scharwoude (A7); huidige N243
 
 
 
S30: A2 - A1; huidige A9 bij Amsterdam-Zuidoost
 
 
 
S31: Hoorn (A7) - Enkhuizen - grens provincie [[Flevoland]]; huidige N302
 
 
 
S32: Alkmaar-Noord S3 - Heerhugowaard S7; huidige N508
 
 
 
S34: Beverwijk (A22) - Buitenhuizen - Westzaan - S12 (A8); huidige N246
 
 
 
==Zuid-Holland==
 
Secundair wegenplan 1973:
 
 
 
S1: grens provincie [[Noord-Holland]] - Katwijk - Wassenaar; huidige N206 en N441
 
 
 
S2: Hillegom - S1; verlenging van huidige N207 uit Noord-Holland
 
 
 
S3: Sassenheim (A44) - S1; huidige N443
 
 
 
S4: Leiden (A44) - Katwijk S1
 
 
 
S5: Roelofarendsveen (A4) - Leiden; huidige N445
 
 
 
S6: Katwijk S1 - Leiden - Alphen a/d Rijn S7; huidige N446 bij Leiden maakte onderdeel uit van deze verbinding
 
 
 
S7: grens provincie [[Noord-Holland]] - Alpen a/d Rijn - S25; huidige N207
 
 
 
S8: Wassenaar (A44) - Voorschoten; huidige N448
 
 
 
S9: weg oostelijk van Den Haag langs de Trekvliet
 
 
 
S10: Alpen a/d Rijn - Nieuwkoop - Vrouwenakker; huidige N231
 
 
 
S11: Hoek van Holland - Poeldijk - Wateringen - vroegere rijksweg 54; huidige N211, N464 en N211
 
 
 
S12: Delft S15 - De Lier - Maasdijk S14; huidige N223
 
 
 
S13: Rijksweg 54 - De Lier - Den Haag; circa huidige N213 en gedeelte N211
 
 
 
S14: Hoek van Holland S11 - Maasdijk; huidige N220
 
 
 
S15: Delft S53 - Den Haag
 
 
 
S16: Leiden rijksweg 11 - Den Haag N14; parallel aan N44
 
 
 
S17: Leiden-Oost - Zoeterwoude - Zoetermeer; huidige N206
 
 
 
S18: Delft - Zoetermeer; huidige N473
 
 
 
S19: Pijnacker - Bergschenhoek S22
 
 
 
S20: rijksweg 14 - Zoetermeer; huidige N469
 
 
 
S21: Rotterdam - Berkel en Rodenrijs
 
 
 
S21a: Bergschenhoek - rijksweg 14
 
 
 
S22: A13 - Benthuizen - Hazerswoude-Rijndijk; huidige N209
 
 
 
S22a: S22 - Boskoop; huidige N455
 
 
 
S24: Rotterdam S24a/S30 - Nieuwerkerk a/d Ijssel; huidige N219
 
 
 
S24a: Rotterdam (A16) - Rotterdam S24/S30; huidige N210
 
 
 
S25: Gouda - Alpen a/d Rijn - Ter Aar; huidige N207 en N460
 
 
 
S26: Gouda - A20; huidige N456 en N207
 
 
 
S27: Weg ten oosten van Woerden
 
 
 
S28: Gouda S29 - Hoenkoop - grens provincie Utrecht; huidige N228
 
 
 
S29: Gouda - Bergstoep; huidige N207 en N478
 
 
 
S30: Rotterdam S24/S24a - Schoonhoven - grens provincie Utrecht/Lek; huidige N210 en gedeelte N216
 
 
 
S31: Oostvoorne S32 - Hellevoetsluis; huidige N497 en gedeelte van huidige N496
 
 
 
S32: Maasvlakte N15 - Spijkenisse - brug over Oude Maas; huidige N218 en N493
 
 
 
S33: Spijkenisse - Nieuw-Beijerland
 
 
 
S34: A15 - N57; huidige N57 tussen A15 en verzorgingsplaats Tussenhoek
 
 
 
S35: oude grens provincie Gelderland - Leerdam
 
 
 
S36: A27 - A15; huidige N214
 
 
 
S37: Sliedrecht - Bleskensgraaf; huidige N482
 
 
 
S38: Schoonhoven - Schelluinen; huidige N216
 
 
 
S39: Leerdam - A2; huidige N484
 
 
 
S40: 's Gravendeel - Strijen - Zuid-Beijerland - Nieuw-Beijerland; onder meer huidige N487
 
 
 
S41: Hellevoetsluis - Heen vliet S32; huidige N494
 
 
 
S42: Greup - Blaaksedijk S43; huidige N489
 
 
 
S43: Papendrecht A15/S36 - Dordrecht - Oud-Beijerland - Nieuw-Beijerland; huidige N3 en N217
 
 
 
S44: Vianen A2 - Lexmond A27
 
 
 
S46: Dordrecht S43 (huidige N3) - Kop van t Land
 
 
 
S47: N57 - Ouddorp - Middelharnis - Achthuizen N59; huidige N57, N215 en N498
 
  
S52: Hoogvliet - Rotterdam; huidige N492
+
<references/>
  
S53: Delft A13 - Delft A4
+
{{Wegenplanwet}}
  
 
[[Categorie: Begrippen]]
 
[[Categorie: Begrippen]]
 
[[Categorie: Historie]]
 
[[Categorie: Historie]]

Huidige versie van 14 mrt 2015 om 11:36

Een secundair wegenplan was een provinciaal wegenplan dat de verdeling van de opbrengsten in elke provincie regelde. De plannen dienden aan te sluiten bij de plannen die werden opgesteld in het rijkswegenplan. De eerste secundaire wegenplannen verschenen in 1927 vanwege het verschijnen van de Wegenbelastingswet en het eerste Rijkswegenplan. De gebruikte nummering was louter administratief en veranderde vaak doordat er geregeld een nieuw Rijkswegenplan verscheen. Secundaire wegenplannen werden beëindigd in 1993 door de zogenaamde operatie Brokx-droog, die uitmondde in de Wet Herverdeling Wegenbeheer. Daarna werd overgegaan op een indeling in genummerde wegen met twee categorieën. Een weg die op het secundaire wegenplan is vermeld wordt Secundaire weg genoemd.

Geschiedenis

Veel provincies in Nederland ontvouwden in de jaren '20 van de 20e eeuw plannen om doorgaande wegen aan te leggen vanwege de vele problemen die er ontstonden in het wegverkeer buiten de bebouwde kom. Het was in die tijd een hele opgave om je te verplaatsen met een gemotoriseerd voertuig. De vele veren, tolgelden, smalle en slecht verharde wegen waren een doorn in het oog voor velen. Het Rijk beheerde een Rijkswegennet dat in die tijd nog niet samenhangend was en de provincies vonden het daarom onafhankelijk van elkaar benodigd dat er ook goede wegen tussen belangrijke provinciale centra, met Rijkswegen en met andere provinciale wegbeheerders moesten komen. De provinciale wegennetten die hieruit moesten ontstaan zouden in veel gevallen met provinciale belastingen moeten worden bekostigd. Op die manier kon elke provincie zijn eigen provinciale net aanleggen.

In 1927 verscheen het eerste Rijkswegenplan. Voor de aanleg van wegen werd daartoe op 30 december 1926 de Wegenbelastingswet ingevoerd waarvoor van elke houder een vaste jaarlijkse bijdrage werd verlangd. Alle inkomsten zouden aan de uitbreiding van het Nederlandse wegenstelsel worden besteed. Uit de opbrengsten die verkregen werden uit de motorrijtuigen- en rijwielbelasting vermeerderd met extra-bijdragen uit de Rijksmiddelen werd een wegenfonds opgesteld. Er werd een verdeelsleutel bepaald die de verschillende wegbeheerders konden besteden aan de verbetering van het provinciale wegennet.

De wegenbelasting die voor 1927 door de provincies werd geind kon dus niet meer gebruikt worden. Elke provincie diende nu te zorgen voor een evenwichtige verdeling van de gelden tussen de verschillende wegbeheerders op haar eigen grondgebied. De verdeelsleutel werd bepaald op basis van de oppervlakte, het inwonertal en de totale lengte aan verharde wegen binnen de provincie en het aandeel dat de houders per provincie in de motorrijtuigenbelasting opbrachten.

De provinciale wegenplannen die vanaf 1927 verschenen waren dus anders van opzet dan de meeste provinciale wegenplannen van voor 1927 en die bedoeld waren voor de aanleg van provinciale wegen. In deze wegenplannen voor 1927 werd de aanleg en verbetering van het eigen wegennet aangeduid, terwijl in de provinciale wegenplannen die verschenen in het kader van de Wegenbelastingswet, de verdeling van de gelden werd aangegeven. Dit is een wezenlijk verschil. In het laatste geval werd alleen aangegeven wat de rangorde van de wegen was en of er veel of weinig kosten benodigd waren. Wie de wegbeheerder was maakte niet zoveel uit. Een secundaire weg kon dus bij zowel een provincie of een gemeente in beheer zijn.

De nummering

De nummering van de secundaire wegen was per provincie geregeld. Dit was een louter administratieve nummering, er zijn geen gevallen bekend waar deze nummering op de bewegwijzering werd vermeld. Sporadisch wil het nog wel eens voorkomen dat bij bijvoorbeeld wegwerkzaamheden het administratieve nummer op de tijdelijke borden wordt vermeld, of op sommige kaarten en plattegronden. Sporadisch komen deze nummers tot op heden nog wel eens voor in het straatbeeld. Bij de omlegging van de A9 bij Badhoevedorp wordt door Rijkswaterstaat nog steeds gesproken over de aanpassing van de T106 en dat nog wel in officiële stukken, een nummer dat al sinds 1993 is verdwenen. Bovendien wordt in het spraakgebruik nog wel eens een S-nummer of T-nummer gebruikt voor bekende wegen.

Als een provinciaal wegenplan werd gewijzigd kwam het geregeld voor dat er geschoven werd met de nummering. Dit is dan ook de reden dat de nummering niet in de bewegwijzering werd opgenomen. Bovendien konden de S-nummers of T-nummers in elke provincie voorkomen, waarmee het dus in theorie mogelijk was dat er twaalf dezelfde nummers konden voorkomen en dat deze konden verspringen op de provinciegrens. Ook dit is een reden geweest om deze nummers niet op de bewegwijzering te vermelden.

Hier een overzicht van de nummering van secundaire wegen per provincie.

Einde van de secundaire wegenplannen

Secundaire wegenplannen, en daarmee ook de provinciale wegenplannen werden beëindigd in 1993 door de herverdeling van het wegenbeheer, de zogenaamde operatie Brokx-droog, die uitmondde in de Wet Herverdeling Wegenbeheer. De Wet Herverdeling Wegenbeheer was eveneens een moment waarop de derde en laatste fase van het Nationaal Routenummerplan van 1976 werd geïmplementeerd. De provinciale Secundaire en Tertiaire Wegenplannen werden beëindigd, en daarmee ook hun administratieve nummering. In het nieuwe wegnummeringssysteem werden de nummers 400 t/m 999 toegewezen aan de minder doorgaande bovenlokale routes. Elk nummer is uniek en kan de provinciegrenzen overschrijden. De nummerreeks 400 t/m 999 betreft enkel N-wegen. De nummers 175 t/m 399 werden reeds toegewezen in 1976, en bewegwijzerd vanaf 1982. In 1985 was de bewegwijzering van de nummers 175 t/m 399 vrijwel voltooid. Deze nummers zijn veelal N-wegen, maar soms vallen er ook A-wegen onder. Uit het nummer is niet af te lezen of de weg in beheer is bij een provincie, gemeente, een waterschap of het Rijk.

De nummerreeks 175 - 399 hoort altijd op de bewegwijzering vermeld te worden, de reeks 400 - 999 enkel als bevestiging na elk kruispunt, hoewel in een aantal provincies steeds meer N-wegen boven de 400 verschijnen op de bewegwijzering. De N-wegen tussen de 1 en 99 behoren in de meeste gevallen bij het Rijk.

Veel provincies zijn na de beëindiging van de provinciale wegenplannen overgestapt op andere systemen van verdeling van de gelden bestemd voor aanleg en onderhoud. In de Motorrijtuigenbelasting van tegenwoordig wordt een deel van de opbrengsten bestemd voor de provincies met de zogenaamde provinciale opcenten, die rechtstreeks door de provinciale weggebruiker worden opgebracht. Provincies hebben sinds 1993 geen provinciale wegenplannen meer, maar kennen nu veelal beleidsplannen waarin de richting aangegeven wordt voor nieuwe wegvakken en provinciale onderhoudsplannen die ook wel Provinciaal Meerjarenprogramma Infrastructuur (PMI) worden genoemd, of Meerjarenprogramma Infrastructuur en Transport (MIT).

Referenties


Wegenplannen en hun wetgeving

Wetgeving: Wegenbelastingwet / Motorrijtuigenbelastingwet (1926) • Wet Uitkeringen Wegen (1966) • Wet Herverdeling Wegenbeheer (1992) • Planwet Verkeer en Vervoer (1998) • Omgevingswet (2018)

Wegenplannen 1926 - 1993: Rijkswegenplan (vanaf 1926) • Secundair wegenplan (vanaf 1926) • Tertiair wegenplan (vanaf 1937) • Quartaire wegenlijst (vanaf 1966)

Verkeers- en Vervoersplannen 1998 - 2018: Nationaal Verkeers- en Vervoersplan (NVVP) • Provinciaal Verkeers- en Vervoersplan (PVVP) • Gemeentelijk Verkeers- en Vervoersplan (GVVP)