Hoofdmenu openen

State Highway 1 (Nieuw-Zeeland)

State Highway 1 NZ.svg
NZ SH 1 map.png
SH1
Begin Cape Reinga
Einde Bluff
Lengte 2.047 km

De State Highway 1 is een state highway in Nieuw-Zeeland. De weg vormt een lange noord-zuidroute, vanaf Cape Reinga in het noorden tot Bluff in het zuiden. De weg verloopt zowel over het Noordereiland als het Zuidereiland en doet alle grote steden van Nieuw-Zeeland aan. Diverse delen van de route zijn een motorway, met name rond Auckland, Wellington, Christchurch en Dunedin. De State Highway 1 is de langste route van Nieuw-Zeeland en is 2.047 kilometer lang.

Inhoud

Routebeschrijving

Noordereiland

Northland

De State Highway 1 begint op een parkeerplaats bij Cape Reinga, het noordelijkste puntje van het Noordereiland. De State Highway 1 verloopt eerst 100 kilometer zuidwaarts over een smal schiereiland, dat nauwelijks bevolkt is. De eerste grotere plaats op de route is Kaitaia. Zuidelijker doorkruist de SH 1 een bebost gebergte, waarbij de weg nogal bochtig is. Daarna wisselen vlakke weidegebieden met beboste heuvels elkaar af tot Whangarei. Zuidelijk van Whangarei loopt de SH 1 dicht langs de oostkust.

Auckland

In het noorden van de regio Auckland voert de SH 1 door dunbevolkt plattelandsgebied. Via Wellsford en Warkworth voert de weg zuidwaarts, en gaat bij Puhoi over in de Auckland Northern Motorway. De snelweg voert over de North Shore, waar de noordelijke suburbs van Auckland zijn gelegen. Via de Auckland Harbour Bridge komt men dan in het centrum van Auckland, waar de snelweg overgaat in de Auckland Southern Motorway. De snelweg voert dan nog zo'n 30 kilometer door bebouwd gebied. De snelweg eindigt nabij de zuidgrens van de regio Auckland.

Waikato

De SH 1 voert door het vlakke binnenland van de regio Waikato. De weg passeert hier langs de grotere stad Hamilton, via de Waikato Expressway. Via Cambridge loopt de SH 1 verder oostwaarts en later zuidwaarts. De overwegend enkelbaans SH 1 verloopt via Taupo, langs het grote Lake Taupo. Deze omgeving kent meer bosgebieden en men krijgt uitzicht op Mount Ruapehu, een vulkaan en hoogste berg van het Noordereiland.

Manawatu-Wanganui

De SH 1 voert langs de voet van Mount Ruapehu, op circa 1.000 meter hoogte. Dit is één van de meest spectaculaire wegen van Nieuw-Zeeland, met fantastische uitzichten op de vaak besneeuwde bergen. Daarna daalt de weg geleidelijk, door open weidegebied. In deze regio liggen geen grote plaatsen op de route van de State Highway 1. In het zuiden van Manawatu-Wanganui passeert men door het kleine stadje Levin.

Wellington

Het zuidelijkste deel op het noordereiland voert door de regio Wellington. De SH 1 verloopt langs de westkust en wordt naar het zuiden toe drukker. De regio is verstedelijkt, en de SH 1 verloopt dan over de Johnsonville-Porirua Motorway, de oudste snelweg van Nieuw-Zeeland. Via deze snelweg steekt men over naar de oostkust, gelegen aan de Wellington Harbour. Hierna volgt de Wellington Urban Motorway tot het centrum van de hoofdstad Wellington. De SH1 eindigt bij de luchthaven van Wellington. De veerdiensten naar het zuidereiland beginnen al ten noorden van het centrum van Wellington.

Zuidereiland

Marlborough

Via een circa 90 kilometer lange veerdienst komt men aan in Picton op het Zuidereiland. De laatste 15 kilometer van de veerdienst voert door een fjord met mooie uitzichten. Vanaf Picton loopt de State Highway 1 zuidwaarts naar Blenheim. De heuvels maken hier plaats voor een vlakkere kuststreek. De weg voert zuidoostwaarts en kruist enkele brede rivieren die vanuit de bergen naar zee stromen. De SH 1 loopt over de oostkust van het Zuidereiland.

Canterbury

De SH 1 volgt dan een lange route door de regio Canterbury, die het middendeel van het Zuidereiland uitmaakt. De weg verloopt veelal langs de oostkust. De weg verloopt overwegend door vlak en agrarisch gebied. De belangrijkste stad op de route is Christchurch. De SH 1 is hier twee maal een motorway, de Christchurch Northern Motorway en de Christchurch Southern Motorway. De weg kruist enkele brede rivierbeddingen van rivieren die vanaf de Southern Alps naar zee stromen. Er liggen een paar kleine plaatsjes op de route, zoals Ashburton en Timaru. De route is vrijwel overal enkelbaans.

Otago

Zuidelijker komt men in de regio Otago, een wat droger gebied, alhoewel de droge vlaktes meer landinwaarts liggen. De State Highway 1 verloopt vrij dicht langs de kust, die in dit gebied wat meer hoogteverschillen kent. Men passeert door de stad Dunedin, via de Dunedin Northern Motorway en de Dunedin Southern Motorway, de zuidelijkste snelweg ter wereld. Zuidelijk van Dunedin wordt het gebied weer groener en buigt de SH 1 wat naar het westen af.

Southland

Het zuidelijkste deel van de SH 1 voert door de regio Southland. De weg verloopt hier verder landinwaarts, via Gore. De laatste stad op de route is Invercargill, waar geen snelwegen zijn. De SH 1 eindigt in Bluff, het zuidelijkste stadje van Nieuw-Zeeland. Vanaf hier gaat een veerdienst verder naar Oban op Stewart Island, dat nog 35 kilometer zuidelijker ligt. De afstand tot Antarctica bedraagt dan nog 2.500 kilometer.

Cook Strait Ferry

Er is een 92 kilometer lange veerdienst van Wellington naar Picton. De veerboten van Interislander en Bluebridge die ook auto's en vrachtwagens meenemen doen zo'n 3 uur over de overtocht.[1][2] De binnenkomst bij Picton is landschappelijk erg mooi. Aan de zijde van Wellington verloopt de veerdienst eerst door de Wellington Harbour, een grote natuurlijke baai. De kortste afstand tussen beide eilanden bedraagt slechts 22 kilometer, maar de veerdienst vaart nogal om. Beide veerdiensten bieden 4 tot 6 overtochten per dag per richting.

State Highway 1B

De State Highway 1B is een spur op het Noordereiland, en loopt over 44 kilometer van Taupiri tot Cambridge en vormt de oostelijke bypass van de regio Hamilton.

State Highway 1D

De State Highway 1D is het oude tracé van de State Highway 1 in het westen van de stad Dunedin op het Zuidereiland. Deze loopt parallel aan de Dunedin Southern Motorway. De SH 1D is naar verluidt niet bewegwijzerd als nummer.

Geschiedenis

De State Highways van Nieuw-Zeeland werden in 1936 gecreëerd. De SH 1 is altijd de belangrijkste verbinding van Nieuw-Zeeland geweest, zowel op het noordereiland als zuidereiland verbindt het de grootste steden. Sinds 1989 is de weg in het beheer van de NZTA (NZ Transport Agency).

In 1950 opende de eerste snelweg van Nieuw-Zeeland, de Johnsonville-Porirua Motorway ten noorden van Wellington, en onderdeel van de State Highway 1. In 1953 opende het eerste deel van de Auckland Southern Motorway. In 1959 opende de Auckland Harbour Bridge, zodat hier geen veerdienst noodzakelijk meer was. Dit was tot 1984 een tolweg. In 1962 werd de veerdienst over de Cook Strait tussen Wellington en Picton ingezet met roll-on, roll-off ferries, zodat ook voertuigen mee konden. Tussen de jaren '60 en de jaren '80 werden zowel de Auckland Northern Motorway als de Auckland Southern Motorway verlengd. In die tijd is ook de Wellington Urban Motorway opengesteld.

In 1972 opende het eerste deel van de Dunedin Southern Motorway, de zuidelijkste snelweg ter wereld. Later is deze verder verlengd. In 1992 opende het eerste deel van de Waikato Expressway langs Hamilton. De Christchurch Southern Motorway opende in 2012.

De route van de State Highway 1 is sinds de jaren '60 op tal van plekken veranderd. In veel gevallen waren dit kleine aanpassingen aan het tracé, door rechttrekkingen in bergachtig gebied, de aanleg van enkele rondwegen en de aanleg van nieuwe motorways. In 2010 werd het laatste deel bij Cape Reinga geasfalteerd.

Op 29 september 2014 opende in Wellington de Arras Tunnel ter hoogte van de National War Memorial, een éénrichtingstunnel met 3 rijstroken.[3] Tussen 2015 en 2017 is het laatste deel van de SH 1 bij Christchurch naar vier rijstroken verbreed bij de luchthaven.[4]

Op 13 november 2016 raakten delen van de Highway 1 ten zuiden en noorden van Kaikoura op het Zuidereiland bedolven onder een grote aardverschuiving na de Kaikōura earthquake. Highway 1 is in deze regio de enige doorgaande weg.[5] De weg heropende 13 maanden later op 15 december 2017.[6]

Toekomst

Diverse delen van de State Highway 1 zijn aangeduidt als "road of national significance" en komen in aanmerking voor nationale financiering van grote wegenprojecten. Alhoewel het niet gepland is om lange delen van de SH 1 op te waarderen naar motorway, zal het netwerk wel verbeterd worden rond Auckland, Hamilton en Wellington. Een belangrijk project is de uitbreiding van de Waikato Expressway in de ruime regio Hamilton. Het is waarschijnlijk dat er in elk geval een vierstrooks weg tussen Auckland en Hamilton komt.

Verkeersintensiteiten

Bron.[7]

Noordereiland

In 2012 reden dagelijks 230 voertuigen bij het noordelijk einde van de SH 1. Dit loopt zuidwaarts heel geleidelijk op, pas na 80 kilometer rijden er meer dan 1.000 voertuigen per etmaal. Noordelijk van Kataika reden 6.000 voertuigen en 7.000 voertuigen reden bij Kawakawa. Tussen beide steden reden slechts 1.500 - 2.000 voertuigen. Het drukste punt in het noorden van het noordereiland is in Whangarei met 23.000 voertuigen per etmaal.

In Wellsford reden 13.000 voertuigen en 11.000 in Wackworth. 18.000 voertuigen reden tussen Wackworth en Puhoi. De verkeersintensiteiten op de Auckland Northern Motorway stijgen naar zo'n 40.000 voertuigen in de North Shore en 70.000 voertuigen bij de Upper Harbour Motorway. Dit stijgt verder tot 160.000 voertuigen op de Auckland Harbour Bridge. Het drukste punt ligt ten zuiden van het centrum met 200.000 voertuigen per etmaal in het Central Motorway Junction. Dit daalt geleidelijk na elke afslag, tot circa 100.000 voertuigen in het zuidoosten van Auckland. Dit piekt dan even op 110.000 voertuigen na de Southwestern Motorway en daalt naar 60.000 voertuigen aan de rand van het stedelijk gebied bij Drury. Verder zuidelijk reden nog 35.000 voertuigen bij Bombay.

Tot Hamilton reden circa 20.000 voertuigen en 26.000 voertuigen tussen Hamilton en Cambridge. Tot Taupo reden 6.000 tot 9.000 voertuigen buiten de plaatsen en 3.500 voertuigen ten zuiden van Taupo. Langs Mount Ruapehu reden zo'n 4.500 voertuigen, wat zuidelijk verder stijgt naar zo'n 4.500 tot 7.000 voertuigen tussen de grotere plaatsen en 13.000 voertuigen in Levin.

De route door de Kapiti Coast is druk met 20.000 tot 25.000 voertuigen. De Johnsonville-Porirua Motorway telt 40.000 tot 50.000 voertuigen en zo'n 60.000 voertuigen verder tot Wellington. Door de Terrace Tunnel in Wellington reden 43.000 voertuigen.

Zuidereiland

In 2012 reden 5.000 tot 12.000 voertuigen tussen Picton en Blenheim en 2.400 voertuigen ten zuiden van Blenheim. Dit stijgt daarna langzaam naar zo'n 8.000 voertuigen ten noorden van Christchurch en 40.000 voertuigen op de Christchurch Northern Motorway. Door Christchurch reden veelal 25.000 tot 30.000 voertuigen. Tussen Christchurch en Timaru reden veelal 5.000 tot 8.000 voertuigen buiten de plaatsen, met pieken van 22.000 voertuigen in Ashburton en 20.000 voertuigen in Timaru.

Zuidelijker reden 4.000 tot 6.000 voertuigen tussen Timaru en Dunedin, stijgend naar 40.000 voertuigen in het centrum van Dunedin. Op de Dunedin Southern Motorway reden zo'n 25.000 voertuigen. Verder westelijk reden 1.600 tot 4.000 voertuigen op het platteland, piekend op 10.000 voertuigen in Gore en 4.500 tot 5.000 voertuigen tussen Gore en Invercargill. In Invercargill reden 11.000 voertuigen, dalend naar 2.400 voertuigen bij Bluff.

Referenties